III. JUDENJTË JANË TË KËRCËNUAR, Urdhri për shfarosjen e judenjve, etj.

¹Pas këtyre ngjarjeve, mbreti ia rriti pushtetin Amanit, të birit të Amadatit, nga populli i Agagut. E bëri më të madhin ndër të gjithë nëpunësit e vet.

²Të gjithë zyrtarët e mbretit, që gjendeshin në derën e mbretit, gjunjëzoheshin dhe i bënin nderim Amanit, sepse kështu kishte dhënë urdhër mbreti për ta nderuar Amanin. I vetmi që nuk i gjunjëzohej dhe nuk e adhuronte, ishte Mardokeu.

³Atëherë Mardokeut i thanë shërbëtorët e mbretit, që ishin në dyert e mbretit: “Pse nuk e zbaton urdhrin e mbretit”?

⁴Ja thanë disa herë këtë gjë, por ai s’deshi tu vinte vesh, i treguan Amanit, sepse dëshironin të shihnin pale a do të vazhdonte në kokë të vet, sepse u kishte thënë se ishte jude.

⁵Kur Amani e vërtetoi se Mardokeu as nuk i gjunjëzohej as nuk përkulej përmbys për ta nderuar, u zemërua tepër,

⁶por iu duk shumë pak të vinte dorë vetëm në një njeri të vetëm, në Mardokeun - sepse kishte dëgjuar se i përkiste popullit hebraik - por parapëlqeu t’ia treste farën mbarë kombit të judenjve brenda kufijve të mbretërisë së Asuerit.

⁷Në muajin e parë që quhet Nisan, në vitin e dymbëdhjetë të mbretërimit të Asuerit, ndër sytë e Amanit u qit Pur që domethënë shorti se në të cilën ditë e në të cilin muaj duheshin vrarë judenjtë. Shorti i shfarosjes ra në të trembëdhjetën ditë të muajit të dymbëdhjetë që thirret Adar.

⁸Amani i tha mbretit Asuer: “Është një popull i përhapur gjithkund nëpër krahinat e tua, i veçuar nga të gjithë popujt e tjerë. Përdor një ligj që popujt tjerë nuk e njohin. Për më tëpër e përbuz ligjin e mbretit. Mendoj se nuk është mirë për mbretin ti lërë në paqe.

⁹Nëse mbretit i pëlqen, le ta qesë një urdhëresë me shkrim për shfarosjen e tyre e unë do ti jap për thesarin mbretëror dhjetë mijë talenta argjend”.

¹⁰Atëherë mbreti e hoqi unazën nga dora e vet dhe ia dha Amanit, birit të Amadatit, me kombësi Agag, armikut të judenjve.

¹¹Dhe i tha: “Argjendin që po e premton, lëre për vete, e me popull bëj si të pëlqejë ty”.

¹²Në muajin e parë, në të trembëdhjetën ditë të tij, u thirrën shkruesit mbretërorë. U shkrua ashtu si urdhëroi Amani të gjithë satrapëve të mbretit, qeveritarëve të krahinave, prijësve të kombësive të ndryshme në gjuhën e me shkronja të secilit komb në emër të mbretit Asuer. Letrat u vulosën me vulën e tij.

¹³Letrat u dërguan me anë të kasnecëve në të gjitha krahinat e mbretit. Në letra urdhërohej të vriteshin e të shfaroseshin të gjithë judenjtë, të rinj e të vjetër, foshnja e gra të njëjtën ditë, domethënë më trembëdhjetë të muajit të dymbëdhjetë që është Adari dhe tu merren të gjitha pasuritë.

¹³Kjo është dysheritja e letrës: “Mbreti, Artakserksi i Madh, qeveritarëve të njëqind e njëzet e shtatë krahinave, që kapin nga India deri në Etiopi, si dhe prijësve të vendeve që janë nën sundimin e tyre, kështu u shkruan:

¹³Meqenëse kam pushtet mbi shumë kombe dhe e kam nën sundim mbarë botën, sdesha assesi ta përdor madhërinë e pushtetit, por të sundoj gjithmonë me butësi e njerëzi mbi të nënshtruarit e mi, pa farë tmerri e tu jap nënshtetasve jetesë të sigurt e mbretërisë mirëqenie dhe liri për lëvizje gjithkah brenda kufinjve e paqe që të gjithë njerëzit e dëshirojnë.

¹³Pasi kërkova nga këshilltarët e mi këshillë se si mund të arrihej kjo, njëri që, me urti, me vullnet të mirë e me besnikëri të qëndrueshme i tejkaloi të tjerët, që emrin e ka Aman e është i dyti pas mbretit,

¹³më tregoi se në fiset e mbarë mbretërisë është i shpërndarë një popull armik me ligjet e veta, armik i të gjithë popujve, i urren vazhdimisht urdhërat e mbretërve kështu që nuk mund të forcohet mbretërimi që ne po e ushtrojmë për kënaqësinë e të gjithëve.

¹³Pasi e mësuam këtë gjë e duke parë se ky popull i vetëm është në kundërshtim me të gjthë popujt e tjerë, se përdor ligje të mbrapshta dhe me qëllim të keq kundër interesave tona bën punë tejet të liga dhe e pengon paqen e mbretërisë,

¹³prandaj japim urdhër që të gjithë ata, të cilët Amani, mbikëqyrësi i punëve tona botërore, të cilin e nderojmë si baba, që i ka shënuar në letër, me gra e me fëmijë, le tu tretet fara, le të priten nga shpata e armiqve dhe askush të mos ketë mëshirë për ta, më katërmbëdhjetë të muajit të dymbëdhjetë Adar, të këtij viti,

¹³që këta njerëz që prejkohe të mbrapshtë le të pladosen brenda ditës përdhunisht në ferr e kështu pastaj përgjithmonë ti sigurohet shtetit tonë qetësia e plotë dhe e vazhdueshme.

¹³Kush do të guxojë ta fshehë këtë lloj njeriu, s’do ti mbesë vend ku të fshihet as ndër njerëz, as ndër shpendë, por le të digjet me zjarr të shenjtë e pasuria e tyre le ti dorëzohet shtetit. Të fala”.

¹⁴Teksti i kësaj letre duhej të shpallej si ligj në të gjitha krahinat në mënyrë që të gjithë popujt të njihen me të e të jenë gati për ditën e paracaktuar.

¹⁵Kasnecët, që ishin dërguar, shpejtonin ta zbatonin urdhëresën e mbretit. Në Suzë urdhëresa qe varur menjëherë. Ndërsa mbreti dhe Amani gostiteshin, qyteti i Suzës kishte rënë në pështjellim.

¹⁵Të gjithë popujt bënin gosti. Mbreti dhe Amani që kishte hyrë te mbreti, hanin e pinin me miq.

¹⁵Ndërsa gjithkund, ku varej dysheritja e letrës, bëhej vaj e zi e madhe ndër judenj.

¹⁵Judenjtë i luteshin Hyjit të etërve të tyre e thoshin:

¹⁵“O Zot Hyj, ti je i vetmi Hyj lart në qiell, dhe tjetër Hyj përveç teje nuk ka.

¹⁵Po ti kishim zbatuar ligjin tënd e urdhërimet, do të kishim jetuar të sigurt e të qetë për çdo ditë të jetës sonë.

¹⁵E tani, pasi nuk i zbatuam ligjet e tua, erdhi mbi ne gjithë ky mjerim.

¹⁵O Zot, ti je i drejtë, i butë, i lartë e i madhërishëm: dhe të gjitha udhët e tua janë drejtësi.

¹⁵Tani, o Zot, mos lejo të skllavërohen bijtë e tu, mos lejo të dhunohen e të vriten gratë tona, Ti që dëftove dhembshuri për ne nga Egjipti deri këtu!

¹⁵Ki mëshirë për pjesën tënde kryesore dhe mos lejo të çnderohet trashëgimi yt: mos lejo të mbizotërojnë mbi ne armiqtë tanë”!