Mbreti përkrah çifutët, Dekreti në të mirë të judenjve

¹Po këtë ditë mbreti Asuer ia dhuroi mbretëreshës Ester pallatin e Amanit, armikut të judenjve, e Mardokeu qe paraqitur te mbreti, sepse Estera i kishte treguar mbretit se çka e kishte ajo Mardokeun.

²Mbreti e mori unazën e vet, që kishte urdhëruar të merrej nga Amani, dhe ia dha Mardokeut. Mardokeut Estera ia besoi mbarështimin e shtëpisë së Amanit.

³Estera pastaj foli përsëri me mbretin. Ra te këmbët e tija, qau dhe, duke qarë, iu lut të urdhërojë të pengohet rrjedhoja e të keqes dhe synimet e mbrapshta të sendërgjuara nga Amani Agagjit kundër judenjve.

⁴Mbreti sipas rregullores e tundi shkopin e artë mbretëror. Ajo u ngrit e qëndroi pranë mbretit.

⁵Iu lut: “Nëse mbreti nuk ka gjë kundër, nëse kam gjetur hir para syve të tij, nëse kërkesa ime i duket e drejtë e, nëse njëmend u pëlqej syve të mbretit, lus që me letra të reja të zhvleftësohen letrat e para të Amanit, të birit të Amadatit Agagjit, armikut të përbetuar të judenjve, me të cilat ai ka urdhëruar të vriten judenjtë në të gjitha krahinat e mbretit.

⁶Si do të mund ta duroja të keqen që do ta pësonte populli im, vdekjen e gjakut tim”?

⁷Mbreti Asuer iu përgjigj mbretëreshës Ester dhe judeut Mardoke: “Unë prej anës sime ia kam dhuruar Esterës shtëpinë e Amanit dhe urdhërova të varet Amani në litar pse guxoi të çojë dorë kundër judenjve.

⁸Ju shkruani në emër të mbretit siç ju pëlqen juve e vuloseni letrën me unazën e mbretit për të mirën e judenjve, sepse letrat e shkruara në emër të mbretit dhe të vulosura me unazën e tij nuk mund të tërhiqen”.

⁹U thirrën, pra, shkruesit mbretërorë - ishte muaji i tretë, që quhet Siban, e njëzetetreta ditë e muajit - dhe u shkruan letrat ashtu si deshi Mardokeu, judenjve, satrapëve, qeveritarëve e prijësve që ishin në krye të njëqind e njëzet e shtatë krahinave, nga India deri në Etiopi, secilës krahinë në gjuhën e saj e me shkronjat e tyre, secilit popull në gjuhën e tij dhe me shkronjat e tija madje edhe judenjve në gjuhën e tyre e me shkronjat e tyre.

¹⁰Letrat u shkruan në emër të mbretit, u vulosën me unazën e tij dhe u dërguan me anë të lajmëtarëve që i kalëronin kuajt e zgjedhur të mbretit.

¹¹Me këto shkresa mbreti u jepte leje judenjve që në çdo qytet të bashkohen, ta mbrojnë jetën e vet dhe ti vrasin e ti zhdukin të gjithë armiqtë e tyre me gra e me fëmijë dhe lirisht tua rrëmbejnë pasurinë;

¹²U caktua dita e huamarrjes e njëjta ditë në të gjitha krahinat, domethënë e trembëdhjeta ditë e muajit të dymbëdhjetë, që quhet Adar.

¹²Si u urdhëroi ti zbatonin ligjet në çdo qytet dhe si tu gjenden në ndihmë, të bëjnë me armiq e me kundërshtarë të vet si tu pëlqejë, por vetëm në një ditë të vetme,

¹²në mbarë mbretërinë e Artakserksit, të katërmbëdhjetën ditë të muajit të dymbëdhjetë që është Adari.

¹²Ja dysheritja e shkresës:

¹²“Mbreti i madh, Artakserksi, satrapëve të njëqind e njëzet e shtatë krahinave, nga India deri në Etiopi, dhe të gjithë atyre që janë nën sundimin tonë, shëndet.

¹²Shumë njerëz, sa më shumë të jenë nderuar nga bujaria zemërgjerë e bamirësve, aq më shumë fryhen në krenari.

¹²Madje, jo vetëm se mundohen ti shtypin nënshtetasit tanë, por edhe nderin që ua kanë dhënë nuk ua kthejnë atyre që ua dhanë, por edhe kurdisin prita kundër bamirësve të vet.

¹²Të tillët jo vetëm se e çrrënjosin ndjenjën e falenderimit nga zemra e njerëzve, por të fryrë nga fjalët e kota të atyre që nuk e dinë se ç’është e mira, mashtrohen se do të mund ti shpëtojnë drejtësisë dhe Hyjit që sheh gjithçka dhe e urren të keqen.

¹²Ndodh, pastaj, shpesh që shumë njerëz në pushtet, që, kur ua besojnë miqve përgjegjësinë e punëve shtetërore bien nën ndikimin e tyre, dhe të bëhen bashkëfajtorë me ta për gjakun e pafajshëm me pasoja të fatkeqësive të pashërueshme,

¹²sepse arsyetimet e rreme, mashtrimet e të tillëve e shmangin nga udha e drejtë qëllimin e mirë të sunduesve.

¹²Kjo mund të shihet jo aq nga historitë e vjetra, por mjafton ti hapim sytë e ti shikojmë mbrapështitë që bëhen nga kjo murtajë e pushtetarëve të padenjë!

¹²Këndej tani e tutje duhet të përkujdesemi më tepër për paqen e të gjitha krahinave.

¹²Do të fusim risi e çka të na vihet përpara syve, do ta shqyrtojmë me më të madhen vëmendje e butësi.

¹²I tillë është edhe rasti i Amanit, birit të Amadatit, maqedonas, i cili nuk ka gjak persian dhe është shumë larg nga devotshmëria jonë, të cilin e kemi pasë pranuar si mik.

¹²Tek ne gjeti një njerëzi aq të madhe, siç e kemi ndaj çdo kombi, aq sa botërisht qe quajtur babai ynë dhe qe nderuar gjithherë prej të gjithëve si i dyti pas mbretit.

¹²Ky aq ia rriti mendjen vetes dhe u fry në pafytyrësi, sa që u mundua edhe neve të na e marrë mbretërinë dhe jetën.

¹²Sepse me dredhi e ngatërresa të mbrapshta ia doli ta nxjerrë prej nesh vdekjen e shpëtimtarit tonë dhe bamirësit Mardoke, të bashkëshortes sonë të pafajshme, Esterës, dhe të mbarë popullit të tyre.

¹²Mendonte kështu një herë ti vriste ata e atëherë, pasi unë të kisha mbetur vetëm, të më vriste edhe mua e mbretërinë ta kalonte nga persianët në duar të maqedonasve.

¹²Kurse ne, te këta judenj, të caktuar për shfarosje prej këtij njeriu tri herë të mbrapshtë, duke mos gjetur kurrfarë faji, por, përkundrazi, i kanë ligjet më të drejta

¹²dhe janë bijtë e Tejetlartit e të Madhërishmit Hyj gjithmonë të gjallë, i cili neve si dhe të parëve tanë na e ruan mbretërinë në gjendje më të lulëzuar.

¹²Do të bëni mirë nëse nuk do ti zbatoni letrat e dërguara nga Amani, biri i Amadatit,

¹²i cili për këtë krim qe varur në litar në dyert e qytetit të Suzës bashkë me shtëpinë e tij: ndëshkim i denjë i dhënë prej Hyjit, drejtuesit të gjithësisë, pa vonesë sendërgjuesit të këtyre dhelpërive.

¹²Dysheritja e kësaj letre që tani po e dërgojmë le të vihet në vend ku mund të shihet prej të gjithëve, që të dihet se judenjtë kanë leje ti përdorin ligjet e veta.

¹²Judenjve duhet tu ndihmoni në çasin e vështirë që të mund ta mbrojnë veten prej atyre që do ti sulmojnë më katërmbëdhjetë të muajit të dymbëdhjetë që quhet Adar.

¹²Sepse këtë ditë të caktuar për shfarosjen e popullit të zgjedhur, Hyji i gjithëpushtetshëm e shndërroi në ditë gëzimi.

¹²Kurse ju, judenj, këtë ditë kijeni ditë feste të shquar ndër festat tuaja dhe kremtojeni me më të madhin gëzim,

¹²kështu tani e në të ardhmen të mbetet për ne e për persianët vullnetmirë ditë përkujtimi e shpëtimit tuaj, kurse për armiqtë tuaj ditë përkujtimi i rrënimit të tyre.

¹²E çdo qytet e krahinë që nuk do të dëgjojë të marrë pjesë në këtë kremtim, pa farë mëshire do të shuhet me shpatë e me zjarr dhe ashtu do të shkretohet sa që do të bëhet i pajetueshëm jo vetëm për njerëz, por edhe për egërsirat e malit e për shpendët e do të mbetet i shkretë për jetë të jetës”. Përshëndetje.

¹³Dysheritja e letrës që duhej ta kishte fuqinë e ligjit qe shpallur në të gjitha krahinat që ta dinë të gjithë popujt se judenjtë janë të gatshëm të huamerren kundër armiqve të vet.

¹⁴Kështu lajmëtarët mbi kuajt e shpejtë e shpërndanë urdhëresën. Urdhëresa menjëhere qe vënë në Suzë.

¹⁵Mardokeu doli nga pallati i mbretit duke shkëlqyer në petkat mbretërore, d. t. th. me petka ngjyrë vjollce e të bardha duke mbartur mbi kokë kezë të madhe ari, i mbështjellë me mantel pëlhure të bukur të kuqe. Mbarë qyteti ishte në gëzim e në hare.

¹⁶U pa se judenjve u lindi drita, gëzimi, nderi dhe ngadhënjimi.

¹⁷Në çdo popull, në çdo qytet e krahinë, kudo arrinte urdhëresa e mbretit, për judenj ishte ditë gëzimi, feste, gostish, kaq sa shumëkush nga popujt e vendit u bënë çifutë, sepse i kishte pushtuar të gjithë një frikë e madhe e judenjve.