Vajtim mbi princat e Izraelit

¹Nisja vajtimit mbi princat e Izraelit

²e thuaj: E kush ishte nëna jote? Luaneshë midis luanësh! Shtrirë në strofull ndër luanzit i ushqente klyshët e vet.

³Prej luanzish njërin rriti: u bë luan! Mësoi të kapë prenë, të përlajë njerëzit!

⁴Kundër tij u bashkuan popujt, u zu luani në grop’n e tyre: të lidhur në pranga e çuan në Egjipt.

⁵Kur pa e ëma se kot po priste e se shpresa huq i shkoi, zgjodhi tjetrin prej luanzve të vet luan e bëri edhe atë.

⁶Shkonte e vinte me luanë, edhe ai luan u bë. Mësoi të kapë prenë, të përpijë njerëzit!

⁷U rrënoi kullat u shpartalloi qytetet: u dridh vendi e gjithçka në të nga zëri i ulërimës së tij!

⁸Kundër tij u bashkuan gjindja nga krahinat gjithkund përreth, e i qitën rrjetën: u zu luani në grop’n e tyre.

⁹Të lidhur e ndryen në kafaz, ia çuan mbretit të Babilonisë. Ai luanin në burg e qiti që më zëri të mos i ndihet nëpër bjeshkët e Izraelit.

¹⁰Si hardhi ish’nëna jote e mbëltuar përmbi ujë, shermendmadhe e plot me fruta në saje të ujit me mbushullim.

¹¹Gemat iu bënë të fortë u bënë për mbretër skeptra, u lartësua trupi i saj deri në re e mrekullueshme për lartësi, për shermendat e saj të shumtë!

¹²Por e çrrënjosën me furi, për tokë e flakën, era përcëlluese ia thau frutat: u bë copë edhe u tha gemin e saj aq të fortë, e përlau zjarri!

¹³Qe mbëltuar në tokë të shkretë, në tokë të thatë, të paujë.

¹⁴Por doli zjarri nga gemi i saj i dogj shermenda e fruta. Në të më s’ka gem të fortë, për skeptrin mbretëror.« Është ky një vajtim e për vajtim le të shërbejë!