Ndëshkimi

¹Atëherë bërtiti me një zë të fortë në veshët e mi e më tha: »U afruan ndëshkimet e qytetit! Secili le ta ketë në dorë veglën e vrasjes!«

²Dhe ja, gjashtë vetë po vinin nga dera e lartë, nga ajo që shikon drejt veriut, e secili mbante në dorën e vet armën e goditjes. Midis tyre ishte një tjetër njeri i veshur me petka të linjta e veglat e shkrimit i kishte në brez. Hynë dhe zunë vend përbri lterit të tumbakët.

³Lavdia e Hyjit të Izraelit, nga kerubini, mbi të cilin pushonte, u ngrit në drejtim të pragut të Tempullit dhe e thirri burrin që ishte i veshur me të linjta dhe që i kishte veglat e shkruesit në brez.

⁴Zoti i tha: »Kalo përmidis qytetit nëpër Jerusalem dhe shënoje një »tau« mbi ballin e atyre njerëzve që ofshajnë dhe dënesin për shkak të gjitha këtyre turpësive që po bëhen në mes të Jerusalemit.«

⁵Kurse atyre të tjerëve u tha - e dëgjova vetë -: »Kaloni nëpër qytet e shkoni pas tij dhe goditni: syri juaj të mos ketë dhimbë e mos kini mëshirë:

⁶vritni plak e të ri, vajzë, foshnjë e grua, tretjauni farën; por ruajuni se vritni ndonjë prej atyre që e kanë shenjën »tau«. Nisjani nga Shenjtërorja ime!« Ia filluan, pra, nga pleqtë që ishin para Tempullit.

⁷Atëherë u tha: »Dhunojeni Tempullin! Mbusheni oborrin me të vrarë! Dilni!« Ata dolën e i vrisnin ata që ishin në qytet.

⁸Tashti, ndërsa ata po vrisnin, unë mbeta vetëm, rashë me fytyrë përdhe e thashë: »Heu, o Zot Hyj! A po ia tret farën edhe tepricës së Izraelit, duke e zbrazur hidhërimin tënd mbi Jerusalem?«

⁹E ai më përgjigji: »Paudhësia e shtëpisë së Izraelit e të Judës është për së tepërmi e madhe; mbarë toka është mbushur me gjak, kurse qyteti është plot me padrejtësi. Sepse ata thanë: ‘E ka lëshuar Zoti vendin, Zoti nuk sheh!’;

¹⁰prandaj as syri im s’do të ketë dhimbë e nuk do të mëshiroj: do t’u lyp përgjegjësi për sjelljen e tyre.«

¹¹Dhe ja, ai njeri i veshur me të linjta e që në brez kishte veglat e shkrimit, përgjigji e tha: »Kreva çka më ke urdhëruar.«