Të gjithë kapitujt

Hebrenjve · Kapitulli 10

Qortime dhe porosi

39 vargje

1Dhe meqenëse Ligji ka vetëm hijen e të mirave të ardhshme dhe jo realitetin e vet sendeve, s’mundet kurrë, që me fli të cilat - vit për vit, gjithmonë të njëjtat - vazhdimisht kushtohen, t’i përsosin ata që i afrohen Hyjit.

2Vallë, a nuk do të kishin pushuar të kushtohen, shi pse, ata që i ushtrojnë veprat e kultit, të pastruar njëherë, nuk do të kishin më kurrfarë ndjenje se gjenden në mëkat?

3Por me anë të tyre përkujtohen mëkatet vit për vit.

4Sepse është e pamundshme që gjaku i mëzetërve dhe i cjepve t’i shlyejë mëkatet.

5Për këtë arsye Krishti duke hyrë në botë, thotë: »Fli e kusht ti nuk deshe, por ma bëre gati trupin;

6holokaustet dhe flitë për mëkate nuk të pëlqyen.

7Atëherë thashë: ‘Ja, po vij!’ sepse për mua shkruan në rrotullin e librit: ‘Për ta kryer, o Hyj, vullnetin tënd!«

8Pasi tha më lart: »Flitë e kushtet, holokaustet dhe flitë për mëkate nuk të pëlqyen dhe nuk i deshe« - e pra, flitet për fli të urdhëruara prej Ligjit -

9thotë pastaj: »Ja, po vij për të kryer vullnetin tënd!« kështu shfuqizon kultin e parë për të vendosur të dytin.

10Në fuqi të këtij vullneti kemi qenë shenjtëruar me anë të flijimit të trupit të Jezu Krishtit njëherë e përgjithmonë.

11Dhe, ndërsa çdo prift tjetër qëndron gati për çdo ditë për të kryer shërbesën e kultit dhe shpesh kushton po të njëjtat fli - të cilat assesi s’mund t’i shlyejnë mëkatet -

12Krishti, përkundrazi, duke pasë kushtuar për mëkate vetëm një fli të vetme rri përgjithmonë në të djathtën e Hyjit,

13dhe qysh atëherë pret vetëm që armiqtë e tij të vihen shtrojë e këmbëve të tija.

14Dhe, vërtetisht, me një kusht të vetëm i përsosi për amshim të shenjtëruarit.

15Këtë gjë na e dëshmon edhe Shpirti Shenjt. Dhe njëmend, pasi tha:

16»Kjo është Besëlidhja me të cilën do të lidhem me ta mbas këtyre ditëve - thotë Zoti - ligjet e mia do t’i thadroj në zemrat e tyre dhe do t’i shkruaj në shpirtin e tyre,

17nuk do t’i sjell në mend mëkatet e tyre as paudhëritë e tyre.«

18Tashti, atje ku u falën mëkatet, nuk ka më kushte për to!

Qortime dhe porosi

19Pra, o vëllezër, duke pasur hyrje të lirë në Shenjtëroren e Shenjtëroreve në fuqi të gjakut të Jezusit,

20nëpër këtë rrugë të re dhe të gjallë që na e hapi Krishti me anë të tisit, që është korpi i tij;

21dhe duke pasur një Prift të shkëlqyeshëm në krye të Shtëpisë së Hyjit:

22t’i afrohemi me zemër të çiltër, me fe të plotë, me shpirt të pastruar nga ndërgjegjja e keqe dhe me trup të larë me ujë të pastër.

23Ta ruajmë të palëkundshme dëshminë e shpresës, sepse Ai që i dha premtimet është besnik.

24Le të kujdesemi për njëri-tjetrin me qëllim që të nxitemi kah dashuria dhe veprat e mira,

25dhe të mos i lëmë pas dore mbledhjet tona, si e kanë bërë zakon disa, por t’i japim zemër njëri-tjetrit aq më tepër sa më mirë shihni se po afrohet dita.

26Sepse, në qoftë se vullnetisht mëkatojmë mbasi e morëm njohurinë e së vërtetës, nuk ka më fli për mëkate,

27por vetëm pritje të tmerrshme të gjyqit dhe të vapës së zjarrit që do t’i përpijë kundërshtarët.

28Po ndodhi e prishi ndokush Ligjin e Moisiun, vritet pa farë mëshire në bazë të dy apo tre dëshmitarëve.

29Merrni me mend sa ndëshkim më të rëndë do të meritojë ai që do ta vërë nën këmbë Birin e Hyjit, ai që do ta bëjë në asgjë gjakun e Besëlidhjes me të cilin ka qenë shenjtëruar, dhe do ta shajë Shpirtin e hirit?

30Sepse e njohim Atë që ka thënë: »Hakmarrja më përket mua, unë do të hakmerrem!« dhe përsëri: »Zoti do ta gjykojë popullin e vet.«

31Është e tmerrshme të bjerë kush në duar të Hyjit të gjallë!

32Le t’iu bien në mend ditët e para kur, posa të ndriçuar, ju deshi të duroni një luftë të madhe mundimesh:

33tash botërisht të vënë në lojë dhe të salvuar, tash të bërë pjesëtarë në vuajtje me ata që i pësonin të tillat.

34Sepse, ju morët pjesë në vuajtjet e të burgosurve dhe me gëzim duruat t’ju rrëmbejnë pasuritë, sepse e dinit se keni një pronë më të mirë dhe të pakalueshme.

35Mos e humbni, pra besimin! Ai ka shpërblim të madh!

36Vërtet, keni nevojë për qëndresë që, duke kryer vullnetin e Hyjit, t’i fitoni të mirat e premtuara.

37Sepse: »Edhe pak, krejt edhe pak kohë, dhe do të vijë Ai që duhet të vijë - nuk do të vonojë!

38Dhe i drejti im do të jetojë prej fesë, por, nëse bie nga feja, shpirti im nuk do të kënaqet në të.«

39Ne veç, nuk jemi asish që bien nga feja për t’u bjerrë, por asish që besojnë për t’u shëlbuar.