Të gjithë kapitujt

Gjyqtarët · Kapitulli 1

HYRJA E PARË, Tregim i shkurtër i nguljes në Kanaan, etj.

36 vargje

HYRJA E PARË

Tregim i shkurtër i nguljes në Kanaan

Ngulja e Judës, e Simonit, e Kalebit dhe e cineasve

1Pas vdekjes së Jozuehut izraelitët e pyetën për këshillë Zotin dhe thanë: »Cili nesh do të dalë i pari te Kananeu për të luftuar kundër tij?«

2Zoti u përgjigj: »Le të dalë Juda! Ja, unë po e lëshoj tokën në duar të tija.«

3Juda atëherë i tha Simonit, të vëllait: »Dil me mua në shortin tim e të luftojmë kundër Kananeut, dhe kur të të bjerë shorti ty, unë do të vij me ty.« Simoni shkoi me të.

4Shkoi Juda dhe Zoti ua lëshoi në duar të tyre Kananeun dhe Ferezeun. Në Bezek i vranë dhjetë mijë vetë.

5Në Bezek gjetën Adonibezekun, luftuan kundër tij dhe i mundën Kananeun e Ferezeun.

6Por Adonibezeku iku. Ata e ndoqën, e zunë dhe ia prenë pëlqerët e duarve e të këmbëve të tija.

7Adonibezeku tha: »Shtatëdhjetë mbretër, pasi ua preva pëlqerët e duarve e të këmbëve, mblidhnin dromca nën tryezën time. Siç bëra, ashtu ma ktheu Zoti mua.« E çuan në Jerusalem dhe atje vdiq.

8Atëherë djemtë e Judës e sulmuan Jerusalemin dhe e morën. Banorët i prenë me shpatë e qytetin e dogjën.

9Mandej shkuan për të luftuar kundër Kananeut, që banonte në Malësi, në Nageb e në Sefelë.

10Pastaj Juda shkoi kundër Kananeut që banonte në Hebron, që dikur quhej Kariatarbe dhe aty e mundi Sesain, Ahimanin e Tolmain.

11Prej andej shkoi kundër banorëve të Dabirit, i cili dikur quhej Kariatsefer (d.m.th. Qyteti i Letrarëve).

12Atëherë Kalebi tha: »Kush ta godasë Kariatseferin dhe ta pushtojë, do t’ia jap Aksën, time bijë, për grua.«

13Pasi e pushtoi Otonieli, biri i Cenezit, vëllai i vogël i Kalebit, ia dha Aksën, vajzën e vet, për grua.

14Ajo, ndërsa po shkonte, e nxiti të kërkonte prej babës së vet një arë. Kështu, pra, zbriti prej gomarit e Kalebi i tha: »Çka ke?«

15E ajo iu përgjigj: »Më bëj një nderë. Pasi ma ke dhënë tokën e thatë, më jep edhe një tokë që të ketë ujë.« Kështu Kalebi i dha Burimet e Larta e Burimet e Poshtme.

16Bijtë e Hobabit cineas, kunatit të Moisiut, u ngjitën prej qytetit të Palmave bashkë me bijtë e Judës në shkretëtirën e Judës, që është në krahun e mesditës të Aradit. Ngulën aty me amalecitët.

17Mandej Juda u çua e shkoi me të vëllanë, Simonin, dhe së bashku i ranë Kananeut që banonte në Sefat, dhe e goditën qytetin me »mallkim.« Dhe iu ngjit emri Hormë (d.m.th. Mallkim).

18Juda e pushtoi Gazën me territoret e saj, Askalonin dhe Akaronin me territoret e tyre.

19Zoti ishte me Judën e ai pushtoi edhe Malësitë. Por nuk mund t’i shpërngulte banorët e vërrisë, sepse kishin shumë karroca hekuri.

20Kalebit ia dhanë Hebronin sikurse kishte urdhëruar Moisiu. E Kalebi i dëboi prej Hebronit tre bijtë e Enakut.

21Bijtë e Beniaminit nuk e dëbuan Jebuseun prej Jerusalemit, e kështu Jebuseu banoi në Jerusalem bashkë me bijtë e Beniaminit deri në ditën e sotme.

Pushtimi i Betelit

22Po edhe Shtëpia e Jozefit u nis për Betel, dhe Zoti qe me ta.

23E njëmend, kur i bënë hetime qytetit - ky më parë quhej Luzë,

24vëzhguesit panë një njeri tek po dilte prej qytetit dhe i thanë: »Na e trego hyrjen në qytet dhe do të jemi të mëshirshëm me ty.«

25Ai u tregoi nga mund të hynin në qytet. Të gjithë në qytet i prenë me shpatë, kurse atë njeri me mbarë farefisin e tij e lanë të shkonte.

26Ky njeri shkoi në dheun e Hetimit dhe atje ndërtoi një qytet, të cilin e quajti Luzë. Kështu quhet edhe sot e kësaj dite.

Fiset veriore

27Kurse Manaseu nuk e pushtoi Betsanin as Tanakun me fshatrat e tyre. As nuk i dëboi banorët e Dorit, të Jeblaamit e të Magedos me fshatrat e tyre. Kështu kananenjtë qëndruan në atë vend.

28Kur mori fuqi Izraeli, i ngarkoi me angari dhe nuk deshi t’i dëbojë prej vendit.

29Po as Efraimi nuk i dëboi kananenjtë që banonin në Gazer, por kananenjtë banuan në mesin e tyre në Gazer.

30As Zabuloni nuk i dëboi banorët e Cetronit as të Naalolit, por Kananeu banoi në mesin e tyre dhe qe ngarkuar me angari.

31Po ashtu as Aseri nuk i shpërnguli banorët e Akos, të Sidonit, të Ahalabit, të Ahazibit, të Helbës, të Afekut e të Rohobit.

32Kështu Aseri banoi në mes të kananenjve, banorëve të atij vendi, sepse nuk i shpërnguli.

33Neftaliu nuk i shpërnguli banorët e Betsamesit e të Betanatit dhe banoi ndër kananenj, banorët e vendit dhe betsamitët e betanitët u bënë skllevër të tyre.

34Amorrenjtë i shtytën bijtë e Danit në male dhe nuk i lanë të zbritnin në vërri.

35Amorrenjtë vazhduan të jetojnë në Harhares, në Ajalon e në Salebim; porse dora e bijve të Jozefit u rëndua mbi ta dhe i ngarkuan me angari.

36Territori i amorrenjve ishte prej Përpjetës Akrabim deri në Qeta e më lart.