Zoti thërret Cirin, Zoti e thërret Cirin, etj.

¹Le të heshtin para meje ishujt, edhe popujt le të përtërijnë fuqinë; le të afrohen e le të flasin, të shpejtojmë së bashku në gjyq të përballohemi!

²Kush e ngriti prej Lindjes atë, hapin e të cilit po e ndjek drejtësia? Para tij po i shtron popujt, para tij po i ul mbretërit, shpata e tij pluhur i bën, shigjetat e tij porsi byku kur e rrëmben era!

³I ndjek ferrë pa i hyrë në këmbë, thua se këmbëve u ka vënë fletë!

⁴Kush e bëri dhe e sendërtoi këtë? - Ai që i thërret në jetë breznitë që në fillim: Unë jam Zoti, i pari, po edhe me të sprasmit jam!

⁵Shohin ishujt edhe dridhen, skajet e tokës i kap tmerri, po afrohen, ia arritën!

⁶Secili e ndihmon të afërmin, vëllait të vet i thotë: “Me guxim!”

⁷Shkrirësi i jep zemër argjendarit, lëmuesi me maj atij që rreh në kullë, i thotë për zierjen: “Mirë është!” dhe e forcon me gozhda që të mos lëvizë.

⁸E ti, o Izrael, shërbëtori im, ti, o Jakob, që vetë të zgjodha, fara e Abrahamit, mikut tim,

⁹ti që të mora nga skaji i botës, që të thirra prej viseve të largëta e të thashë: “Ti je shërbëtori im; unë të zgjodha e nuk të përbuza”.

¹⁰Mos druaj se me ty jam, mos u shmang se unë jam Hyji yt: do të të bëj të fortë, unë do të të ndihmoj, do të të përkrah me të djathtën e drejtësisë sime.

¹¹Ja, do të turpërohen e do të skuqen të gjithë ata që hidhërohen në ty; do të jenë si të mos ishin e do të sharrojnë ata që të kundërshtojnë ty.

¹²Do ti kërkosh e s’do ti gjesh ata që grinden me ty; do të jenë si të mos ishin, një asgjë, ata që luftojnë kundër teje.

¹³Sepse jam unë Zoti, Hyji yt, që të marr për dore e të them: “Mos druaj, unë do të të ndihmoj!

¹⁴Mos u tremb, Jakob he krimb, o burra të Izraelit! Unë do të të ndihmoj” - thotë Zoti, Shpëtimtari yt, Shenjti i Izraelit.

¹⁵Ja, po të bëj trinë të re trinojëse, që ka grremça të dhëmbëzuar; malet do t’i trinosh, do t’i gërryesh, pluhur kodrat do t’i bësh.

¹⁶Do ti terplotosh, era do ti tretë, vorbulla do t’i shpërndajë e ti do të gëzohesh në Zotin, do të galdosh në Shenjtin e Izraelit.

¹⁷Skamnorët e të varfërit ujë kërkojnë, por ujë s’ka, gjuha e tyre nga etja u tha, Unë, Zoti, do t’i vështroj, unë, Hyji i Izraelit, s’do t’i braktis.

¹⁸Lumenj do të shpërthej në kodra të shogëta, në lugina do të pëlcasë ujët e gjallë; Shkretëtirën kënetë do ta bëj, tokën e thatë burime ujërash!

¹⁹Në shkretëtirë do ta mbjell cedrin, akacjen, mirtën e ullirin; në shkretëtirë bredhin do ta mbjell, bashkë me vidh e qiparis,

²⁰që të shohin e ta kuptojnë, ta mendojnë e vesh ta marrin njëherësh, se dora e Zotit këtë e bëri, e krijoi Shenjti i Izraelit.

²¹Paraqiteni çështjen tuaj, thotë Zoti, sillni, nëse keni prova të forta, thotë Mbreti i Jakobit.

²²Të afrohen e të na tregojnë çdo të ndodhë, na i tregoni gjërat që kaluan, kështu që ne të mund t’i kujtojmë, ose shpallni çfarë do të ngjasë, që ta dimë se çka do të ndodhë!

²³Parakallëzoni çka në të ardhmen do të ndodhë, që ta pranojmë se jeni zota! Bëni diçka qoftë mirë qoftë zi, që ta shohim e të mahnitemi!

²⁴A po shihni se jeni askushi, vepra juaj s’vlen asgjë, i përbuzshëm është kush ju zgjedh.

²⁵Unë e ngrita nga veriu e erdhi nga Lindja e diellit; për emër vetë atë e thirra, porsi baltën do t’i shkelmojë të mëdhenjtë, si vorbëtari që e shkel baltën.

²⁶Kush e parakallëzoi që moti që ta dinim, që në kohë të vjetra që të mund të themi: Është e vërtetë! Jo, s’ka lajmërues, s’ka parakallëzues, askush s’i dëgjoi fjalët tuaja.

²⁷Unë i pari i thashë Sionit: “Ja, tek janë!”, Jerusalemit ia dërgoj sihariqtarin!

²⁸Shikova, por s’ishte askush, asnjë që këshillë të jepte, askush s’ishte që të pyetej e të mund të përgjigjej!

²⁹Ja, të gjithë këta janë një asgjë, të pa farë vlere veprat e tyre: erë e kotësi idhujt e tyre!