Shkaqet e pushtimit, Dy shtojca, etj.

¹Enduni udhëve të Rusalemit, vëreni mirë edhe shikoni, kërkoni në sheshet e tij, a mund ta gjeni një njeri të vetëm, një njeri që e zbaton të drejtën, që kërkon të jetë besnik, vetë qytetin do ta fal.

²Por edhe “Pasha Zotin” kur thonë, është e sigurt se betohen në rrenë.

³Sytë e tu, Zot, a s’kërkojnë besën? ti i godite e ata s’ndiejnë dhimbje, i ndrydhe, por nuk nxënë mend: fytyra e tyre më e fortë se shkëmbi, s’duan të kthehen.

⁴Unë mendoja: ‘Vetëm vegjëlia marrëzisht vepron pse s’e njeh udhën e Zotit, s’e di të drejtën e Hyjit të vet.

⁵Do të shkoj, pra, të takoj bujarët, do të flas me ta, ata e njohin udhën e Zotit, e dinë të drejtën e Hyjit të vet.’ Oh mjerim! Edhe këta e kanë thyer zgjedhën, këputur i kishin të gjitha lozet.

⁶Ja pse i sulmon nga pylli luani, emnesë në ta bën bisha e malit, në pritë qyteteve u rri leopardi: kush del jashtë copë e grimë do të bëhet, sepse të shumta janë mëkatet e tyre, janë të shumta kryengritjet e tyre!

⁷E si mund të kem unë dhimbje për ty? Bijtë e tu më kanë braktisur, përbetohen në zota që s’janë. Unë i ngija, e ata më shkelnin besnikërinë, grumbull shkonin në shtëpi të lavires.

⁸Kuaj të majmë janë, hamshorë të të ndezur, hingëllojnë pas gruas së të afërmit.

⁹A thua të tillët s’do t’i godas - është fjala e Zotit - mbi njerëz të tillë nuk do të hakmerrem?

¹⁰Kërceni mbi mure të tij, shkatërrojeni, por krejtësisht veç mos e zhdukni! këputni shermendet e tij, se s’janë të Zotit!

¹¹Se më tradhtuan me pabesi shtëpia e Izraelit dhe e Judës, - është fjala e Zotit.

¹²Mohuan Zotin, thanë: ‘Nuk është! Asnjë e keqe s’do të na gjejë, shpatë, uri s’kemi për të parë!

¹³Profetët janë porsi era, përgjigje nuk ka ndër ta!’

¹⁴Prandaj kështu thotë Zoti, Hyji i Ushtrive:

¹⁵Ja, unë do ta sjell kundër jush një popull prej së largu, o shtëpia e Izraelit - thotë Zoti - një popull të pamposhtshëm, një popull të lashtë, popull, që s’do t’ia njohësh gjuhën, që s’do të kuptosh se çka të thotë.

¹⁶Kukurra e tij varr i hapur, të gjithë janë trima të zgjedhur.

¹⁷Ai do t’i hajë të korrat e tua e bukën tënde, do t’i përpijë bijtë e bijat e tua, do t’i hajë grigjat e tua e lorinë tënde, do ta hajë vreshtin tënd e fiqtë e tu, rrafsh do t’i bëjë kalatë e tua, në të cilat mbështetej shpresa jote. Dy shtojca

¹⁸Megjithëkëtë, unë as atëherë - thotë Zoti - krejtësisht nuk do të të zhduk.

¹⁹E nëse do të thoni: “Pse na i bëri Zoti, Hyji ynë, të gjitha këto?”, thuaju: “Siç më latë mua e u shërbyet hyjnive të huaja në vendin tuaj, po ashtu do t’u shërbeni të huajve në një vend që s’është juaji.” Me rastin e një urie /?/

²⁰Lajmërojani këtë gjë shtëpisë së Jakobit dhe shpalleni këtë në Judë:

²¹“Dëgjo, o popull i marrë e i pamend: - sytë i kanë, por nuk shohin, veshët i kanë, por nuk dëgjojnë!

²²Vallë, a mua nuk do të më druani - është fjala e Zotit - a s’do të dridheni para fytyrës sime? Unë që ia vura për pritë, rërën detit kufi të përhershëm që s’do ta kalojë. Ai valëzon, por s’ka fuqi, gjëmojnë, valët e tij, por s’do ta kalojnë.

²³Zemër tekanjoz e kryengritës është ky popull, ata prej meje u larguan e shkuan

²⁴e as ndër mend nuk u shkoi të thonë: “Le ta druajmë Zotin, Hyjin tonë, që na e dhuron shiun me kohë të vjeshtës e të pranverës; që na i ruan javët e caktuara për korrje.”

²⁵Fajet tuaja e çrregulluan këtë rend, mëkatet tuaja jua humbën mirëqenien. Rimerret tema

²⁶Po, në popullin tim ka njerëz të paudhë, që struken në pritë porsi gjuetarët, që vënë leqe për të kapur njerëz.

²⁷Si flanikthi joshës plot me zogj, shtëpitë e tyre janë plot dredhi, këndej u bënë të mëdhenj e të pasur,

²⁸u majën e u dhjamosën: i kapërcyen kufijtë e së keqes: çështjet e drejta nuk i mbrojnë, çështjen e bonjakut që të jenë të lumë, nuk e mbrojnë të drejtën e të varfërve.

²⁹Vallë, a s’do t’i ndëshkoj këto faje - është fjala e Zotit - ose mbi njerëz të tillë a thua s’do të hakmerrem?

³⁰Gjëra të tmerrshme e të frikshme po ngjajnë në këtë vend:

³¹profetët profetizojnë rrena e priftërinjtë po i durtrokasin e popullit tim kjo po i pëlqen. Po ç’do të bëni kur të vijë fundi?