4. APOKALIPSA, Gjyqi i Zotit, etj.

¹Ja, Zoti po e shkatërron tokën, copë po e bën, po ia shëmton fytyrën, banorët po ia shpërndan!

²Njësoj do ti ndodhë popullit e priftit, skllavit e zotërisë, skllaves e zonjës, blerësit dhe shitësit, huadhënësit e huamarrësit, si atij që jep si atij që merr.

³Toka do të shkatërrohet krejtësisht, pa mëshirë pre do të bëhet: sepse Zoti e ka thënë këtë fjalë!

⁴Vajton toka, po lëngon, po shkrihet, po lëngon bota, qielli e toka janë në lëngim.

⁵Prej banorëve të vet toka u dhunua, sepse e shkelën Ligjin, thyen urdhrin, thyen Besën e përjetshme.

⁶Këndej mallkimi tokën po e përpin, rrjedhojat po i pësojnë banorët; këndej po shuhen banorët e saj e s’kanë mbetur, përveç fort pak njerëz.

⁷Vajton mushti, lëngon hardhia, rënkojnë të gjithë ata që u gëzohej zemra!

⁸Pushoi gëzimi i tupanëve, u zhduk zhurma e të gëzuarve, heshti i cetrës ting’lli i ëmbël.

⁹Spihet më vera me këngë, kush e pi farmak i duket.

¹⁰U rropos qyteza e kotësisë, u kyç çdo shtëpi që kush brenda të mos hyjë;

¹¹britmë n’për sheshe pse verë s’ka, është zhdukur çdo hare, çdo galdim u zhduk nga vendi.

¹²U shua, u shkretua qyteza, copë e grimë dera u bë!

¹³Sepse kjo gjë do ta gjejë tokën, mes popujve do të ndodhë sikurse kur ullinjtë shkunden, sikur pas vjeljes mblidhen kokrrat.

¹⁴Ata zërin do të lartësojnë, do të këndojnë madhërinë e Zotit, nga deti do të brohorisin.

¹⁵Këndej, pra, Zotit brohoritini në Lindje, në ishuj të detit Emrit të Zotit, Hyjit të Izraelit!

¹⁶Në skaje të botës dëgjojmë lavde: “Lavdi të Drejtit!” Unë thashë: “Emnesë, emnesë! Vaj për mua!” Të pabesët besën e thyen, me pabesë e thyen besën të pabesët!

¹⁷Tmerr e gropë e lak mbi kokë i ke, banori i tokës!

¹⁸E do të ndodhë: kush nga tmerri do të shpëtojë, në gropë do të bjerë, nga humnera kush do të dalë, në lak do të bjerë, sepse hapur janë ujëpritëset e qiellit dhe u trandën themelet e tokës!

¹⁹Toka hapet, grimë po bëhet, po copëtohet, toka po thërmohet, toka dridhet, tmerrshëm tundet,

²⁰ço e rrëzo, porsi i dehuri këmbadoras, dridhet thua se s’është, por çadër; e keqja e saj mbi të peshon, e rrëzon, s’e lë të çohet!

²¹E atë ditë kështu do të ndodhë: Zoti rreptë do ta ndëshkojë atje lart ushtrinë në lartësi e mbi tokë mbretërit e tokës,

²²do të mblidhen të lidhur në humnerë, në pranga do të mbyllen në burg e pas shumë kohe do të ndëshkohen.

²³Do të skuqet hëna, do të turpërohet dielli, sepse do të mbretërojë Zoti i Ushtrive, në malin Sion e në Jerusalem Lavdia e tij do të shkëlqejë në praninë e pleqve të vet.