Rënia e Babilonit, Zoti është i pakrahasueshëm, etj.

¹Ra Beli, rrënojë u bë Naboja! Idhujt e tyre janë mbi kafshë e bagëti, ngarkuar si barrë mbi shpinë truporet peshë kjo që të lodh!

²Bien, të gjithë së bashku rrëzohen; s’mund t’i shpëtojnë ata që i mbartin, por edhe vetë në skllavëri po shkojnë!

³Më dëgjoni, shtëpia e Jakobit, mbarë Teprica e shtëpisë së Izraelit, juve që ju mbarta që nga kraharori i nënës, që ju mbarta që kur lindët!

⁴Derisa të plakeni unë s’do të ndërroj, do t’ju mbart derisa të thinjeni! Kështu kam bërë; prapë do t’ju mbart, unë do t’ju mbart e do t’ju shpëtoj.

⁵Me kë më bëni të ngjashëm e më barazoni, më krahasoni që të jemi të njëjtë?

⁶Nga kuleta e nxjerrin arin, në peshore masin argjendin, paguajnë mjeshtrin që t’ua punojë hyjin, i bien para dhe eardhurojnë.

⁷E vënë në krah edhe e mbartin dhe e vendosin në vend të vet. Aty qëndron, s’luan vendit të vet; nëse e thërrasin në ndihmë, spërgjigjet, nga ngushtica askënd nuk shpëton!

⁸Kujtojeni këtë e tranduni, vritni mendjen, o njerëz që e latë udhën,

⁹t’ju bjerë në mend koha e shkuar, se unë jam Hyj, tjetër zot s’ka, s’ka një tjetër që më ngjan mua!

¹⁰Prej fillimit lajmëroj çka do të ndodhë, prej kohësh të lashta çka ende s’ka ngjarë; unë them: ‘Synimi im do të sendërtohet, bëj gjithçka sipas dashjes sime.’

¹¹Thërras nga lindja shpendin grabitqar, nga një vend i largët njeriun e synimit tim: e kam thënë e do ta sjell, kam urdhëruar e do ta bëj!

¹²Më dëgjoni, ore kokëfortë, ju që jeni larg drejtësisë!

¹³Drejtësinë time e kam afruar, s’do të vonojë, s’do të zgjasë të vijë shpëtimi im: shëlbimin do ta vë në Sion, lavdinë time në Izrael!”