Lajmërim për rrethimin e Jerusalemit, Vuajtjet vetiake të profetit

¹Në vitin e nëntë, në muajin e dhjetë, të dhjetën ditë të muajit, më qe drejtuar kjo fjalë e Zotit: Më tha:

²»Biri i njeriut, shënoje me shkrim datën e ditës së sotme, sepse shi sot mbreti i Babilonit do ta sulmojë Jerusalemin.

³Thuaj kësaj shtëpi kryekëcyer një fjalë në shëmbëlltyrë. Thuaju: Kështu thotë Zoti Hyj: Vëre në zjarr kusinë, vëre - të them e në të qit ujë!

⁴Qit në të copa mishi, pjesët më të mira kofshë e shpatull; mbushe me eshtra të zgjedhur.

⁵Merre më të mirën prej grigjës. Për nën të shtjer mjaft dru le të vlojë fort e për një kohë të gjatë e të zihen edhe eshtrat në të!

⁶Sepse Zoti Hyj thotë kështu: Mjerë qyteti gjakatar, mjerë kusia që është ndryshkur ndryshku i së cilës nuk i hiqet! Copë nga një copë prej saj nxirri por mbi të short mos qit,

⁷sepse gjakun e ka brenda, e zbrazi mbi shkëmb të lëmuar, nuk e zbrazi përmbi tokë që me pluhur të mund të mbulohej.

⁸Që në mua të ndizej felgrimi, që të hakmerrem, gjakun ia derdha në shkëmb të lëmuar që të mos mb’lohet.

⁹Prandaj kështu thotë Zoti Hyj: Mjerë qyteti gjakatar, për të cilin do të ndez zjarr të madh.

¹⁰Bashko dru, ndeze zjarrin, zije mishin der’që të shkrihet, shteri lëngun deri edhe eshtrat të digjen!

¹¹Kusinë lëre zbraztë mbi prush, që të nxehet e bakri të skuqet, le të shkrihet ndotësia e saj le të zhbihet ndryshku që ka.

¹²Ç’ mund i madh! Porse ndryshku i shumtë i saj jo s’do të hiqet, as zjarri nuk ia heq dot!

¹³Mëkati yt është i tmerrshëm! Desha të të pastroj, por s’u pastrove nga ndyrësitë e tua! Por as nuk do të pastrohesh para se unë ta kem zbrazur kundër teje krejt felgrimin tim!

¹⁴Unë, Zoti, fola e fjalën time do ta çoj në vend: s’do të përdëllej as s’do të fal as s’do të pajtohem. Do të të gjykoj sipas sjelljes sate e sipas veprave të tua - thotë Zoti.«

¹⁵Atëherë më qe drejtuar kjo fjalë e Zotit:

¹⁶»Biri i njeriut, ja, unë po ta marr papritmas atë që është kënaqësia e syve të tu. Mos u pikëllo, mos qaj as mos derdh lot!

¹⁷Dënes në heshtje, mos bëj gjëmë si bëhet zakonisht për të vdekur. Shallmin mbaje lidhur rreth kreje, mbathi këmbët e tua, mos e lidh gojën me rubë dhe mos ha drekë.«

¹⁸Në mëngjes i kisha folur popullit e në mbrëmje më vdiq gruaja. Të nesërmen në mëngjes bëra si më kishte qenë urdhëruar.

¹⁹Populli më pyeti: »Pse nuk na tregon çfarë do të thotë kjo që po bën?«

²⁰Unë iu përgjigja: »Më qe drejtuar kjo fjalë e Zotit:

²¹Thuaj shtëpisë së Izraelit: Kështu thotë Zoti Hyj: Ja, unë do ta përdhunoj Shenjtëroren time, mburrjen tuaj të madhe, kënaqësinë e syve tuaj, dëshirën e shpirtit tuaj. Bijtë tuaj e bijat që i keni lënë do të bien prej shpatës.

²²Bëni sikurse bëra unë: mos e mbuloni gojën me rubë e mos e hani bukën e vajtorëve,

²³lidhni shallmet rreth kresë, mbathni sandalet në këmbë, mos u pikëlloni as mos qani, por cijzni për shkak të fajeve tuaja e secili njëri pas tjetrit le të dënesë.

²⁴Ezekieli le t’ju mbetet shenjë: bëni gjithçka siç bëri ai kur do të ndodhë kjo e do ta dini se unë jam Zoti Hyj.

²⁵E ti, biri i njeriut, ja, atë ditë, kur t’ua marr atyre fuqinë, shpatën e madhërisë, kënaqësinë e syve të tyre, gëzimin e shpirtit të tyre - bij e bija,

²⁶ditën që të vijë te ti një i ikur e të të lajmërojë,

²⁷shi atë ditë, po them, do të çelet goja e ti do të bisedosh me atë të ikur, do të flasësh e më s’do të jesh memec: do të jesh shenjë. Njerëzit do ta marrin vesh se unë jam Zoti.«