Lavdia e Zotit largohet nga Tempulli

¹Shikova dhe ja, mbi kupën qiellore që ishte përmbi krye të kerubinëve diçka si guri safir dhe përmbi ta u duk diçka e ngjashme me një fron.

²Ai i tha njeriut të veshur në të linjta: »Hyr ndërmjet rrotave që janë nën kerubinë dhe mbushi grushtat e tu me prush zjarri që është ndërmjet kerubinëve e zbrazi mbi qytet.« Ai njeri hyri ndër sy të mi.

³Kerubinët ishin në të djathtën e Tempullit kur njeriu hyri brenda e reja e mbushi oborrin përbrenda.

⁴Atëherë u ngrit Lavdia e Zotit nga kerubinët drejt pragut të Tempullit dhe Tempulli u mbush me re, kurse oborri u mbush me shkëlqimin e Lavdisë së Zotit.

⁵Rrahja e krahëve të kerubinëve dëgjohej deri në tremen e jashtme, porsi jehona e zërit të Zotit të gjithpushtetshëm kur flet.

⁶E kur ai i dha urdhër njeriut që ishte i veshur me të linjta: »Merr zjarr prej mesit të rrotave, ndërmjet kerubinëve«, ai njeri hyri dhe zuri vend përbri rrotës.

⁷Një kerubin e shtriu dorën nga mesi i kerubinëve drejt zjarrit që ishte ndërmjet kerubinëve, mori dhe i qiti në grushtat e atij që ishte i veshur me të linjta. Ky e mori zjarrin e doli.

⁸Atëherë pashë se kerubinët kishin nën krahët e tyre diçka në përgjasimin e dorës së njeriut.

⁹Shikova, kur qe, ishin katër rrota përgjatë kerubinëve, nga një rrotë përgjatë secilit kerubin. Duka e rrotave ishte e ngjashme me gurin krisolit.

¹⁰Të katërtat ishin si njëra - tjetra, thuase njëra rrotë ishte e futur në tjetrën.

¹¹Kur lëviznin, mund të shkonin në të katër drejtimet pa pasur nevojë të sillen, por ecnin drejt vendit ku u printe e para, të tjerat e ndiqnin e nuk u sillnin kur lëviznin.

¹²E mbarë trupi i tyre, shpina, duart e krahët edhe rrotat ishin plot me sy gjithkund përreth, të katërtat.

¹³Dëgjova se këto rrota u quajtën: »Vorbull«.

¹⁴Secili kerubin kishte katër fytyra: faqja e parë, faqja e kerubinit, faqja e dytë, faqja e njeriut, faqja e tretë, faqja e luanit, faqja e katërt, faqja e shqiponjës.

¹⁵Kerubinët u ngritën në ajr: ishte gjallori që e kisha parë te lumi Kobar.

¹⁶Kur niseshin kerubinët, niseshin edhe rrotat përgjatë tyre; kur kerubinët i luanin krahët për t’u ngritur nga toka, rrotat nuk silleshin, por qëndronin përgjatë tyre.

¹⁷Kur qëndronin ata, qëndronin, kur ngriheshin ata, ngriheshin; sepse shpirti i gjallorëve ishte në to.

¹⁸Lavdia e Zotit doli nga pragu i Tempullit e zuri vend mbi kerubinë.

¹⁹Kerubinët i hapën krahët e vet ndër sy të mi e u ngritën nga toka, e, duke u nisur, me ta shkuan edhe rrotat. U ndal në hyrje të derës së Shtëpisë së Zotit, në lindje. Lavdia e Zotit të Izraelit ishte mbi ta.

²⁰Është ky po ai gjallor që e pashë nën Hyjin e Izraelit bri lumit Kobar dhe e kuptova se ishin kerubinë.

²¹Secili ishte me katër faqe e me katër krahë edhe secili kishte nën krahë diçka të ngjashme me dorë të njeriut.

²²Fytyrat i kishin të njëjta me ato që i pashë bri lumit Kobar. Secili ecte para vetes.