Këngë apokaliptike, Psalmi

¹“Kush është ai që po vjen nga Edomi, nga Bosra me petka me ngjyrë të kuqe? Ai që, i madhërishëm në petkun e vet, pash e më pash po afrohet, vigan plot fuqi?” - “Jam unë që ushtroj drejtësinë, që kam fuqi të shpëtoj!”

²- “Pse, atëherë, i kuq është petku yt, e petkat e tua si të atij që shtrydh rrush në tinar?”

³- “Vetëm rrush shtrydha në tinar, ndër popuj e askush nuk qe me mua. I shkelmova në zemërimit tim, i shtrydha në zemërimin tim. Gjaku i tyre m’i stërpiku petkat e i njollosa rrobat e mia.

⁴Sepse në zemër e kisha ditën e hakmarrjes, erdhi viti i shpagimit tim!

⁵Shikova rreth: asnjë ndihmëtar! U habita: asnjë përkrahës! Atëherë: krahu im ndihmë m’u bë, më përkrahu zemërimi im!

⁶Në zemërimin tim i zhduka popujt, dhe i shkela në zemërimin tim, në tokë e derdha gjakun e tyre!”

⁷Do ti përkujtoj të mirat e Zotit, lavditë e Zotit, të mirat e shumta që i bëri për ne Zoti, të mirat e panumërta që ia bëri shtëpisë së Izraelit, që na i dhuroi sipas mëshirës së vet, sipas dashurisë së vet të pamasë.

⁸Ai tha: “Vërtet janë populli im, bij që nuk gënjejnë. ”, dhe u bë për ta Shëlbues

⁹në të gjitha vështirësitë e tyre. Jo një i dërguar ose një engjëll, por Ai vetë i ka shëlbuar: në dashurinë e vet e në dhembshurinë e vet Ai vetë i shpëtoi, i mori dhe i mbarti në të gjitha ditët e së kaluarës.

¹⁰Por ata e bënë të hidhërohet dhe trishtuan Shpirtin e shenjtërisë së tij, këndej edhe u bë armiku i tyre, kundër tyre Ai vetë ra në luftë.

¹¹Atëherë popullit i ranë ndër mend ditët e kaluara, Moisiu dhe populli i tij. “Ku është Ai që i nxori nga deti bashkë me bariun e grigjës së vet? Ku është Ai që e vuri mes tyre Shpirtin e shenjtërisë së vet?

¹²Ai që ia shtiu të djathtës së Moisiut krahun e madhërisë së vet? Ai që i ndau ujërat për të fituar një emër të përhershëm?

¹³Ai që i kaloi fundit të humnerës porsi kalin nëpër shkretëtirë e në thua s’morën?

¹⁴Porsi bagëtitë që zbresin në luginë, Shpirti i Zotit i çonte drejt pushimit. Kështu ti i prive popullit tënd dhe fitove emër të lavdishëm.

¹⁵Shiko nga qielli e shih, nga banesa jote e shenjtë dhe e lavdisë sate; ku është zilia e fuqia jote? Dhembshuria e mëshira jote po më rrinë larg.

¹⁶Sepse ti je Ati ynë! Abrahami ne s’na njeh, Izraelit s’i kujtohemi; por ti, o Zot, je Ati ynë, Shpëtimtari ynë: i amshueshëm është Emri yt.

¹⁷Pse na bën të endemi, o Zot, larg prej udhëve të tua, pse na e ngurove zemrën që të mos të druam? Kthehu për dashuri ndaj shërbëtorëve të tu, për dashuri të fiseve të pronës sate!

¹⁸Pas pak kohe që populli yt i shenjtë hyri në trashëgimin e vet, armiqtë tanë e shkelën Shenjtëroren tënde.

¹⁹U bëmë tani një kohë të gjatë si ata, mbi të cilët ti nuk sundon, nga ata, mbi të cilët s’u thirr emri yt. Ah, sikur ti t’i shqyeje qiejt e të zbritje, para fytyrës sate malet do të dridheshin,