Gjyqi i Zotit

¹Le të gëzojnë vendet e shkreta e të papërshkueshme, le të galdojë shkretëtira e të lulëzojë si lili!

²Le të bulëzojë e le të lulëzojë, le të gazmojë, në hare të shpërthejë! Iu dhurua lavdia e Libanit, e Karmelit stolia dhe e Saronit! Do ta shohin lavdinë e Zotit, shkëlqimin e Hyjit tonë!

³Përtëritni në fuqinë e duarve të lodhura, fuqi jepuni gjunjëve të marrakotur!

⁴Thuajuni atyre që i ka lëshuar zemra: “Mbahuni! Frikë mos kini! Ja, Hyji juaj! Erdhi hakmarrja! Ia behu shpagimi i Hyjit! Vetë do të vijë e do t’ju shëlbojë!”

⁵Atëherë sytë do tu çelen të verbërve, veshët e të shurdhërve do të dëgjojnë;

⁶atëherë i shqepti do të kërcejë si dreri gjuha e të pagojit do të shpërthejë në hare, se në shkretëtirë do të burojnë ujërat, përrenjtë do të rrjedhin nëpër shkretëtirë.

⁷Toka e shkrumbuar liqen do të bëhet, vendi i thatë mbushur me burime! Në strofull ku strukej çakalli, do të rritet kallam e xunkth.

⁸Do të ketë shteg e do të ketë udhë, do të quhet Udha e shenjtë: i papastërti n’për të s’do të kalojë, për ta do të jetë udhë e drejtë, që të marrët të mos enden nëpër të.

⁹Luanë në të nuk do të ketë, bishë grabitqare n’për të s’do të kalojë as në të kurrë më s’do të gjendet, andej do të bien vetëm të çliruarit,

¹⁰do të kthehen të shpërblyerit prej Zotit. Do të hyjnë në Sion me britma gëzimi, do t’u qeshë fytyra me gëzim të përhershëm, do t’i shoqërojë gëzimi e hareja, do të zhduket trishtimi e dënesa.