Vajtim kundër idhujtarisë, Kënga e ngushëllimit

¹I drejti sharron e askush sshqetësohet; njerëzit e mirë zhduken e askush s’kujtohet se i drejti zhduket për shkak të së keqes.

²Ai hyn në paqe; pushon në shtrojën e vet ai që ecën udhës së drejtë.

³Afrohuni këtu, o bij të shortares, bijtë e pushtit e të lavirës!

⁴Kë mendoni të vini në shpoti? Kujt ia ngërdheshni buzët e i qitni gjuhën? Pse a s’jeni bami i mbrapshtë, pjellë rrenacake?

⁵Ju që ndizeni flakë ndër hala, nën çdo lëndë të gjelbëruar e i flijoni fëmijët në lugina, në zgavrra qetash!

⁶Pjesa jote është në krahinat e luginës, ato janë shorti yt, atyre ti u bëre flinë e njomjes, therore u kushtove! Vallë, a me to unë do të ngushëllohem?

⁷Mbi mal të lartë, shumë të lartë, e vendose shtratin tënd dhe atje u ngjite fli të kushtosh.

⁸Pas dere e pragu e vure shenjën përkujtuese tënden, sepse larg meje e zbulove, re në shtrat dhe e hape shtratin tënd; me to lidhe besëlidhje, t’u pëlqye shtrati i tyre, me to bëre lavirësi.

⁹Hyre te mbreti me erëra të mira, s’i kurseve erërat e mira; larg i nise kasnecët e tu e u përule deri në ferr.

¹⁰Në një rrugë të tillë ti u lodhe e u këpute, por nuk the: “Punë e kotë!” I gjen fuqi ti dorës sate e prandaj nuk u ligështove.

¹¹Për kë shqetësohesh e trembesh, që të rresh e mua të më harrosh dhe as ndër mend të mos të të bjerë për mua? Vallë, pse heshta për kohë të gjatë, ti nuk më trembesh?

¹²Por unë do ta shpall “drejtësinë” tënde e veprat e tua që gjë s’do të të ndihmojnë.

¹³Kur të kushtrimosh, le të shpëtojnë idhujt e tu. Por ata era do t’i marrë, do t’i tresë një puhi e lehtë. E ai që shpresën e ka në mua do ta trashëgojë Tokën, pronë do ta ketë Malin tim të shenjtë.

¹⁴Do të thuhet: “Shtroni, shtroni, gati bëjeni udhën, largoni pengesat nga udha e popullit tim!”

¹⁵Sepse kështu thotë i Larti, i Tejetlarti, që fronin e ka të amshueshëm, e emrin e ka të shenjtë: “Banoj në vend të lartë e të shenjtë, por jam edhe me të ndrydhurin dhe me atë që është i përvujtëruar në shpirt, për ti dhënë jetë shpirtit të të përvuajturve, për t’i dhënë jetë zemrës së të ndrydhurve.

¹⁶Sepse nuk dua vazhdimisht të grindem as s’dua përgjithmonë të hidhërohem, sepse para meje do të mbaronte fryma, do të zhdukeshin qeniet e gjalla që i bëra.

¹⁷Për shkak të horrjatisë së tij u zemërova, e godita dhe e fsheha fytyrën time dhe kundër tij u hidhërova, e ai u end udhës së zemrës së vet.

¹⁸I pashë udhët e tij, por do ta shëroj e do ta kthej, do ta ngushëlloj atë dhe ata që qajnë bashkë me të.

¹⁹Do të vë fjalët e lavdit në buzët e tij. Paqe, paqe për atë që është larg e afër, thotë Zoti, dhe do ta shëroj.”

²⁰Të paudhët janë porsi deti me valë që nuk di të qetësohet, valët e të cilit lym e baltë vjellin.

²¹Thotë Hyji im: “S’kanë paqe të paudhët!”