Përsëri mbi pushtimin

¹Ikni, bijtë e Beniaminit, jashtë Jerusalemit! Bini borisë në Tekua, në Betkarem ngritni flamurin, se prej Veriut po vjen rreziku, një fatkeqësi shumë e madhe.

²Bëra të mos i dëgjohet zëri bijës së hijshme e të bukur të Sionit.

³Tek ajo po vijnë barinjtë së bashku me grigjat e veta, rreth e rreth në të ngulin çadrat, kullot secili pjesën e vet.

⁴Përgatiteni luftën e shenjtë kundër saj! Në këmbë! Ta sulmojmë në mesditë! Vaj për ne se shkoi nga mbarimi dita, sepse u zgjatën hijet e mbrëmjes!

⁵Në këmbë! Le ta sulmojmë natën, t’i rrafshojmë pallatet e saj!

⁶Sepse kështu thotë Zoti i Ushtrive: Pritni drurët e saj, ngritni pendën rreth Jerusalemit; qytet për t’u ndëshkuar është ky, çdo gënjeshtër gjendet në mesin e tij!

⁷Sikurse rrjedh uji prej burimit, po ashtu prej tij rrjedh paudhësia. Në të dëgjohet dhunë e shkretim, para meje gjithnjë sëmundje e plagë.

⁸Pranoje mësimin, o Jerusalem, që të mos largohem prej teje, që të mos të të shkretoj, të mos të të bëj vend të pabanueshëm.

⁹Kështu thotë Zoti i Ushtrive: “Porsi në vresht deri në vilen e sprasme do të kokrrohet ç’teproi prej Izraelit. Sille dorën tënde porsi vjelësi nëpër hardhi!”

¹⁰Por, kujt t’i flas, kë ta qortoj, që të më dëgjojë? Ja, të parrethprerë janë veshët e tyre, prandaj s’mund të dëgjojnë! Ja, fjala e Zotit është bërë për ta bezdi, s’mund ta pranojnë.

¹¹Këndej plot jam me zemërimit e Zotit, më s’mundem të përmbahem. “Zbraze përmbi fëmijë në rrugë, edhe mbi mbledhjen e të rinjve; e do të kapen trim e grua, plaku e burri në moshë të plotë.

¹²Në duar të tjerëve do t’u kalojnë shtëpitë, gjithashtu edhe arat e gratë, sepse dorën do ta shtrij mbi banorët e këtij vendi - është fjala e Zotit.

¹³Prej më të voglit deri tek më i madhi të gjithë janë dhënë pas horrjatisë, nga profeti deri te prifti, të gjithë si një po bëjnë dredhi.

¹⁴Mendjelehtas shërojnë plagën e popullit tim e thonë: “Paqe! Paqe!” e paqe s’ka!

¹⁵Le të turpërohen pse bënë turpëri, por ata më s’dinë për turp, por mjerisht nuk dinë të skuqen. “Ja, pra, do të rrëzohen porsi të tjerët, rrafsh do të bien kur t’i ndëshkoj, - është fjala e Zotit.

¹⁶Kështu thotë Zoti: “Qëndroni në udhë e shikoni, pyetni për shtigjet e vjetra, cila udhë është e mirë, andej ecni e paqe do të gjeni për shpirtrat tuaj.” Por ata thanë: “Andej s’do të shkojmë!”

¹⁷Atëherë vetë rojtarët u vura: “Dëgjojeni zërin e bririt!” Por m’u përgjigjën: “S’do ta dëgjojmë!”

¹⁸Prandaj, dëgjoni, o popuj, ta marrë vesh kuvendi i dheut, se çfarë do t’u bëj atyre!

¹⁹Dëgjo, o tokë! “Këtij populli po ia sjell të zezën, frytin e synimeve të tij, sepse fjalët e mia s’i dëgjuan, Ligjin tim nuk e zbatuan.

²⁰Po ç’më duhet kemi që vjen nga Saba, kallami i erëndshëm nga vendi i largët? Flitë e djegies nuk më pëlqejnë, theroret tuaja s’i kam për zemër!”

²¹Për këtë arsye Zoti thotë kështu: “Ja, do të vë kundër këtij populli pengesa në të cilat të rrëzohen së bashku etër e fëmijë, do të sharrojnë mik e i afërm.”

²²Kështu thotë Zoti: “Ja, po vjen nga veriu një popull, si mizëria është nga skajet e tokës,

²³ka ngritur në këmbë hark e heshtë, është i egër e s’di ç’është dhimbja; zhurma e tij si zhurma e detit, po u hipin kuajve në shpinë, si një të gjithë gati për luftë kundër teje, Bija e Sionit.

²⁴Kur na arriti ky lajm: duart tona i la fuqia, frikë e madhe na pushtoi, dhimbjet si dhimbje e lindëses.”

²⁵Assesi mos dilni në ara, assesi mos merrni rrugë, se ju pret shpata e armikut, edhe tmerri gjithkund përreth.

²⁶Vesh grathoren, bija e popullit tim, zhgërryhu mirë nëpër pluhur, vajto veten si e vajtojnë të vetmin djalë, bëj një gjëmë tejet të hidhur, se papritmas na sulmoi vrastari!

²⁷Shqyrtues të bëra për pop’llin tim t’ia njohësh e t’ia shqyrtosh udhën.

²⁸Të gjithë janë prijës kryengritës që jetojnë me dredhi. Tumbak e hekur: që të gjithë janë njerëz të prishur.

²⁹Në zjarr fryn rrëshiqi, që plumbi të shtrihet; porse shkrirësi më kot mundohet, sepse elementet e këqija s’po ndahen dot!

³⁰Ata quajini “argjend i keq”, sepse Zoti i përbuzi!