Shpata e Zotit mbi Izraelin, Mbreti i Babilonit në rrugëkryq, etj.

¹Më qe drejtuar kjo fjalë e Zotit:

²»Biri i njeriut, sille fytyrën tënde drejt jugut, fol në drejtim të mesditës e profetizo kundër pyllit të fushës së Nagebit.

³Thuaj pyllit të Nagebit: Dëgjoje fjalën e Zotit! Kështu thotë Zoti Hyj: Ja, unë dua ta ndez një zjarr midis teje: do të digjet çdo dru i njomë dhe çdo dru i thatë. Flaka e zjarrit s’do të ndalet: do të digjet krejt sipërfaqja nga jugu deri në veri.

⁴Do të shohë çdo njeri se unë, Zoti, e ndeza e nuk do të fiket.«

⁵Unë thashë: »Eheu, Zot, Hyj! Paj ata do të thonë për mua: ‘Ky po flet në shëmbëlltyrë!’«

⁶Atëherë më qe drejtuar kjo fjalë e Zotit:

⁷»Biri i njeriut, sille fytyrën tënde drejt Jerusalemit e fol kundër shenjtëroreve e profetizo kundër dheut të Izraelit.

⁸Thuaj tokës së Izraelit: Kështu thotë Zoti Hyj: Ah pritëm, se e nxora shpatën time prej millit e do të vras në ty të drejtë e mëkatarë!

⁹Kur them se i vrava në ty të drejtë e mëkatarë, do të thotë se do të nxirret shpata prej millit të vet për t’i zhbirë të gjithë të gjallët, prej jugut e në veri,

¹⁰që ta dijë çdo i gjallë se unë Zoti e nxora shpatën nga milli e aty më s’do ta kthej.

¹¹Ti, o biri i njeriut, gjëmo zemërplasur, gjëmo me hidhërim të madh ndër sy të tyre.

¹²E kur të të pyesin: ‘Pse gjëmon?’, thuaj: Për shkak të lajmit që ka arritur, sepse do të dridhet çdo zemër, pa fuqi do të mbesin të gjitha duart, do të liget çdo shpirt e çdo gju do të gjunjëzohet! Ja, ia behi, këtu është! Fjala e Zotit Hyj!«

¹³Më qe drejtuar kjo fjalë e Zotit:

¹⁴»Biri i njeriut, profetizo e thuaj: Kështu thotë Zoti Hyj: Thuaj: Shpata, Shpata! Është mprehur e lëmuar!

¹⁵U mpreh për t’i prerë njerëzit, u lëmua për të vezëlluar!

¹⁶Qe lehtësuar që të mbahet me dorë. U mpreh e u limua shpata që të jetë në dorë të vrastarit.

¹⁷Klith e ulërit, biri i njeriut, se është drejtuar kundër popullit tim, kundër princave të Izraelit, për shpatë u gjykuan bashkë me popullin tim.

¹⁸Prandaj rrahe me grushte parzmën se ia behi prova, thotë Zoti Hyj.

¹⁹Ti, pra, biri i njeriut, profetizo e rrah shuplakë për shuplakë. Le të dyfishohet shpata, le të trefishohet shpata e vrastarëve: është shpata që bën emnesë, që i rrethon në çdo anë,

²⁰që zemrat të shkrihen, e të shumohen të vrarët. Në çdo derë vuri një shpatë: heu, u mprehën, u limuan për të vezëlluar, të limuara për të bërë emnesë!

²¹‘Mprehe, sulu djathtas, majtas, kudo tehu i shpatës le të drejtohet!’

²²Edhe vetë do të duartrokas, do ta ngop zemërimin tim! Thashë unë, Zoti!«

²³Më qe drejtuar fjala e Zotit. Më tha:

²⁴»E ti, biri i njeriut, vizatoji dy udhë për kalimin e shpatës së mbretit të Babilonit. Të dy udhët le të dalin nga e njëjta tokë. Vëre shenjën udhërrëfyese në krye të rrugës që shpie në qytet!

²⁵Vizatoja rrugën e kalimit të shpatës drejt Rabatit të bijve të Amonit dhe drejt në Judë në Jerusalemin e fortifikuar.

²⁶Sepse mbreti i Babilonit ka zënë vend në udhëkryq, në krye të dy udhëve, kërkon dijësinë, përzin shigjetat, pyet terafimët, këshillon mëlçinë.

²⁷Në të djathtën e tij shorti ka rënë mbi Jerusalem: për t’i vënë kundër tij deshtë, të urdhërojë shfarosjen, për të klithur ulërimat e luftës, për t’i vendosur deshtë kundër dyerve, për të ngritur pritën, për të ndërtuar llogoret.

²⁸Por atyre do t’u duket se shenjat janë të rreme, sepse iu përbetuan për besnikëri. Por ai do t’i përkujtojë për pabesi në të cilën u zunë.

²⁹Prandaj, kështu thotë Zoti Hyj: Pasi ju bëtë që të kujtohet paudhëria juaj dhe u zbuluan mëkatet tuaja dhe dolën në shesh pabesitë tuaja në të gjitha veprimet tuaja; pasi, po them, vazhdoni t’i përkujtoni, me dorë do të kapeni.

³⁰Kurse ty, o i çshuguruar, prijës i patenzonë i Izraelit, të cilit i erdhi dita t’i marrë fund paudhëria, -

³¹kështu të thotë Zoti Hyj - le të të hiqet tiara, le të të merret keza: gjithçka do të ndërrojë, çka është e ulët, do të ngritet e çka është e lartë, do të ulet.

³²Rrënime, rrënime, rrënime, ja se çka do të bëj unë: të tilla rrënime s’do ketë derisa të vijë ai, kujt i përket gjyqi e të cilit do t’ia lëshoj në dorë.«

³³»Ti, biri i njeriut, profetizo e thuaj: Kështu u thotë Zoti Hyj bijve të Amonit për turpin e tyre: Thuaj: Shpata, shpata është nxjerrë për të vrarë, lëmuar për të zhbirë, pret e vezëllon!

³⁴E ty ndërkaq të parashohin kotësi e të parakallëzojnë rrena që t’u vihet shpata në fyt të çshuguruarve të patenzonë, të cilëve u erdhi dita e paudhësisë së fundit.

³⁵Le të kthehet shpata në mill! Në vendin ku qe krijuar, në tokën ku ke lindur, atje do të të gjykoj.

³⁶Do ta zbraz mbi ty felgrimin tim e do t’i fryj flakës së zemërimit tim kundër teje. Do të të lëshoj në duar të njerëzve të pashpirtë mjeshtër vrasjesh!

³⁷Shujtë do të bëhesh për zjarr e gjaku yt do të rrjedhë për tokë. Do të biesh në harresë, sepse fola unë, Zoti.«