Mjerimet e luftës, Përsëritja e thirrjes

¹Zoti më tha: “Po të qëndronin edhe vetë Moisiu e Samueli përpara meje, zemra ime s’do të përkulej në të mirën e këtij populli! M’i flak larg syve të mi! Le të shkojnë!

²Në qoftë se do të thonë: ‘Ku të shkojmë?’, thuaju: Kështu thotë Zoti: Kush është për vdekje, në vdekje! Kush është për shpatë, nën shpatë! Kush është për uri, në uri! Kush është për shpërngulje, në shpërngulje!

³Unë do të çoj mbi ta katër lloje të këqijash - është fjala e Zotit: shpatën për të prerë, qentë për të shqyer, shpendët e qiellit dhe egërsirat e malit për të përpirë e për të zhdukur.

⁴Do të bëj mbi ta një shembull emnese për të gjitha mbretëritë e tokës për shkak të Manaseut, birit të Ezekisë, mbretit të Judës, për të gjitha të këqijat që bëri në Jerusalem.” Mjerimet e luftës

⁵Kush do të ketë dhimbje për ty, Jerusalem, kush do të ta qajë hallin? Kush do të shkojë të pyesë për paqen tënde?

⁶Ti mua më përbuze - thotë Zoti - shpinën ma solle; unë e shtriva dorën mbi ty të të zhduk: u lodha më duke të të përdëlluar!

⁷Këndej edhe i flaka me terplote nëpër qytetet e vendit; e lashë pa fëmijë, e shova popullin tim: sepse s’deshën të kthehen prej udhëve të veta!

⁸Vejushat e tyre u bënë më të shumta se rëra e detit. Kundër nënës së tyre dërgova ushtarin vrastar në pikë të ditës, dërgova kundër saj papritmas trazirë e tmerr.

⁹E lëshoi zemra nënën e shtatë djemve, i doli shpirti; ende duke qenë ditë, perëndoi dielli: i turpëruar e i poshtëruar. Ç’mbet prej tyre, shpatës do t’ia jap mu ndër sy të armiqve të tyre - është fjala e Zotit. Përsëritja e thirrjes

¹⁰I mjeri unë, o nëna ime, që më linde njeri grindjesh e kundërshtimi për mbarë vendin! Hua s’mora as nuk i dhashë kujt, megjithatë, të gjithë më mallkojnë!

¹¹Vërtet, o Zot, a nuk të shërbeva për të mirë të tyre, a s’ndërmjetësova te ti në kohë të ngushticës, në kohë të mjerimit për armikun?

¹²Pse a me hekur këputet hekuri i Veriut e tuçi?

¹³Pasurinë tënde e visaret e tua i lë lirisht të plaçkiten, për shkak të të gjitha fajeve të tua brenda mbarë kufijve të tu.

¹⁴Do të të bëj skllavin e armikut në një vend që ti s’e njeh, sepse flakë u ndez zemërimi im e do të shpërthejë kundër jush.

¹⁵Ti di, o Zot, më kujto e më ndihmo, hakmerru për mua mbi armiq. Për shkak të durimit tënd, mos lejo që unë të mbaroj, dije se për shkak tëndin po më poshtërojnë!

¹⁶Kur më erdhën fjalët e tua, i përpija, fjala jote për mua u bë gëzim e hare e zemrës sime, sepse u quajta me emrin tënd, o Zot, Hyji i Ushtrive.

¹⁷Kurrë nuk ndenja për t’u kënaqur në shoqërinë e ëndjetarëve, por i nxitur prej dorës sate rrija vetëm, sepse më mbushe me zemërim.

¹⁸Përse fund s’merr dhimbja ime dhe plaga ime e pashërueshme s’do të shërohet? Për mua u bëre përrua gënjyes me ujë në të cilin s’mund të kem shpresë.

¹⁹Për këtë punë Zoti m’u përgjigj: “Nëse ti kthehesh e me lejon të të kthej, do të qëndrosh prapë para meje, nëse e dallon të çmueshmen prej të ultës, ti do të bëhesh goja ime. Ata do të kthehen kah ti, nuk ke nevojë të kthehesh kah ata.

²⁰Ty do të të bëj unë për këtë popull mur të fortë prej tumbakut. Do të luftojnë kundër teje, por s’do të ngadhënjejnë, sepse unë me ty do të jem që të të shpëtoj e të të liroj - është fjala e Zotit!

²¹- Do të të shpëtoj prej dorës së mëkatarëve, do të të shpaguaj prej dorës së të dhunshmëve.