Kënga e dytë mbi Shërbëtorin e Zotit, Riatdhesimi me nder

¹Më dëgjoni, o ishuj, vështroni me kujdes, popuj të largët: Zoti më thirri prej prehrit të nënës, prej barkut të nënës sime iu kujtua emri im.

²Gojën time e bëri shpatë të mprehtë, më mbrojti nën hijen e dorës së vet, më bëri shigjetë të zgjedhur e më fshehu në kukurrën e vet

³dhe më tha: “Shërbëtori im je, o Izrael, në të cilin do ta dëftoj lavdinë time!”

⁴E unë thashë: “Kot u mundova, më kot forcat i treta të miat! Megjithatë, e drejta ime është me Zotin, shpërblimi im është te Hyji im.”

⁵E tani thotë Zoti që më trajtoi që nga kraharori shërbëtor për vete, për t’ia kthyer Jakobin Atij, për ta mbledhur rreth tij Izraelin. U bëra i lavdishëm ndër sytë e Zotit, Hyji im u bë fuqia ime.

⁶Ai më tha: “Tepër pak është të më jesh shërbëtor për t’i rilindur fiset e Jakobit, për t’i riatdhesuar Tepricat e Izraelit: por të caktoj të jesh drita e popujve që shëlbimi im të arrijë në skaj të tokës!”

⁷Kështu i thotë Zoti, Shpërblyesi i Izraelit, Shenjti i tij, atij që e përbuzën, atij që inat e kanë popujt, skllavit të tiranëve: “Mbretërit do të shohin e do të ngrihen në këmbë, gjithashtu princat e do të bien përmbys, për shkak të Zotit që është besnik, të Shenjtit të Izraelit që ty të zgjodhi!”

⁸Kështu thotë Zoti: Në kohën e volitshme të kam vështruar, të ndihmova ditën e shpëtimit; të ruajta e të caktova të jesh besëlidhja e popullit, që ta ripërtëritësh vendin e ti rindash trashëgimet e shkretuara,

⁹që tu thuash të burgosurve: “Dilni!” e atyre që janë në terr: “Ejani në dritë!” Do të kullotin afër udhëve, kullota e tyre mbi çdo kodër të shogët.

¹⁰S’do të sprovojnë uri as etje, s’do t’i mundojë vapa as dielli, pse do t’u prijë Ai që ka mëshirë për ta dhe do t’i mrizojë ndër gurra të freskëta.

¹¹Të gjitha malet e mia udhë unë do ti bëj, rrugët e mia do të lartësohen.

¹²Ja, këta po vijnë prej së largu, kurse këta nga veriu e përendimi, këta të tjerët prej dheut të Sinimit.

¹³Gëzo, o qiell, galdo, o tokë, lavde, o male, ju këndoni, sepse Zoti po e ngushëllon popullin e vet, po ka mëshirë për varfanjakët e vet!

¹⁴Tha Sioni: “Zoti më la, më harroi Zoti!”

¹⁵E harron - thua - gruaja foshnjën e vet, që të mos ketë dhimbje për bamin e barkut të vet? Po edhe nëse ndonjëra do të harronte, unë ty kurrë nuk të harroj!

¹⁶Shih, të kam shkruar në duart e mia, muret e tua gjithmonë para sysh i kam.

¹⁷Rindërtuesit e tu po vrapojnë, rrënuesit e shkatërruesit po ikin prej teje.

¹⁸Çoji përreth sytë e tu e shiko, të gjithë po bashkohen e po vijnë te ti! “Pasha jetën time - është fjala e Zotit - të gjithë këta do t’i veshësh si stoli, porsi nusja do të ngjeshesh me ta!”

¹⁹Po se rrënojat e tua, shkatërrimet e tua, o vend i përmbysur: tashti i ngushtë do të jesh për banorët edhe kur këmbëve t’ua mbathin ata që të përpinin!

²⁰Përsëri do të të thonë në veshë bijtë që t’i kishin rrëmbyer: “Tepër i ngushtë është ky vend për mua, më bëj vend që të mund të banoj!”

²¹Atëherë ti do të thuash në zemër: “Po këta prej kujt më lindën? Isha e rrëmbyer e barkshuar, e humbur dhe e robëruar? Po këta kush i rriti? Ja, unë isha e lënë vetëm, këta atëherë në çvend ishin?”

²²Kështu thotë Zoti Perëndi: Ja, drejt popujve do ta lartësoj dorën time, drejt fiseve do ta lartësoj flamurin tim, npërqafim do ti sjellin bijtë e tu, bijat e tua do ti mbajnë mbi supe.

²³Mbretërit do të jenë kujdestarët e tu, princeshat mëndeshat e tua. Me fytyrë për dhe do të të përkulen, do të lëpijnë pluhurin e këmbëve të tua! Atëherë do ta dish se unë jam Zot: s’do të turpërohen, jo ata që shpresojnë në mua.

²⁴Vallë, a mund ti merret preja të fortit, o të shpëtojë ç’shtiu në dorë i forti?

²⁵Sepse kështu thotë Zoti: E pra, nga i forti do të merret robi, e ç’u shtie në dorë prej të fortit, do të çlirohet! Paditësit e tu unë do t’i përballoj, bijtë e tu unë do t’i shpëtoj!

²⁶Të hanë mishin e vet do ti bëj ndrydhësit e tu, si me musht do të dehen me gjak të vet. Atëherë çdo njeri do ta kuptojë se unë jam Zoti, Shëlbuesi yt, Ai që të shpërblen, i Pamposhturi i Jakobit!