Kthimi, Izraeli i veriut i grishur për t’u kthyer, etj.

¹Nëse një burrë e ndan gruan e vet dhe kjo, duke u larguar prej tij, martohet me një burrë tjetër, a ka të drejtë të kthehet përsëri tek ai? Vallë, a nuk është e përdhosur dhe e fëlliqur ajo tokë? E ti që u fëlliqe me dashnorë të shumtë, vallë a ke fytyrë të kthehesh tek unë?, - thotë Zoti.

²Lartësoji sytë e tu drejt kodrash e shih: a ka ndonjë vend ku nuk fëlligështove? Rrije në udhë duke i pritur porsi arabi në shkretëtirë. Ti e përdhose vendin më fëlligështinë e fajësinë tënde.

³Këndej dhe shirat u ndaluan dhe as të vjeshtës më nuk ranë. Balli yt ballë lavireje, as të skuqesh ti nuk dite!

⁴E tashti vallë a s’më thërret: ‘Ati im! ti je prijësi i rinisë sime!

⁵A gjithmonë do të jetë i hidhur? Zemërimi yt prapë do të qëndrojë?’ Ti kështu flet edhe vazhdon ta bësh të keqen dhe e tepron.” Izraeli i veriut i grishur për t’u kthyer

⁶Në ditët e mbretit Jozi Zoti më tha: “A pe se ç’bëri Felëshuesja - Izrael? Vetë shkoi mbi çdo mal të lartë e nën çdo dru të gjelbër bëri fëlligështi.

⁷Unë mendoja: ‘Pasi t’i ketë bërë të gjitha këto, do të kthehet tek unë’; por ajo nuk u kthye. Pa Juda, motra e saj e pabesë.

⁸Pa edhe se për shkak se bëri fëlligështi Felëshuesja Izrael, unë e lëshova dhe ia dhashë letërlëshimin dhe aspak s’u tremb e pabesa Judë, motra e saj, por shkoi e u bë lavire edhe ajo.

⁹Kështu me lavirësinë e saj të paturpshme e përdhosi vendin dhe e theu kurorën me gurë e me dru.

¹⁰E pas të gjitha këtyre, nuk m’u kthye e pabesa motra e saj, Juda, me gjithë zemrën e vet, por me rrena”, thotë Zoti.

¹¹E Zoti më tha: Felëshuesja - Izrael, në krahasim me të Pabesën Judë, u dëftua më e drejtë.

¹²Shko e klithi me zë të lartë këto fjalë në drejtim të Veriut! Thuaj: Kthehu, Felëshuesja - Izrael, thotë Zoti, dhe nuk do ta kthej fytyrën time prej jush, sepse unë jam i mëshirshëm, - thotë Zoti, e nuk do ta mbaj hidhërimin përgjithmonë.

¹³Por pranoje fajësinë tënde, sepse u çove kundër Zotit, Hyjit tënd, u ende ndër të huaj nën çdo dru të gjelbër e zërin tim nuk e dëgjove, - thotë Zoti. Populli mesianik në Sion

¹⁴Kthehuni, o bij që u ngritët kundër meje, - thotë Zoti - sepse unë jam Zoti juaj. Do t’ju marr nga një prej çdo qyteti e nga dy prej çdo barku e do t’ju shpie në Sion.

¹⁵Unë do t’ju jap barinj sipas zemrës sime e do t’ju udhëheqin me dije e urti.

¹⁶Kur pastaj të shumoheni e të jeni shtuar në vend, ndër ato ditë - thotë Zoti - më nuk do të thuhet: ‘Arka e Besëlidhjes së Zotit’, askush nuk do të mendojë për të, as s’do t’u bjerë ndër mend për të, as s’do të kërkohet, as s’do të ripunohet më.

¹⁷Në atë kohë Jerusalemi do të quhet: ‘Froni i Zotit’; të gjithë popujt, atje, në Jerusalem, do të bashkohen në emër të Zotit, dhe më nuk do të jetojnë sipas pabesisë së zemrës së tyre tejet të prishur.

¹⁸Në ato ditë shtëpia e Judës do të shkojë në shtëpinë e Izraelit dhe, së bashku, do të vijnë nga toka e Veriut në tokën që ua dhashë për trashëgim etërve tuaj. Vazhdim i këngës mbi kthimin

¹⁹E unë thashë: Oh, sa do t’doja të të numëroja ndër bij e ta jepja tokën e dëshirueshme, trashëgimin, margaritarin më të bukur ndër popuj! Mendoja: Atë do të më quani dhe s’do të pushoni së ardhuri pas meje.

²⁰Por, siç e përbuz gruaja dashnorin e vet, po ashtu më përbuzët mua, shtëpia e Izraelit! - thotë Zoti.

²¹Dëgjo! Përmbi kodra u dëgjua një zë: vaji e dënesjet e bijve të Izraelit, sepse e lanë rrugën e vet, harruan Zotin, Hyjin e vet.

²²“Kthehuni, o bij, që ma kthyet shpinën, se unë dua t’i shëroj kryengritjet tuaja!” - Ja, ne po vijmë te ti, sepse ti je Zoti, Hyji ynë!

²³Vërtet, të rreme ishin kodrat po ashtu edhe zhurmat në male! Njëmend në Zotin, Hyjin tonë, Izreali e gjen shpëtimin!

²⁴E përlau Turpi mundin e etërve tanë që nga rinia jonë, grigjat e loritë e tyre, bijtë e bijat e tyre.

²⁵Le të mbështillemi me turpin tonë le të na mbulojë turpi ynë, pse mëkatuam kundër Zotit, Hyjit tonë, ne edhe etërit tanë prej rinisë e deri më sot e s’e dëgjuam zërin e Zotit, Hyjit tonë!