Profeci kundër Babilonisë, Rënia e Babilonisë, çlirimi i Izraelit, etj.

¹Fjala që e tha Zotynë lidhur me Babiloninë edhe me tokën e kaldenjve me anë të profetit Jeremi. Rënia e Babilonisë, çlirimi i Izraelit

²“Lajmëroni ndër popuj, vini në dijeni, ngritni flamurin, shpallni e mos e fshehni, thoni: ‘U pushtua Babilonia, me turp u mbulua Beli, u mposht Merodaku! U turpëruan shtatoret e tij, dordolecat e tij u thyen!

³Sepse kundër tij nga Veriu po ngjitet një popull, që tokën e tij do ta shkretojë dhe s’do të mbetet njeri që të banojë në të: as njeri as bagëti: po ikën e do të shkojnë.

⁴Në ato ditë e në atë kohë - është fjala e Zotit - do të vijnë bijtë e Izraelit së bashku me bijtë e Judës; do të shpejtojnë duke ecur e duke qarë dhe do ta kërkojnë Zotin, Hyjin e vet.

⁵Do të pyesin për udhën e Sionit, drejt të cilit e kanë të drejtuar fytyrën: ‘Ejani t’i mbështetemi Zotit me Lidhje të përhershme, që s’do ta shlyejë asnjë harresë.’

⁶Grigjë e humbur ishte populli im, barinjtë e tyre i ngashnjyen dhe bënë që të enden ndër male. Kaluan nga mali në kodër, e patën harruar vathën e vet.

⁷Kushdo i gjente, i hante, dhe armiqtë e tyre thoshin: ‘S’po bëjmë kurrfarë faji pasi ata kanë mëkatuar kundër Zotit, kullotës së drejtësisë dhe shpresës së etërve të tyre, Zotit.’

⁸Ikni nga Babilonia! Dilni nga toka e kaldenjve; jini posi cjeptë në krye të grigjës.

⁹Sepse ja, po ngre e nis kundër Babilonisë një shumicë popujsh të mëdhenj nga toka e Veriut; këta do të sulen kundër tij nga andej edhe do të pushtohet: shigjeta e tyre si e luftëtarit të zgjedhur, kotasnjë më nuk do të shkojë.

¹⁰Kaldeja do të bëhet pre, do të begaten të gjithë plaçkitësit e saj - është fjala e Zotit.

¹¹Ndërsa gëzoheni e të madhe lëvdoheni, ju, o plaçkitës, të pronës sime, ndërsa kërceni si mëzetërit mbi bar, e hingëllonit si hamshorët e fortë,

¹²u turpërua për së forti nëna juaj, u mbulua me turp ajo që ju lindi: ja, e fundit do të jetë në mes të popujve, e shkretuar, e pashteg, e djegur!

¹³zemërimi i Zotit derën me ferrë ia mbylli, krejtësisht do të mbetet e shkretë; kush të kalojë n’për Babiloni nga habia shtang do të mbetet, do të fërshëllejë mbi plagët e tij.

¹⁴Rreshtohuni për luftë rreth Babilonit, të gjithë ju që harkun ngrehni, qitni në të, shigjeta mos kurseni, sepse Zotit deshtas në faj i ra!

¹⁵Britma lufte lëshoni kundër tij, në çdo anë dorën e shtrin. U rrëzuan themelet e tij, u shembën edhe muret e tij, sepse është dita e hakmarrjes së Zotit. Hakmerruni kundër tij, siç bëri ai, bëjani edhe ju atij!

¹⁶Shfaroseni në Babiloni mbjellësin, edhe korrësin në kohë të korrjes. Larg nga shpata vrastare, të kthejë secili në popull të vet, të ikë çdonjëri në vend të vet.

¹⁷Dele e humbur ishte Izraeli e përndjekur nga luanët. I pari e hëngri mbreti i Asirisë, e i fundit që i hoq edhe kockat, Nabukodonozori, mbreti i Babilonisë.

¹⁸Prandaj kështu thotë Zoti i Ushtrive, Hyji i Izraelit: “Ja, unë do ta ndëshkoj mbretin e Babilonisë dhe tokën e tij siç e ndëshkova mbretin e Asirisë.

¹⁹Unë do ta kthej Izraelin në kullotat e tij e do ta kullotë Karmelin, Basanin, e në malin e Efraimit e të Galaadit do t’i kënaqet shpirti.

²⁰Po në ato ditë e në atë kohë, - është fjala e Zotit - do të kërkohet mëkati i Izraelit, por nuk do të gjendet, po edhe mëkati i Judës, por nuk do të gjendet, sepse unë ua fala të gjithë atyre që i ruajta. Rënia e Babilonisë, kumtuar në Jerusalem

²¹Ngjitu në tokën e Merataimit, sulmo banorët e Fakudit! Shpartallo, vriti, përndiqi - është fjala e Zotit - bëj gjithçka të kam urdhëruar!

²²Brohoritje lufte po jehojnë anembanë vendit, humbje e tmerrshme!

²³Si? U thye e copë u bë maji i tokës mbarë? Si? Në shkretëtirë u kthye mes popujve Babilonia?

²⁴Lakun ta vura e u pushtove e ti, s’dije, o Babiloni! U zure në në befasi dhe u kape, sepse hyre në luftë me Zotin.

²⁵Zoti e hapi armëtoren e vet dhe i nxori armët e zemërimit të vet, sepse Zoti, Hyji i Ushtrive, ka për të bërë një punë të madhe në vendin e kaldenjve.

²⁶Ejani kundër saj nga të gjitha skajet, hapni drithnikët e saj, kthejeni në një grumbull gurësh si kapëll duajsh, vritieni, saqë gjë prej saj të mos mbesë!

²⁷Preni të gjithë mëzetërit e tij, në thertore le të zbresin! Vaj për ta se u erdhi dita, koha e ndëshkimit të tyre.

²⁸Dëgjojeni zërin e atyre që ikën nga toka e Babilonisë vijnë për të kumtuar në Sion, hakmarrjen e Zotit, Hyjit tonë, hakmarrjen për Tempull të vet. Mëkati i pafytyrësisë

²⁹Shigjetarët bashkoni në Babiloni, të gjithë ata që ngrehin harqet; rrethojeni nga çdo anë: që asnjë të mos shpëtojë! Shpaguajeni sipas veprave të saj, gjithçka bëri, bëjani asaj, sepse u çuan kundër Zotit, Shenjtit të Izraelit.

³⁰Prandaj nëpër sheshe do të bien të rinjtë e Babilonit, atë ditë do të vriten të gjithë trimat e tij - është fjala e Zotit.

³¹Ja, në shpinë më ke, “o moj Krenari”, është fjala e Zotit, Hyjit të Ushtrive, të erdhi dita, koha e ndëshkimit tënd!

³²Do të bjerë “Krenaria”, do të rrëzohet, s’do të jetë kush që të mund ta ngrejë. Zjarr do t’u jap qyteteve të saj, do t’ia djeg të gjitha rrethinat! Zoti shpaguesi i Izraelit

³³Kështu thotë Zoti i Ushtrive: “Të ndrydhur janë bijtë e Izraelit së bashku me bijtë e Judës. Të gjithë ata që i pushtuan, i mbajnë në robëri e nuk duan t’i lirojnë.

³⁴Porse Shpaguesi i tyre është i fortë, e ka emrin Zoti i Ushtrive, Ai do ta mbrojë rrjedhimisht çështjen e tyre, do t’ia kthejë qetësinë botës dhe do t’i bëjë të dridhen banorët e Babilonisë.

³⁵Shpatë kundër kaldenjve - është fjala e Zotit - kundër banorëve të Babilonit, kundër princave e të urtëve të tij!

³⁶Shpatë kundër dijetarëve të tij: le të dalin mendsh! Shpatë kundër trimave të tij: frika le t’i pushtojë!

³⁷Shpatë kundër kuajve e karrocave luftarake të tij e kundër njerëzve që janë në to: le të bëhen porsi gra! Shpatë kundër thesareve të tij: le të rrëmbehen!

³⁸Shpatë mbi ujërat e tij: e le të shteren, sepse është ky vend truporesh, i çmendën idhujt e tyre dordolecat mendsh i qesin!

³⁹Prandaj, në të do të banojnë rrëqebuj me çakej, për struca banesë do të bëhet; kurrë më nuk do banohet as mos u ndërtoftë më brez pas brezi.

⁴⁰Sikurse Zoti e rroposi Sodomën e Gomorrën me qytetet përkatëse të tyre - është fjala e Zotit - njeri më në të s’do të banojë, më në të s’do të strehohet bir njeriu. Populli i Veriut e luani i Jordanit

⁴¹Ja se arrin një popull nga Veriu, një popull i madh, e shumë mbretër po ngrihen nga skajet e botës.

⁴²Në dorë i morën hark e heshtë; të pashpirtë janë dhe të pamëshirshëm; zëri i tyre gjëmon porsi deti. Hipën në kuaj porsi trimat të përgatitur për luftim kundër teje, bija e Babilonisë.

⁴³E dëgjoi mbreti i Babilonisë zërin e trimërisë së tyre dhe i lëshoi fuqia krahët e tij. Ngushticë e madhe e pushtoi, dhimbje si dhimbja e gruas kur lind.

⁴⁴Ja, porsi luani kur sulet nga pylli i dendur i Jordanit drejt livadheve gjithherë të blerta, do t’i bëj të ikin prej saj e të parë do t’ia bëj atë që më pëlqen. E njëmend, kush është i ngjashëm me mua? Kush guxon të më hedhë në gjyq? E ku mund të gjendet ai bari që do të mund të më qëndrojë përballë?

⁴⁵Pra, dëgjojeni synimin e Zotit, që e ka në mend kundër Babilonisë e vendimet që i mori kundër tokës së kaldenjve: po se rrëshqanë do t’i heqin edhe qengjat e grigjës, për ta shkretë do të mbesin kullotat.

⁴⁶Nga rropama e pushtimit të Babilonisë do të trandet toka dhe britma e vaji do të dëgjohet ndër popuj.”