Të gjithë kapitujt

Isaia · Kapitulli 13

3. PROFECI MBI POPUJ TË HUAJ, Kundër Babilonisë

22 vargje

3. PROFECI MBI POPUJ TË HUAJ

Kundër Babilonisë

1Profecia mbi Babiloninë që e pa Isaia, biri i Amosit.

2Mbi një mal të shogët lartësojeni flamurin, lëshoni kushtrimin, bëni me dorë që të hyjnë nëpër Dyer të bujarëve.

3Unë i urdhërova të shenjtëruarit e mi, si vegël të hidhërimit tim i thirra trimat e mi, ata që i gëzohen madhërisë sime.

4Dëgjoni! Një brohoritje në male porsi zhurma e një populli të shumtë! Dëgjoni! Një poterë mbretërish të popujve të tubuar! Zoti i Ushtrive po bën parakalimin e ushtrisë që niset në luftë!

5Vijnë nga një vend i largët, nga skaji i qiellit - Zoti dhe veglat e zemërimit të tij për ta rroposur botën mbarë!

6Lëshoni gjëmë mjerimi, sepse afër është Dita e Zotit, si shkretëtim po vjen i Gjithëpushtetshmi!

7Këndej po ngathen të gjitha duart, çdo zemër njeriu po dridhet!

8Të gjithë po i pushton tmerri! Të dridhurat e dhimbjet i pushtuan, porsi gruan në dhimbjet e të lindurit! Me tmerr shikojnë njëri-tjetrin, fytyra e tyre gacë e skuqur!

9Ja, po vjen dita e Zotit e pamëshirë e plot zemërim, plot hidhërim edhe zemërim për ta kthyer vendin në shkretëtirë, për ti zhdukur prej tij mëkatarët.

10Të qiellit yjet e yjësitë e tij s’do ta lëshojnë dritën e vet, posa të lindë do të erret dielli, as hëna s’do të bëjë dritë më!

11Për shkak të të këqijave do të ndëshkoj rruzullin, e mëkatarët për fajësinë e tyre, madhështorëve do tua zhdukë krenarinë, në pluhur do ti zhgërryej të dhunshmit!

12Njeriu do të jetë më i rrallë se ari i rëndomtë, më i rrallë se ari i kulluar!

13Edhe qiellin do ta tund, edhe toka do të luajë vendit prej zemërimit të Zotit të Ushtrive n’ditë të shpërthimit të furisë së tij.

14E do të ndodhë si me shutën e përndjekur, si me delet të mbetura pa bari në popull të vet gjithkush do të kthehet, në vend të vet do të ikë secili.

15Kush të zihet, vrik do të theret, kush të kapet, me shpatë do të pritet!

16E përpara syve të tyre për tokë foshnjat do t’ua plandosin, shtëpitë e tyre do t’i bëjnë pre, gratë e tyre do t’i dhunojnë!

17Kundër tyre medët do të ngre, që s’çmojnë sermin e urrejnë arin,

18me hark të rinjtë do tua vrasin, s’do të kenë mëshirë as për fryt të barkut.

19Babiloni, ajka e mbretërive, i kaldenjve lulja e krenarisë, si Sodoma e Gomorra do të bëhet kur i Lumi i rroposi!

20Shkret do të mbesë ai përgjithmonë, brez pas brezi i pabanuar, në të arabët çadër s’do të ngulin, në të barinjtë nuk do të mrizojnë.

21Egërsirat aty do të pushojnë, me kukuvajka shtëpitë do t’u mbushen, strucat në të do të gjejnë strehim, satirët në të do të kërcejnë,

22në pallate të tyre do të ulërinë hienat, e çakajtë në tempujt e kënaqësisë... S’do të vonojë të vijë koha e tij, nuk do të zgjasin ditët e tij!