Vajtim mbi Babilonin

¹Zbrit, në pluhur ulu, o virgjër, bija e Babilonit! Ulu përtokë, pa fron, bija e kaldenjve! Sepse më nuk do të quhesh: E butë dhe eëmbël!

²Merre mokrën, bluaje miellin, hiqe velin, çoji kindet e petkut, zbuloji këmbët, kalo lumin!

³Le të zbulohet lakuriqësia jote, le të shihet turpi yt! Do të hakmerrem, askënd s’do të fal!

⁴Thotë Shpëtimtari ynë, emri i tij Zoti i Ushtrive, Shenjti i Izraelit:

⁵Rri në heshtje, tërhiqu në terr, bija e kaldenjve, sepse më nuk do të quhesh Zonja e mbretërive!

⁶Zemëruar isha kundër popullit tim, çnderuar e kisha trashëgimin tim i pata lëshuar në duart e tua e ti për ta nuk pate mëshirë, përmbi pleq e rëndove zgjedhën tënde tepër të rëndë

⁷e the: Zonjë do të jem unë përgjithmonë!’ Për këtë gjë mendjen s’e lodhe as s’e kujtove fundin tënd.

⁸Dëgjo këtu, moj e shfrenuar që rri mbështetur pa kujdes që të thotë mendja: ‘Unë, përveç meje tjetër s’ka! E vejë s’do të mbetem! Fëmijësh s’do të shuhem!’

⁹Pikërisht këto të dyja do të të gjejnë, papritmas e në një ditë të vetme shfarosja edhe vejëria, papritmas do të bien mbi ty për shkak të shumësisë së magjive të tua, për shkak të një morie shitimesh të tua!

¹⁰Shpresove në paudhësinë tënde e the: ‘Askush s’më sheh’. Urtia e dija jote të bënë t’i marrësh udhët e mbrapshta. E pra thoje në zemrën tënde: ‘Si unë askush tjetër!’

¹¹Do të të gjejë një e keqe që s’mund ta pritësh; mbi ty do të sulet një fatkeqësi që s’do të mund ta ndalësh; do të bjerë mbi ty një e ligë papritmas që kahin nuk do t’ia dish.

¹²Qëndro, pra, në shortitë e tua, në begatinë e magjive të tua, për të cilat u mundove që prejrinisë sate! Ndoshta do të të vlejnë, ndoshta do të mund të shtiesh frikë!

¹³Të lodhën këshilltarët e tu të shumtë. Le të dalin që të të shpëtojnë ata që masin qiellin, ata që i vëzhgojnë trupat qiellorë e që të parakallëzojnë për çdo hënë të re çka ty do të të ndodhë!

¹⁴Ja, ata janë porsi byku, i dogji zjarri! As vetveten s’do ta shpëtojnë dot nga flaka e zjarrit! S’mbeti prush për t’u ngrohur, as zjarr përbri të cilit mund të rrihet!

¹⁵Të tillë janë shortarët e tu, për të cilët aq kujdes dëftove që prejrinisë sate! Secili gabon për llogari të vet, ty askush nuk do të të shpëtojë!