Të gjithë kapitujt

Gjyqtarët · Kapitulli 16

Ngjarja me derën e Gazës., Samsoni tradhtohet prej Dalilës, etj.

31 vargje

Ngjarja me derën e Gazës.

1Mandej Samsoni shkoi në Gazë. Aty pa një grua lavire dhe hyri tek ajo.

2Gazasve u lajmëruan se Samsoni kishte hyrë në qytet. E rrethuan dhe i vunë pritën në derën e qytetit. Gjithë natën ndenjën qetë e prisnin që, pasi të zbardhte drita, ta vrisnin duke dalë prej qytetit.

3Samsoni fjeti deri në mesnatë e atëherë u ngrit prej andej, e kapi derën e qytetit me gjithë shtatka e shula, i hodhi në krah dhe i çoi në majë të malit që është kundruall Hebronit.

Samsoni tradhtohet prej Dalilës

4Mandej Samsoni zuri mikeshë një grua që jetonte në luginën e Sorekut. Ajo quhej Dalilë.

5Erdhën tek ajo krerët e filistinëve e i thanë: »Tradhtoje dhe nxirrja në se ka gjithë atë fuqi, zbuloje si do të mund ta zotërojmë, ta lidhim e ta mposhtim. Nëse na e bën këtë, do të të japim secili nga një mijë e njëqind para argjendi.«

6Këndej edhe Dalila i tha Samsonit: »Po të lutem, më trego ku të qëndron gjithë ajo fuqi dhe si do të mund të lidhesh e të zotërohesh?«

7Samsoni iu përgjigj: »Po të më lidhnin me shtatë kordha harku të freskëta që nuk janë tharë ende, do të më mungonte fuqia e do të bëhesha si njerëzit e tjerë.«

8Atëherë princat e filistinëve ia sollën shtatë litarët siç kishte thënë: Me ta e lidhi Samsonin,

9kurse prita rrinte fshehur në dhomën e saj. Ajo e thirri: »Samson, të sulmuan filistinët!« Por ai i këputi litarët, siç e këput kushdo fijen e perit të dredhur të lirit pasi ta ketë djegur zjarri. Dhe nuk mund e hetuan se ku qëndron fuqia e tij.

10Por Dalila i tha: »Qe, më gënjeve e nuk ma tregove të vërtetën. Së paku tash më trego me se duhet të lidhesh.«

11Ai iu përgjigj: »Po qe se do të më lidhnin me litarë të rinj që nuk janë përdorur kurrë, do të bëhesha i ligësht dhe i ngjashëm me njerëzit e tjerë.«

12Dalila e lidhi përsëri me ta dhe e thirri: »Samson, t’u sulën filistinët!«, e në dhomë i kishte bërë gati pritarët. Por ai i këputi litarët aq lehtë si të kishin qenë fije peri.

13Dalila i tha përsëri: »Deri kur do të më gënjesh e do të më rresh? Më trego me se duhet të lidhesh. »Në qoftë se të shtatë bishtalecat e gërshetuar të kokës sime i kalon nëpër liq dhe i rreh me shpatë të tezgjahut, do të humb forcën e do të bëhem si njerëzit e tjerë.«

14Ajo e vuri të flejë, kaloi shtatë bishtalecat e gërshetuar të kresë së tij nëpër liq, i rrahu me shpatëz dhe i thirri: »Samson të kapën filistinët!« Ai u zgjua, dhe i nxori shpatë, bërdilë e liq!

15Atëherë Dalila i tha: »Pse thua se më dashuron, kur zemra jote s’është me mua? Tri herë rresht më gënjeve e nuk deshe të më kallëzosh ku qëndron fuqia jote e madhe.«

16Pasi u mërzit dhe për shumë ditë rrinte duke e ngacmuar vazhdimisht dhe duke mos ia ndarë të keqen, ia këputi shpirtin dhe e molisi për vdekje.

17Atëherë ia zbuloi krejtësisht zemrën e vet. I tha: »Brisk rrues askurrë nuk ka kaluar mbi kryet tim, sepse jam »nazaré« - i shuguruar Hyjit qysh në kraharorin e nënës sime. Po të rruhej koka ime, do të largohej prej meje fuqia ime e do të bëhesha i ligësht si çdo njeri tjetër.«

18Kur pa Dalila se ia kishte hapur krejtësisht zemrën e tij, çoi t’i thërrisnin krerët e filistinëve e u tha: »Ejani vetëm edhe kësaj here, se tani ma ka zbuluar krejt zemrën e vet.« Ata erdhën e me vete i morën paratë, që ia kishin premtuar.

19Ajo e vuri në gjumë mbi gjunjët e vet, thirri një rrustar dhe ia rroi shtatë bishtalecat e tij e zuri ta vërë në lojë: sepse forca u largua menjëherë prej tij.

20Atëherë bërtiti: »Samson, të kapën filistinët!« Kur i doli gjumi tha vetë me vete: »Do t’ia dal si bëra më parë e do të çlirohem«, sepse nuk e dinte që Zoti ishte larguar prej tij.

21E kapën filistenjtë, ia nxorën sytë dhe e çuan në Gazë. E lidhën me dy palë hekura të bronzta dhe e ndryenë në burg. Aty sillte gurin e mullirit.

Hakmarrja dhe vdekja e Samsonit

22Ndërkaq flokët që ia kishin rruar, filluan t’i rriten.

23Prijësit filistenj ishin mbledhur së bashku për t’i kushtuar fli të madhërueshme Dagonit, zotit të tyre, dhe për t’u gostitur. Thoshin: »Zoti ynë na lëshoi në dorë armikun tonë, Samsonin!«

24Po edhe populli, kur e pa, lëvdonte zotin e vet dhe i thoshte po ato fjalë: »Zoti ynë na e dorëzoi kundërshtarin tonë që shkretoi tokën tonë dhe vrau shumë prej tanëve.«

25Tashti, pasi u bënë në qejf, kërkuan të sillej Samsoni e të bënte lojëra para tyre. E prunë prej burgut dhe ai po luante para tyre. E bënë të zërë vend ndërmjet dy shtyllave.

26Ky i tha djaloshit që e merrte për dore: »Më lër t’i prek shtyllat, në të cilat pushon shtëpia, të mbështetem e të pushoj sa një fije.«

27E shtëpia ishte plot me trima e me gra; ishin aty të gjithë paria e filistenjve, po edhe nga pullazi rreth tri mijë vetë, burra e gra, e shikonin Samsonin tek po luante.

28Samsoni iu lut Zotit e tha: »O Zot, Hyj, të të bjerë ndër mend për mua! Ma kthe vetëm edhe kësaj here forcën e mëparshme, o Hyj, që t’u hakmerrem filistenjve njëherë për të dy sytë e mi!«

29I kapi dy shtyllat e mesme, mbi të cilat mbështetej shtëpia, njërës i vuri dorën e djathtë e tjetrës të majtën, e

30tha: »Le të mbarojë jeta ime me filistenj!« Dhe i tundi për së forti shtyllat, shtëpia ra përmbi të gjithë prijësit e mbi mbarë popullin që ishte brenda. Duke vdekur vrau më shumë sesa kishte vrarë më parë sa ishte gjallë.

31Atëherë zbritën vëllezërit e tij e mbarë farefisi, e morën trupin e tij dhe e varrosën ndërmjet Sarasë e Estaholit, në varrin e t’et, Manuehut. Për njëzet vjet qe gjyqtar i Izraelit.