Takim me Isainë, Largimi i rabsakut, etj.

¹Kur dëgjoi Ezekia mbret, i shqeu petkat e veta, u mbështoll me thes dhe hyri në Shtëpinë e Zotit.

²Atëherë dërgoi Eliacimin, kryeoborrtarin e pallatit, Sobnën, sekretarin, dhe më pleqtë ndër priftërinj, të gjithë të veshur me grathore, te profeti Isai, biri i Amosit,

³për ti thënë: “Kështu thotë Ezekia: Kjo ditë është ditë ngushtice, qortimi e turpi! Erdhi koha të lindin fëmijët, por s’ka fuqi të lindë!

⁴Ndoshta Zoti, Hyji yt, do ti dëgjojë fjalët e rabsakut, që e dërgoi zotëria i tij, mbreti i asirianëve, për ta fyer Hyjin e gjallë e do ta ndëshkojë për fjalët që do ti ketë dëgjuar Zoti, Hyji yt. Lartësoje tashti një lutje drejt tij për Tepricën që ende ka shpëtuar gjallë!”

⁵Shërbëtorët e mbretit Ezeki shkuan tek Isaia.

⁶Isaia u tha: “Kështu thuajini zotërisë suaj: Kështu thotë Zoti: Mos u tremb prej fjalëve që ke dëgjuar me të cilat blasfemuan kundër meje shërbëtorët e mbretit të Asirisë.

⁷Ja se unë do ti fryj në vesh e, posa të dëgjojë një lajm, do të kthehet në vendin e vet. Do të bëj që në vendin e vet të mbetet i vrarë nga shpata.”

⁸Rabsaku u kthye dhe e gjeti mbretin e asirianve duke luftuar kundër Lobnës, sepse kishte dëgjuar se mbreti ishte larguar nga Lakisi,

⁹pasi kishte marrë lajmin lidhur me Tarakën, mbretin e Etiopisë: “Ka dalë për të luftuar kundër teje.”

¹⁰“Kështu thuajini Ezekisë, mbretit të Judës: Të mos të rrejë Hyji yt, në të cilin ti shpreson, duke të thënë: S’do të lëshohet Jerusalemi në duar të mbretit të asirianëve.

¹¹Ti e di se çka kanë bërë mbretërit e Asirisë me të gjitha vendet që i truan shfarosjes, e vetëm ti kujton se do të shpëtosh?!

¹²A i shpëtuan hyjnitë e kombeve që i shpartalluan etërit e mi: gozanët, karranët, rezefët dhe bijtë e Edenit që ishin në Telasar?

¹³Ku është mbreti i Ematit, mbreti i Arfadit, mbreti i qytetit të Sefarvaimit, Ana e Ava?”

¹⁴Ezekia e mori letrën prej dorës së kasnecëve dhe e lexoi. U ngjit në Shtëpinë e Zotit dhe Ezekia e shtriu para Zotit.

¹⁵Dhe Ezekia iu lut Zotit kështu:

¹⁶“Zot i gjithëpushtetshëm, Hyji i Izraelit, ti që rri mbi kerubinë, ti je Hyji i vetëm i të gjitha mbretërive të tokës, ti që e ke krijuar qiellin e tokën:

¹⁷prire, o Zot, veshin tënd e dëgjo. Hapi, o Zot, sytë e tu e shih e dëgjoji të gjitha fjalët e Senakeribit që i dërgoi për të blasfemuar Hyjin e gjallë.

¹⁸Është e vërtetë, o Zot, se mbretërit e Asirisë i kanë shkatërruar popujt e vendet e tyre

¹⁹dhe ia truan zjarrit zotat e tyre: por ata nuk ishin hyjni, por vepër e duarve të njerëzve: dru e gur; këndej edhe i zhdukën.

²⁰Por tani, o Zot, Hyji ynë, na shpëto prej dorës së tij dhe të gjitha mbretëritë e dheut do ta marrin vesh se ti, o Zot, je i vetmi Hyj.”

²¹Isaia, biri i Amosit, dërgoi ti thuhet Ezekisë: “Kështu thotë Zoti, Hyji i Izraelit: Ti ma drejtove një lutje në lidhje me Senakeribin, mbretin e Asirisë:

²²ja, pra, fjala që Zoti tha kundër tij: Po të përbuz, po të vë në lojë virgjëra, Bija e Sionit. Pas teje po e tund kokën Bija e Jerusalemit!

²³Po kë blasfemove, kë vure në lojë? Kundër kujt lartësove zërin e i ngrite sytë me krenari? Kundër Shenjtit të Izraelit!

²⁴Me anë të shërbëtorëve të tu e blasfemove Zotin. Ti the: ‘Me mbushulli të karrocave të mia hipa në majë të bjeshkëve, në kreshtat e Libanit; i preva më të lartët cedra, bredhat më të zgjedhurit, i dola në majë të majës, në pyllin e tij ku s’ra kurrë sëpata!

²⁵Çela e piva ujin e huaj, me gjurmë të këmbëve të mia i thava të gjithë lumenjtë që ka Egjipti!’

²⁶Dëgjo këtu! Tanisa kohë e kam synuar, që moti e sendërgjoj e tani dua ta sendërtoj: të takonte ty t’i shrrënjosje, në grumbuj gurësh t’i ktheje qytezat!

²⁷Banorët e tyre si dorëcunga, mendësh u morën e u tmerruan, ishin porsi bari i fushës, si gjelbërimi i njomë, si bar pullazesh, që e than era e lindjes.

²⁸E di kur ngrihesh e kur ulesh, kur del e kur kthehesh e marrëzinë tënde kundër meje.

²⁹Kur ti shfryje në mëri kundër meje, krenaria jote arriti në veshët e mi, do ta vë rrethin në hundët e tua, edhe në gojë do ta vë frerin e do të të kthej udhës prej nga erdhe!

³⁰E kjo gjë të të shërbejë për shenjë: Sivjet të hahet çka të mund të mblidhet, në vitin e ardhshëm çka vetë të mbijë; vitin e tretë mbillni e korrni, mbillni vreshta e hajuani frutat.

³¹Kush të shpëtojë prej shtëpisë së Judës rrënjët poshtë thellë do t’i lëshojë e lart fruta do të japë.

³²Sepse prej Jerusalemit do të dalë Teprica, të Shpëtuarit nga mali i Sionit. Këtë do ta bëjë zelli i Zotit të gjithëpushtetshëm.

³³Prandaj kështu thotë Zoti në lidhje me mbretin e asirianëve: ‘Në këtë qytet ai nuk do të hyjë, asnjë shigjetë në të s’do ta hedhë, përballë tij as shqyt s’do të sjellë, kundër tij llogor s’do të ngrejë.

³⁴Udhës prej nga erdhi andej do të kthehet në këtë qytet ai nuk do të hyjë’- kështu thotë Zoti.

³⁵Këtë qytet do ta mbroj, do ta shpëtoj, për nder të vetvetes e të Davidit, shërbëtorit tim.”

³⁶Atëherë shkoi engjëlli i Zotit dhe i vrau në fushimin e asirianëve njëqind e tetëdhjetë e pesë mijë vetë. Në mëngjes, kur u ngritën, ishin të gjithë kufoma!

³⁷Atëherë Senakeribi, mbreti i asirianëve u ngrit e shkoi. U kthye në Ninivë.

³⁸E ndodhi që ndërsa ai po falej në tempullin e zotit të vet Nesrokut, Adrameleku e Sarasari, bijtë e tij, e goditën me shpatë dhe ikën në vendin Ararat. Në vend të tij u bë mbret Asarhadoni, biri i tij.