Pushtimi nga veriu

¹“Nëse do të kthehesh, o Izrael, - është fjala e Zotit - kthehu tek unë! Nëse i zhduk para meje Turpësitë e tua, s’ke nevojë të ikësh prej meje.

²Përbetohu: ‘Pasha Zotin e gjallë!’, me vërtetësi, drejt e me drejtësi! në ty popujt do të bekohen, me ty ata do të mburren!

³Sepse Zoti kështu u thotë judenjve e jerusalémasve: Çilni djerret tokë të re e mos mbillni nëpër ferra.

⁴Rrethprituni në nder të Zotit, rrethpriteni zemrën tuaj, o judenj e jerusalemas, që të mos shpërthejë si zjarr zemërimi im, të ndizet flakë e të mos ketë kush ta shuajë, për shkak të veprave tuaja të pabesa.” Pushtimi nga veriu

⁵Kushtrim lëshoni në Jude! Shpallni në Jerusalem! Thirrni, me bori lajmëroni vendin, të madhe bërtitni edhe thoni: ‘Bashkohuni! Në fortesa të gjithë të hyjmë!’

⁶Lartësoni një shenjë në drejtim të Sionit! Ikni! Mos u ngarritni! Sepse unë po sjell të keqen nga Veriu, një rrënim të madh!

⁷Doli luani nga strofulli i vet, u ngrit vrasësi i popujve; doli prej vendit të vet për ta bërë vendin tënd shkretëtirë: qytetet e tua do të shkretohen e do të mbesin pa banorë.

⁸Prandaj vishuni me grathore, vajtoni e ulëritni, se prej nesh nuk u largua zjarri i zemërimit të Zotit.

⁹Po atë ditë - është fjala e Zotit - mbretër e princa do t’i lëshojë zemra, shtang do të mbesin priftërinjtë, në vrimë të miut do të hyjnë profetët!’

¹⁰Unë thashë: “Eheu, Zoti Hyj! Pra, këtë popull e Jerusalemin e paske gënjyer kur i the: ‘Paqja kurrë s’do t’ju mungojë!’ Por, ja, shpatën e kemi në fyt!”

¹¹Po në atë kohë do t’i thuhet këtij populli e Jerusalemit: “Era përcëlluese e kodrave që janë në shkretëtirë pushtoi bijën e popullit tim, jo për të hedhur e për ta pastruar.

¹²Më e fortë se kjo një tjetër erë, ja, po vjen nën urdhrin tim.

¹³Ja, po ngjitet porsi reja, si stuhi karroca e tij, kuajt e tij më të shpejtë se shqipet! Vaj për ne se sharruam shqim!

¹⁴Laji fajet e zemrës sate që të shpëtosh, Jerusalem! Deri kur dot’i ruash në zemër synimet e mbrapshta të tuat?

¹⁵Nga Dani zëri i kasnecit e nga mali i Efraimit lajmëron kumtin e fatkeqësisë:

¹⁶Lajmëroni kombet! Ja, arritën! Njoftoni Jerusalemin: Prej së largu po vijnë armiqtë dhe lëshojnë britma mbi qytetet e Judesë.

¹⁷Po e rrethojnë porsi rojtarët e fushës, pse ndaj meje ishte kokëfortë - është fjala e Zotit.

¹⁸Sjellja jote dhe veprat e tua ta bënë këtë. Kjo është fatkeqësia jote, oh, sa e hidhur që është, sepse të ther mu në zemër!

¹⁹Digjem përbrenda, përvëlohem! Më mbytën dhimbjet! M’u copëtua zemra! Shpirti më dridhet! S’mund të hesht se borisë ia dëgjoj zërin, urratë e luftës!

²⁰Mjerim përmbi mjerim dëgjohet: i tërë vendi u shkretua, çadrat papritmas m’u shkretuan, shkuan dëm strehimet e mia!

²¹Deri kur do të shoh flamurin, do të dëgjoj zërin e bririt?

²²Po, i pamend është populli im, kurrë s’më njohën. Janë bij të marrë edhe të krisur, kanë aq dije sa për të bërë të këqija, aftësi s’kanë për ta bërë të mirën.

²³Shikoj tokën: është shkretë, e zbrazët, shikoj qiellin: ka mbetur pa dritë!

²⁴Shikoj malet: dhe, ja, po dridhen, shikoj kodrat: të gjitha po tunden!

²⁵Shikoj përreth: s’shoh me sy njeri, shpendët e qiellit të gjithë u larguan!

²⁶Shikoj: toka e pëlleshme u bë shkretëtirë, qytete të tëra grumbuj rrënojash para Zotit, para zjarrit të zemërimit të tij!

²⁷Sepse kështu flet Zotynë: “Mbarë vendi do të shkatërrohet, por krejtësisht nuk do ta zhduk.

²⁸Prej tij toka në zi do të vishet e lart, qielli do të errësohet, sepse thashë dhe s’do të pendohem, kështu vendosa dhe s’kthehem dalë!”

²⁹Sapo u dëgjua klithma e kalorësit dhe shigjetarët, mbarë qyteti vihet në ikje, struken thellë ndër pyje të dendura, ngjiten edhe nëpër qeta; mbarë qytetet u braktisën, në to s’mbeti njeri i gjallë.

³⁰Ti, o e shkretuara, ç’do të bësh? Sikur edhe me purpur të vishesh, Sikur edhe me stoli ari të cingëlohesh, edhe sytë e tu me ngjyrë t’i lyesh, kot më kot zbukurohesh! Dashnorët e tu të përbuzin, jetën tënde duan ta marrin!

³¹Po dëgjoj britmën si të gruas në të lindur, klithmën si të gruas që lind së pari: janë këto klithmat e bijës së Sionit, në grahma të vdekjes që duart i shtrin: “E mjera unë! Shpirti po më del prej goditjeve të vrastarëve!”