Profeti porsi rojtar, I. PARA RRETHIMIT TË JERUSALEMIT, etj.

¹Ai më tha: »Biri i njeriut, haje ç’të është vënë përpara! Haje këtë rrotull dhe nisu e folu bijve të Izraelit!«

²Unë e hapa gojën, ai më bëri ta ha rrotullin

³e më tha: »Biri i njeriut, ushqeju dhe ngiju me këtë vëllim që unë po ta jap.« Unë e hëngra dhe për gojën time qe i ëmbël s i mjalti.

⁴Atëherë më tha: »Biri i njeriut, shko te shtëpia e Izraelit dhe thuaju fjalët e mia.

⁵Nuk po dërgohesh te një popull me të folur të pakuptueshëm e me gjuhë të panjohur, po dërgohesh te shtëpia e Izraelit;

⁶s’po të dërgoj jo ndër popuj të mëdhenj me të folur të pakuptueshëm e me gjuhë të panjohur, të cilëve nuk do të ishe në gjendje t’ua kuptoje të folurit; po të dërgoheshe edhe ndër ta, ata do të të dëgjonin!

⁷Por shtëpia e Izraelit nuk do të të dëgjojë, sepse nuk duan të më dëgjojnë mua, sepse mbarë shtëpia e Izraelit është kokëfortë e zemërgur.

⁸Shko: unë po e bëj fytyrën tënde më të fortë se fytyrën e tyre e ballin tënd më të ngurtë se ballin e tyre;

⁹porsi diamant, më të fortë se gurgacën po e bëj fytyrën tënde: mos i druaj as mos ia ki frikën fytyrës së tyre, sepse janë shtëpi mëkatarësh!«

¹⁰E shtoi: »Biri i njeriut, të gjitha fjalët që po t’i them, pranoji në zemër e dëgjoji me veshë!

¹¹Shko te të mërguarit, njerëzit e popullit tënd, fol me ta e thuaju: Kështu thotë Zoti Hyj, si të dëgjojnë si të mos dëgjojnë.«

¹²Ndërkaq shpirti më ngriti lart e pas meje dëgjova ushtimën e një krisme të madhe derisa po çohej lart nga vendi i vet lavdia e Zotit:

¹³ishte ushtima e krahëve të gjallorëve që rraheshin njëri për tjetrin, rropama e rrotëve që ndiqnin gjallorët, zëri i një potere të madhe!

¹⁴Atëherë një shpirt më ngriti e më mori; shkoja me zemër plot trishtim e hidhërim: sepse dora e Zotit ishte mbi mua e rëndë.

¹⁵Dhe ia beha ndër të mërguarit, në Telabib, ndër ata që banonin bri lumit Kobar, zura vend atje ku ata banonin, ndenja ndër ta atje për shtatë ditë porsi i shituar zanash.

¹⁶Si kaluan këto shtatë ditë, më qe drejtuar kjo fjalë e Zotit:

¹⁷»Biri i njeriut, të kam bërë rojën e shtëpisë së Izraelit. Kur ta dëgjosh një fjalë prej gojës sime, duhet t’i vësh në dijeni nga ana ime.

¹⁸Nëse unë i them bakeqit: ‘Ti do të vdesësh!’, e ti nuk e njofton e nuk i flet që të kthehet nga udha e tij e mbrapshtë e të jetojë, bakeqi do të vdesë për shkak të bakeqësisë së vet, por unë do ta kërkoj gjakun e tij prej teje.

¹⁹Por, në qoftë se ti do ta qortosh bakeqin e ai nuk do të kthehet prej paudhësisë së vet dhe nga sjellja e tij e mbrapshtë, ai vetë do të vdesë në mbrapshtinë e vet, porse ti do ta shpëtosh jetën tënde.

²⁰Kështu edhe, nëse i drejti e lë drejtësinë e vet dhe bën mëkat, unë do t’i vë lakun dhe do të vdesë pse ti nuk e qortove: do të vdesë për shkak të mëkatit të vet dhe s’do t’i merren parasysh veprat e drejtësisë që i ka bërë; porse gjakun e tij do ta kërkoj prej teje.

²¹Por, në qoftë se ti do ta qortosh të drejtin që të mos mëkatojë, dhe ai s’do të mëkatojë, ai do të jetojë pse ti e qortove, kurse ti e shpëtove jetën tënde.«

²²Atëherë ra mbi mua dora e Zotit e Zoti më tha: »Çohu e shko në luginë; atje dua të flas me ty.«

²³U ngrita e shkova në luginë dhe, ja, aty qëndronte lavdia e Zotit porsi lavdia që e pashë në brigjet e lumit Kobar, dhe rashë me fytyrë përdhe.

²⁴Në mua depërtoi një shpirt, më ngriti në këmbë dhe më tha: »Shko e mbyllu në shtëpinë tënde.

²⁵Biri i njeriut, mbi ty do të vihen litarë, me ta do të të lidhin e nuk do të dalësh ndër ta.

²⁶Unë do ta ngjes gjuhën tënde për qiellëz e do të mbetesh i pagojë dhe do të pushosh t’i qortosh, sepse është shtëpi mëkatare.

²⁷Por, kur unë kam për të folur me ty, do ta zhdrivilloj gjuhën dhe ti atëherë thuaju: Kështu thotë Zoti Hyj. Kush të dëgjojë, le të dëgjojë, e kush të mos dëgjojë, le të mos dëgjojë, sepse janë pjellë e keqe.«