Dita e madhe e Purimit, V. E KREMTJA PURIM, etj.

¹Të dymbëdhjetin muaj - të muajit Adar - të trembëdhjetën ditë, kur duhej të ishte zbatuar urdhëresa e mbretit, kur armiqtë e judenjve shpresonin se do ti sundonin ata, ndodhi krejtësisht e kundërta, judenjtë e morën epërsinë mbi kundërshtarët e vet.

²Judenjtë u bashkuan tok në të gjitha qytetet për të çuar dorë kundër armiqve e salvuesve të vet. Askush s’pati guxim tu kundërshtonte, sepse të gjithë popujt i kishte pushtuar frika prej tyre.

³Sepse edhe të gjithë qeveritarët e krahinave dhe satrapët, mbikëqyrësit dhe bujaria që ishin në krye të çdo vendi apo edhe të çdo ndërmarrjeje, i përkrahnin judenjtë nga frika e Mardokeut:

⁴e kishin marrë vesh se ishte kryeprijësi i pallatit mbretëror dhe se kishte pushtet të madh. Zëri i tij rritej çdo ditë dhe kalonte prej goje në gojë të të gjithëve.

⁵Kështu, judenjtë i goditën të gjithë armiqtë e vet dhe me shpatë e vrasje bënë mbi ta një emnesë, ashtu si kishin dashur ata tua bënin këtyre.

⁶Në Suzë vranë pesëqind vetë duke mos i përfshirë dhjetë djemtë e Amanit Agagjit, armikut të tërbuar të judenjve. Emrat e tyre janë:

⁷Farsandata, Delfoni, Esfata,

⁸Forata, Adalia, Aridata,

⁹Fermesta, Arisaji, Aridaji dhe Jezata.

¹⁰I vranë të gjithë, por nuk vunë dorë në pasurinë e tyre.

¹¹Menjëherë iu lajmërua mbretit numri i të vrarëve në Suzë.

¹²Mbreti i tha mbretëreshës: “Në qytezën Suzë judenjtë i vranë e i shfarosën pesëqind burra e dhjetë djemtë e Amanit. Çfarë të thotë mendja: sa do të kenë vrarë në të gjitha krahinat? Çfarë kërkon më e çdëshiron të bëhet që të jap urdhër të bëhet”?

¹³Estera iu përgjigj: “Nëse mbretit i pëlqen, le tu jepet pushtet judenjve që janë në Suzë të bëjnë edhe nesër çka bënë sot, kurse kufomat e dhjetë bijve të Amanit le të varen në litar”.

¹⁴Mbreti dha urdhër që të bëhet ashtu. Menjëherë në Suzë u vu urdhëresa, kurse dhjetë kufomat e bijve të Amanit qenë vënë në litar.

¹⁵Judenjtë që ishin në Suzë u bashkuan dhe të katërmbëdhjetën ditë të muajit Adar, u vranë në Suzë edhe treqind burra, por judenjtë nuk vunë dorë mbi pasurinë e tyre.

¹⁶Kurse judenjtë e tjerë nëpër të gjitha krahinat, që ishin nën sundimin e mbretit, u bashkuan për ta mbrojtur jetën e vet dhe për ta ruajtur paqen nga armiqtë ndërsa vranë nga salvuesit e vet shtatëdhjetë e pesë mijë vetë, por askush spreku me dorë asgjë nga pasuria e tyre.

¹⁷Dita e trembëdhjetë e muajit Adar qe për të gjithë ditë vrasjeje, ndërsa të katërmbëdhjetën ditë pushuan. Këtë ditë e caktuan të jetë ditë gostie e festimi të gëzueshëm.

¹⁸Kurse ata që u bashkuan në qytezën Suzë, të trembëdhjetën e të katërmbëdhjetën ditë të muajit të njëjtë u morën me vrasje e pushuan të pesëmbëdhjetën ditë. Për këtë arsye këtë ditë e caktuan ditë gostie e festimi të gëzueshëm.

¹⁹Këndej judenjtë që jetonin në vendbanime të parrethuara me mure dhe në fshatra, e caktuan të katërmbëdhjetën ditë të muajit Adar ditë gostie e gëzimi, që të gostiten atë ditë dhe ti çojnë njëri-tjetrit dhurata nga gostitë.

¹-1

⁹Po kështu edhe satrapët e krahinave, prijësit dhe shkruesit e mbretit e lavdëronin Hyjin, sepse i kishte pushtuar frika e Mardokeut, sepse mbreti kishte dhënë urdhër që ti përmendej emri me nderim.

²⁰Mardokeu i shkroi të gjitha këto ngjarje dhe shkrimet ua dërgoi të gjithë judenjve që jetonin në të gjitha krahinat e mbretit, si në ato të afërta ashtu edhe në të largëtat,

²¹që në të katërmbëdhjetën dhe të pesëmbëdhjetën ditë të muajit Adar ti mbajnë për ditë feste dhe çdo vit ti kremtojnë me nderim të madh,

²²sipas ditës, në të cilën pushuan judenjtë nga armiqtë e tyre, në muajin që, nga vaji dhe trishtimi, u kthye në gazmend e gëzim për ta. Kërkoi që këto ditë të jenë ditë gostie dhe hareje dhe ti çojnë njëri-tjetrit pjesë ushqimesh e tu ndajnë skamnorëve dhurata.

²³Judenjtë i pranuan këto festa të cilat vetvetiu kishin filluar ti festonin për të cilat u kishte shkruar Mardokeu.

²⁴Amani, biri i Amadatit, nga raca Agag, kundërshtari i të gjithë judenjve, i cili e kishte përgatitur shfarosjen e tyre, qiti Pur d. t. th. short për ti shtypur dhe për tua humbur farën.

²⁵Por, pasi Estera hyri te mbreti, ai dha urdhër bashkangjitur me shkresën që e keqja që ai e kishte sendërgjuar kundër judenjve, të binte mbi kokën e tij dhe të vareshin në litar ai dhe djemtë e tij.

²⁶Kështu, që prej atyre kohëve këto ditë u quajtën Purim për shkak të fjalës Pur. Për arsye të të gjitha këtyre ngjarjeve, që i përmban shkresa

²⁷dhe për shkak të të gjithave që i kishin parë e sprovuar, judenjtë e caktuan dhe e pranuan si ditë feste që kurrë nuk do të shndërrohet dhe e bënë detyrë mbi vete, mbi pasardhësit e vet, mbi të gjithë ata që do të duan të bëhen pjesëtarë të besimit të tyre që këto dy ditë sipas urdhërit dhe kohës së caktuar të kremtohen çdo vit.

²⁸Këto ditë duhet të përkujtohen e të kremtohen brez pas brezi në çdo vëllazëri, krahinë e qytet dhe s’duhet të jetë asnjë qytet në të cilin dita e Purimit të mos mbahet nga judenjtë dhe pasardhësit e tyre.

²⁹Mbretëresha Ester, bija e Abihailit, dhe judeu Mardoke, shkruan me më të madhin autoritet për ti dhënë fuqi ligjore letrës së dytë lidhur me Purimin.

³⁰U dërguan letra të gjithë judenjve që banonin në njëqind e njëzet e shtatë krahinat e mbretit Asuer si fjalë paqeje e besnikërie,

³¹për ti kremtuar ditët e Purimit në kohë të caktuar, siç u kishte urdhëruar Mardokeu dhe Estera dhe sikurse edhe ata vetë e kishin caktuar për vete e për pasardhësit e vet dhe u detyruan të bëjnë agjërime e lutje.

³²Kështu Estera dha urdhër të mbahet festa Purim dhe kremtimi qe shënuar në libër.