Të gjithë kapitujt

Isaia · Kapitulli 8

Lindja e një djali të Isaisë, Siloehu e Eufrati, etj.

23 vargje

Lindja e një djali të Isaisë

1Zoti më tha: “Merre një rrasë të madhe shkrimi e shkruaj në të me shkrim të rëndomtë: Maher Salal Has Bac.

2Unë mora dëshmitarë besnikë kryepriftin Uri e Zakarinë, birin e Barakisë.

3Iu afrova profeteshës dhe ajo ngjizi e lindi djalin. Atëherë Zoti më tha: Ngjitja emrin Maher Salal Has Bac,

4sepse para se fëmija të dijë të thërrasë Babi, e Mami, do të merren pasuritë e Damaskut e preja e Samarisë e do të çohen para syve të mbretit të asirianëve.”

Siloehu e Eufrati

5Zoti shtoi e më tha përsëri:

6“Pasi ky popull e përbuzi ujët e Siloehut që rrjedh qetë e në heshtim e dridhet para Rasinit e birit të Romelisë,

7për këtë arsye Zoti do të sjellë mbi ta ujërat e forta e të shumta të Eufratit -mbretin e asirianëve e mbarë nderin e tij- do të shpërthejë në të gjitha degët e tij, do të vërshojë mbi të gjitha brigjet e tij,

8do të bjerë nëpër mbarë Judenë, do ta vërshojë e do ta gërryejë, deri në fyt do t’i arrijë! Krahët e tij të shtrirë do ta mbulojnë fund e majë vendin tënd, o Emanuel!”

Tmerri i pushtuesve

9Kushtrimohuni sa të doni, o popuj, e megjithatë do të shpartalloheni! Dëgjoni ju, o popuj të largët të gjithë, ngjeshni armët e dridhuni, farkoni armë e dridhuni,

10Sendërgjoni synime - kot e keni, nxirrni urdhëresa sa të doni - s’do të zbatohen, sepse me ne është Zoti!

Misioni i Isaisë

11Po, kështu më tha Zoti kur më kapi me dorën e vet e më qortoi të mos eci udhës së këtij populli. Më tha:

12“Mos quani përbetim gjithçka që ky popull e quan përbetim, çka ai druan, ju mos e druani, frikë mos e kini.”

13Zotin e Ushtrive atë shenjtëroni, Ai le të jetë frika juaj, tmerri juaj.

14Ai duhet të jetë shenjtërorja, guri ku merret në thua, qeta nga thyhet qafa për dy shtëpitë e Izraelit, lak e kurth për banorët e Jerusalemit.

15Në të do të marrin në thua shumë veta, do të rrëzohen e do të copëtohen, do të bien në rrjetë, në kurth do të zihen.

16Mbylle e lidhe këtë dëshmi, vulose zbulesën në zemrat e nxënësve të mi.

17Kam besim në Zotin që e fshehu fytyrën e vet nga shtëpia e Jakobit dhe shpresoj në Të.

18Dhe ja, unë e djemtë që mi fali Zoti, jemi prej Zotit të Ushtrive që banon në Sion, shenjë e parakallëzim për Izraelin.

19Kur t’ju thonë: “Pyetni shpirtrat e shortarët që luajnë me buzë e murmurisin. Pse a populli nuk duhet ti pyesë hyjnitë e veta, ti pyesë të vdekurit për të gjallët?“

20Në ligj mbështetuni, në dëshmi! Ata që nuk do të thonë kështu, agimin nuk do ta presin.

Udhëtim në errësirën e natës

21Do të endet nëpër vend i ndrydhur e i uritur, e, i uritur, do të tërbohet e do të mallkojë mbretin e vet e hyjin e vet. Do t’i çojë sytë kah qielli,

22do të shikojë tokën: dhe, ja, vuajtje e errësirë, terr ndrydhës e mug i dendur!

23Porse më nuk do të ketë errësirë ku më parë kishte ndrydhje.