Jeremia te poçari, Izraeli e harron Zotin, etj.

¹Kjo fjalë i qe drejtuar prej Zotit Jeremisë:

²“Çohu e zbrit në shtëpi të poçarit dhe aty do t’i dëgjosh fjalët e mia!”

³Unë zbrita në shtëpinë e poçarit dhe, ja, ai po punonte në çarkun e vet.

⁴Dhe iu prish ena që ai po e punonte prej balte me duart e veta, por përsëri me atë deltinë, punoi një enë tjetër, siç i pëlqente atij të bëjë.

⁵Atëherë më qe drejtuar fjala e Zotit e më tha:

⁶“Pse a nuk mund të sillem me ju si ky vorbar, o shtëpia e Izraelit? - tha Zoti. Ja, ju jeni në duart e mia, o shtëpia e Izraelit, si deltina në dorën e vegsharit!

⁷Unë aty për aty caktoj kundër ndonjë populli ose mbretërie se do ta çrrënjos, do ta zhduk, do ta shuaj;

⁸por, nëse ai popull kthehet prej asaj paudhësie, për shkak të së cilës kam folur kundër tij, atëherë edhe vetë do të pendohem për të keqen që kisha vendosur t’ia çoj.

⁹Një herë tjetër them, në lidhje me një popull ose mbretëri, se do ta ndërtoj e do ta mbëltoj;

¹⁰por, nëse bën të keqen ndër sytë e mi për të mos e dëgjuar zërin tim, do të pendohem për të mirën që pata vendosur t’ia bëj.

¹¹Prandaj, thuaju judenjve e banorëve të Jerusalemit: Kështu thotë Zoti: Unë, ja, përgatis kundër jush një të keqe dhe sendërtoj kundër jush një plan. Më mirë t’i largohet secili udhës së vet të keqe e përmirësoni udhët tuaja e veprat tuaja!”

¹²Por ata do të thonë: “Kot! Ne duam të ndjekim mendimet tona e secili do të bëjmë sipas keqësisë së zemrës së vet të prishur!’“ Izraeli e harron Zotin

¹³Ja, pra, pse Zoti thotë kështu: “Pyetni paganët: kush dëgjoi punë kaq të poshtra siç i bëri virgjëra e Izraelit?

¹⁴A thua mungon bora e Libanit mbi qetën që zotëron fushën? A shteren ndoshta ujërat e freskëta, që shpërthejnë e rrjedhin të cemta?

¹⁵E pra, populli im më harroi, ai idhujve u flijoi, morën në thua udhëve të veta, nëpër shtigjet e dikurshme, ecin shtigjeve të parrahura, udhës së parrafshuar,

¹⁶për ta kthyer vendin në shkretëtirë, të përmendet për të zi gjithherë: secili që ta përshkojë shtang do të mbesë, kokën do të tundë!

¹⁷Si murrlani do t’i zvarris po ndër sy të armiqve të tyre. Do t’u sjell shpinën e jo faqen ditën e shfarosjes së tyre!” Me rastin e një atentati kundër Jeremisë

¹⁸Ata thanë: “Ejani të bëjmë përbetim kundër Jeremisë! Sepse Ligji nuk do t’i mungojë priftit, as këshilla të urtit, as fjala profetit! Ejani ta godasim me gjuhë të tij e të mos i vëmë vesh asnjë fjale të tij”.

¹⁹Më vështro, o Zot, e dëgjo se ç’thonë kundërshtarët e mi!

²⁰Vallë, a me të keqe shpërblehet e mira? E ata po më hapin gropën! Kujto se si rrija para teje për të folur për të mirën e tyre, për ta hedhur larg tyre zemërimit tënd.

²¹Çoje, prandaj mbi fëmijët e tyre urinë, e hidhi ata në tehun e shpatës! Të veja e pa fëmijë le t’u mbesin gratë, vdekja le t’i marrë burrat e tyre! Të rinjtë le t’ua therë shpata në luftë!

²²Le të dëgjohen britma prej shtëpive të tyre kur mbi ta papritmas t’i lëshosh cubat, sepse për të më zënë ata gropën hapën, dhe këmbëve të mia u ngrehën leq.

²³Ti, o Zot, i di sendërgjimet e tyre për vdekje kundër meje: mos e fal fajësinë e tyre, para teje të mos shlyhet mëkati i tyre! Rrafsh për tokë le të bien para teje, ditën kur të të pushtojë zemërimi, vepro kundër tyre!