Mbarimi i afërt, Mëkatet e Izraelit

¹Atëherë më qe drejtuar kjo fjalë e Zotit:

²»Ti, biri i njeriut, thuaj: Kështu i thotë Zoti Hyj tokës së Izraelit: E pat! Erdhi fundi mbi katër anët e botës!

³Tashti edhe ty të erdhi fundi: furinë time mbi ty do ta zbraz, do të të dënoj sipas sjelljeve të tua, mbi ty do t’i hedh të gjitha turpësitë e tua.

⁴Syri im s’do të ketë dhimbë për ty, nuk do të ketë mëshirë, por do të kërkoj përgjegjësi për sjelljen tënde e veprat e neveritshme të tuat do të mbesin në ty dhe ju do ta dini se unë jam Zoti.

⁵Kështu thotë Zoti Hyj: Ja, po vjen një fatkeqësi mbi fatkeqësi!

⁶Po vjen sosja, erdhi sosja! Rri zgjuar kundër teje, ja ia behi!

⁷Të erdhi e zezëdita, o banuesi i tokës! Erdhi koha, afër është dita e trishtimit e jo e haresë ndër male!

⁸Tashti, edhe pak, e do ta zbraz mbi ty furinë time, do ta çoj në vend felgrimin tim kundër teje, do të të dënoj sipas sjelljeve të tua e mbi ty do t’i hedh të gjitha fajësitë e tua!

⁹Syri im s’do të ketë dhimbë as s’do të kem mëshirë, madje do të kërkoj llogari për sjelljet e tua e turpësitë e tua do të mbeten në ty e do ta dini se unë jam Zoti që godet.

¹⁰Ja, dita! Ja po vjen dita! U nis e zezëdita, lulëzoi padrejtësia, mbiu krenia!

¹¹Në këmbë është dhuna për ta ndëshkuar paudhërinë: asgjë s’mbetet prej tyre, asgjë nga shkëlqimi i tyre, asgjë prej bubullimës së tyre, ndër ta më s’do të ketë qetësi!

¹²Erdhi koha, u afrua dita: kush blen, mos të gëzohet, kush shet, mos të ankohet, sepse hidhërimi po zbrazet mbi mbarë madhështinë e saj.

¹³Sepse, ai që shiti, s’do të rikthejë më çka shiti deri sa të jetë gjallë, sepse pamja e madhështisë së saj nuk do të hiqet dalë dhe askush s’do ta bëjë më të fortë jetën e vet në saje të fajësisë.

¹⁴Bini borisë, le të jetë gjithçka gati, por s’ka kush të dalë në luftë: sepse mbi krye i rri zemërimi im mbarë madhështisë së saj!

¹⁵Përjashta - shpata, përbrenda - murtaja e uria! Kush është në fushë, do të vdesë nga shpata, kush është në qytet, do ta përpijë uria e murtaja.

¹⁶Prej tyre do të shpëtojnë ata që të ikin, por ata do të jenë në male porsi pëllumbat e luginave në pikëllim: të gjithë do të sharrojnë në fajësinë e vet.

¹⁷Të gjitha duart pa fuqi do të mbesin, të gjithë gjunjët s’do të bajnë më se ujët.

¹⁸Me grathore të gjithë do të ngjeshen, tmerri të gjithë do t’i pushtojë. Do të bjerë turpi mbi çdo fytyrë, do të shoget koka e të gjithëve.

¹⁹Argjendin e vet në udhë do ta hedhin, ndotje ari do t’u bëhet. S’do t’i shpëtojnë argjendi e ari i tyre ditën e felgrimit të Zotit, me të urinë nuk do ta shuajnë, barkun e vet nuk do ta mbushin, pse u bë shkaku i fajësisë së tyre.

²⁰Argjendet e tyre të bukura i shndërruan në turpëri: punuan me to idhujt e vet, pikturat e veta të ndyra, ja, përse në iri ua ktheva.

²¹Do ta jap të huajve për plaçkë, të patenzonëve të tokës për pre, ata do ta përdhunojnë.

²²Larg prej tyre faqen do ta kthej, do të dhunohet visari im i fshehtë; plaçkitësit në të do të hyjnë e do ta përdhujnë;

²³vargje me të do të punojnë, sepse vendi është plot me vrasje, qyteti është plot fajësi.

²⁴Lumin e popujve në të do të sjell, shtëpitë e tyre do t’i zotërojnë, do ta zhduk madhështinë e forcës së tyre, shenjtëroret do t’ua dhunojnë.

²⁵Kur të vijë ngushtica do të kërkojnë paqen, por paqe nuk do të ketë!

²⁶Fatkeqësi mbi fatkeqësi do të vijë, kushtrimi s’do të presë kushtrimin; prej profetit do të kërkojnë përgjigje, priftërinjtë mësimin do ta harrojnë edhe pleqve do t’u mungojë këshilla.

²⁷Mbreti do të jetë në zi, princin tmerri do ta mb’lojë, popullit vendës duart do t’i dridhen; me ta do të sillem sipas sjelljes së tyre, do t’i gjykoj sipas gjyqeve të tyre e ta dinë se unë jam Zoti.«