Kënga e parë mbi Shërbëtorin e Zotit, Pjesa e parë, etj.

¹Ja, Shërbëtori im që unë e përkrah, i Zgjedhuri im, në të cilin kënaqet shpirti im, mbi të e kam ndikuar Shpirtin tim: ai do t’ua japë të drejtën popujve.

²Ai s’do të bërtasë, s’do ta ngrejë zërin, zëri s’do t’i dëgjohet në sheshe.

³Ai s’do ta thyejë as kallamin e copëtuar, s’do ta ndalë as fitilin tymues dhe pa u trembur ai do ta shpallë të drejtën.

⁴S’do të lodhet as nuk do të pushojë derisa ta ketë vendosur të drejtën në tokë. Ishujt e presin me afsh mësimin e tij.

⁵Kështu thotë Zoti Hyj që krijon qiejt dhe ata i shtrin, që e bën të fortë tokën e çka prej saj mbin, që u jep frymën popujve që e banojnë, edhe shpirtin atyre që mbi të shkelin:

⁶Unë, Zoti, të thirra në drejtësi e për dore të kam marrë; të kam trajtuar e caktuar besëlidhje të popullit edhe dritë për të gjithë popujt:

⁷që tua hapësh sytë të verbërve, që t’i nxjerrësh të burgosurit nga burgu, prej shtëpisë së burgut ata që rrinë në terr.

⁸Unë Zoti: ky është emri im; lavdinë time tjetërkujt s’ia jap, as nderin tim idhujve të gdhendur.

⁹Ngjarjet që më parë i parakallëzova, ja, të gjitha ndodhën, po edhe çka do të ndodhë para se të ndodhë, do t’ju parakallëzoj.

¹⁰Këndojini Zotit një këngë të re, lavdinë e tij prej skajeve të tokës, le ta lavdërojë deti me gjithçka që mban brenda, ishujt me banorët e tyre!

¹¹Le ta lartësojë zërin shkretëtira dhe qytetet e saj, le të galdojnë fshatrat ku banojnë cedarët, le të brohorisin banorët e Qetës, le të klithin nga kreshtat e bjeshkëve!

¹²Le ti japin nder Zotit, lavdinë e tij ta shpallin nëpër ishuj!

¹³Marshon Zoti porsi trim mbi trima, si luftëtar trim flakë e ndez zemërimin, me britma lufte ushton zëri i tij, ngadhënjyes del mbi armiqtë e vet.

¹⁴“Për një kohë të gjatë unë heshta, shujta, qeshë i durueshëm, tashti do të bërtas si lindësja, do të gjëmoj, njëherësh do të turfëlloj!

¹⁵Shkretëtirë do të bëj male e kodra, do të përvëloj çdo blerim të tyre, ishuj lumenjtë do t’i bëj, kurse kënetat do t’i përthaj!

¹⁶Do ti bëj të verbërit të ecin udhës që se njohin, shtigjeve që s’i njohin t’i bëj të kalojnë, errësirën para tyre në dritë unë do ta kthej, udhët e shtrembëra do t’i bëj të drejta. Fjalën që ua dhashë për ta do ta zbatoj, e ata dore s’do t’i lëshoj!

¹⁷Do të zmbrapsen me turp e turp ata që shpresojnë në idhull, ata që trupores i thonë: Ju jeni zotat tanë, “

¹⁸Dëgjoni, ore shurdhana, o të verbër, hapni sytë e shihni!

¹⁹Kush është i verbër porsi shërbëtori im, i shurdhër porsi kasneci që e dërgoj? Kush është i verbër si kasneci im? Kush është i verbër si shërbëtori i Zotit?

²⁰Pe shumë gjëra, por sua vure mendjen, veshët i hape, por nuk deshe të ndiesh!

²¹I pëlqeu Zotit për shkak të drejtësisë së vet ta lartësojë e ta madhërojë Ligjin.

²²E pra ky është një popull i plaçkitur e i rrëmbyer, të gjithë në pranga të hedhur në gropa, të ndryer të gjithë në shtëpi burgjesh. U bënë pre e askush s’i shpëton, i plaçkitën e askush sthotë: “Ktheji!”

²³Por kush prej jush ia vë veshin kësaj? Kush kujdeset e dëgjon për të ardhmen?

²⁴Kush e lëshoi Jakobin pre të bëhet, e Izraelin kush ia dorëzoi cubave? Vallë a jo Zoti, kundër të cilit mëkatuam? Udhës së të cilit s’deshën të ecin dhe s’ia zbatuan Ligjin e tij.

²⁵Mbi ta e zbrazi zemërimin e hidhërimit të vet edhe tmerrin e luftës së fortë. Gjithkah përreth e rrethoi zjarri por as këtë ai s’e kuptoi; e përpiu flaka, porse vesh se mori!