Çlirimi i Izraelit, Zoti është Hyji i vetëm, etj.

¹Tashti kështu thotë Zotynë që të krijoi ty, o Jakob, që të trajtoi ty, o Izrael: “Mos u tremb se unë të shpërbleva, e të thirra me emrin tënd, ti je imi!

²Përmbi ujëra kur të kalosh, me ty do të jem, lumenjtë mbi ty nuk do të vërshojnë; nëpër zjarr kur të kalosh, nuk do të digjesh, flaka ty nuk do të të djegë,

³sepse unë Zoti, Hyji yt, Shenjti i Izraelit, Shpëtimtar: për shpërblimin tënd jap Egjiptin, në vend tënd jap Etiopinë e Sabën.

⁴Sepse u bëre i çmueshëm në sytë e mi, dhe i lavdishëm; unë të dua, i jap njerëzit në vend tënd, popujt për jetën tënde.

⁵Mos u tremb: unë jam me ty: farën tënde do ta kthej prej Lindjes prej perëndimit do të të bashkoj.

⁶Veriut unë do ti them: Ma jep! e jugut: Mos e mbaj! silli bijtë e mi prej së largu, bijat e mia prej skajeve të tokës!

⁷Secilin që thirret në emrin tim; që e krijova për nderin tim, që e ndërtova edhe e trajtova.”

⁸hidhe jashtë popullin e verbër, e pra sytë i ka, popullin e shurdhër e pra veshët i ka.

⁹Të gjithë popujt le të mblidhen së bashku le të bashkohen të gjitha fiset: e le të tubohen popujt kush ndër to mund t’i shpallë këto që t’i dimë para se të ndodhin? Të sjellin dëshmitarët e vet e do t’u japim arsye, që të dëgjohet e të thuhet: ‘Është e vërtetë!’

¹⁰Porse ju më jeni dëshmitarë, kështu flet Zoti - shërbëtorët e mi që unë ju zgjodha, që ta dini e të më besoni, ta kuptoni se jam i tillë: para meje hyjni s’ka pasur, as pas meje një tjetër s’do të ketë!

¹¹Unë, e vetëm unë jam Zot, përveç meje Shëlbues tjetër s’ka!

¹²Unë parakallëzova dhe shëlbova; bëra të dëgjohem e mes jush hyjni të huaj s’pati. Ju më jeni dëshmitarë - thotë Zoti - dhe unë jam Hyj,

¹³gjithmonë i tillë që prejamshimit. Askush s’shpëton nga dora ime, çka bëj unë kush mund ta shndërrojë?

¹⁴Kështu thotë Zoti, Shpëtimtari juaj, Shenjti i Izraelit: “Për dashuri tuaj po dërgoj në Babilon, do t’i mposht ata që ua mbathin këmbëve, edhe kaldenjtë që mburren në anije.

¹⁵Unë jam Zoti, Shenjti juaj, Krijuesi i Izraelit, mbreti juaj.”

¹⁶Kështu thotë Zoti që rrugë hapi nëpër det, shteg kalimi në ujëra të tmerrshme;

¹⁷që bëri të dalin karroca e kuaj, ushtri e kreshnikë së bashku; rrah ranë vdekur, kurrë më s’ngrihen, u fikën si fitili, u shqimën.

¹⁸Mos i kujtoni ngjarjet e shkuara, mos mendoni për çka ka kaluar,

¹⁹ja, po bëj një gjë të re: tani po lind! A s’po e shihni? Ja, po hap udhën në shkretëtirë, e shtigje në vend të shkretë,

²⁰egërsirat do të më japin lavdi çakajt edhe strucat, se u dhurova ujë në shkretëtirë, lumenj në vend të shkretë, që ti jap ujë popullit, të zgjedhurit tim,

²¹popullit që e trajtova për vete e që mua do të më japë lavdi.

²²Kurse ti nuk më thirre në ndihmë, Jakob, madje më pate inat, o Izrael!

²³S’më kushtove qengja fli shkrumbimi, me fli të tua nuk më nderove. Nuk të mërzita me kërkesa flish, as nuk të lodha me kërkesa kemi.

²⁴Për mua sbleve kallam të erëndshëm, nuk më dehe me dhjamë flish të tua. Përkundrazi, më mërzite me mëkatet e tua, më lodhe me keqbërësitë e tua.

²⁵Unë, unë vetë i shlyej fajet e tua, për nder tim s’i kujtoj mëkatet e tua.

²⁶Më përkujto se gjyq do të kemi së bashku, fol e përligj vetveten!

²⁷Babai yt i pari mëkatoi, ndërmjetësit e tu u çuan kundër meje,

²⁸atëherë i çnderova prijësit e Shenjtërores, Jakobin ia trova shkatërrimit, lashë të poshtërohet Izraeli.