Zoti kundër Babilonisë, Maji i Zotit e mali i madh, etj.

¹Kështu thotë Zoti: “Ja, unë do ta çoj kundër Babilonisë e kundër banorëve të Kaldesë një erë që sjell vdekjen.

²Do të dërgoj në Babiloni hedhës që do ta hedhin në erë si me terplote e do ta shpartallojnë tokën e tij, sepse në të do të sulen për gjithë anë, ditën e çmoskurrjes së zezë.

³Shigjetari të mos e lëshojë harkun, e pancirin të mos e zhveshë. Të rinjtë e tyre mos i kurseni, vritiani të tërë ushtrinë!”

⁴Do të bien të vrarë në tokën e kaldenjve, të plagosur në sheshet e saj,

⁵sepse s’u vejërua Izraeli as Juda prej Hyjit të vet, Zotit të Ushtrive. sepse toka e tyre është plot fajësi para Shenjtit të Izraelit.

⁶Largohuni nga Babilonia, le të shpëtojë secili jetën e vet, mos u birrni për faj të tij, sepse është dita e hakmarrjes së Zotit: ç’meritoi atij po i jep.

⁷Babilonia në dorën e Zotit ishte kupë punuar prej ari që e dehu botën mbarë; prej verës së tij popujt u pinë e prandaj u dolën mendtë.

⁸Papritmas ra Babilonia, u copëtua. Mbi të qani! Merrni balsam për dhimbjet e tij, se mos shërohet!

⁹“E mjekuam Babilonin, por s’u shërua dot, Lëreni e të shkojmë secili në vend të vet, sepse ndëshkimi i tij arriti der’në qiell, po lartësohet deri në re.

¹⁰E ngriti Zoti drejtësinë tonë! Ejani ta shpallim në Sion, veprën e Zotit, Hyjit tonë!”

¹¹Mprehni shigjetat, mbushni kukurrat, e zgjoi Zoti shpirtin e mbretërve medë, se synoi të shfaros Babiloninë, ta rroposë, sepse është hakmarrja e Zotit, hakmarrja e Tempullit të tij.

¹²Mbi mure të Babilonisë valvitni flamurin! Shtoni rojat, vini rojtarë, bëni pusi, sepse Zoti ka bërë pleqëri, e çka pat thënë, tani po e zbaton, ndaj banorëve të Babilonisë.

¹³Ti që banon bri ujërash të shumtë, o i pasur me visare, të erdhi fundi, momenti i prerjes sate!

¹⁴Edhe Zoti i Ushtrive me vete u përbetua: “Do të të mbush me njerëz si karkaleca, përmbi ty do të këndohet kënga e të vjelave.”

¹⁵Ai me fuqinë e vet i dha trajtë tokës, me urti të vet të qëndrueshme e bëri botën, me dijen e vet qiellin e shtriu.

¹⁶Me zërin e tij grumbullohen ujëra të shumtë në qiell dhe i ngre retë nga skaji i tokës, bën që vetëtimat të shpërthejnë në shi, e nxjerr erën nga thesaret e vet.

¹⁷Atëherë i marrë bëhet çdo njeri, pa dije, çdo argjendar turpërohet nga idhulli i vet, sepse shtatoret e tij s’janë tjetër, por veç gënjeshtër edhe atyre fryma u mungon.

¹⁸Veprat janë të kota, të denja për t’u përqeshur, ditën e ndëshkimit ato do të zhduken.

¹⁹E tillë s’është, jo, “Pjesa e Jakobit”, sepse Ai e ka krijuar gjithësinë e Izraeli është fisi i trashëgimit të tij: Emri i tij është Zoti i Ushtrive. Maji i Zotit e mali i madh

²⁰Ti qe maj në dorën time, një vegël lufte: me ty i rraha popujt, me ty i shpartallova mbretëritë.

²¹Me ty rraha kalë e kalorës, me ty rraha karrocë lufte e karrocierë,

²²me ty rraha burrë e grua, me ty rraha plak e të ri, me ty rraha djalosh e vajzë,

²³me ty rraha bari e grigjë, me ty rraha bujk e pendët e qeve, me ty rraha qeveritarë e bujarë.

²⁴E tani po i hakmerrem ndër sy tuaj Babilonisë e të gjithë banorëve të Kaldesë për të gjitha të këqijat që ia bënë Sionit - thotë Zoti.

²⁵Pritëm se me ty e kam, o Mali shkatërrues - është fjala e Zotit - ti që e prish gjithësinë! Kundër teje po e lartësoj dorën, do të të plandos prej kreshtave të larta, do të të bëj mal të djegur zhar!

²⁶Prej teje s’do të gdhendet gur këndi as gur që të vihet në themele, sepse do të bëhesh shkretëtirë e përhershme - është fjala e Zotit. Drejt mbarimit

²⁷Ngrejeni flamurin në vend, mes popujsh bini borisë, bëni gati popujt kundër tij, kundër tij thirrni mbretëritë Araratin, Meniun e Askenezin. Përcaktoni kundër tij shkruesit, sillni kuaj si karkalecat me thimtha.

²⁸Përgatitni popujt për ta sulmuar: mbretërit e Medisë e prijësit e saj, me të gjithë bujarët e saj edhe mbarë vendin që i përket asaj.

²⁹Atëherë toka do të trandet, do të gjëmojë, sepse synimi i Zotit po shkon në vend kundër Babelit: që të bëhet toka e Babelit shkretëtirë, e pabanueshme.

³⁰E lanë luftën trimat e Babilonit, u ngujuan ndër fortesa; trimëria e tyre u sos dhe u bënë si të ishin gra. U dogjën banesat e tij, u copëtuan shulat e tij.

³¹Kasneci kasnecin s’e pret, lajmëtari s’e pret lajmëtarin, të njoftojë mbretin e Babilonisë se u pushtua qyteti i tij prej një skaji në skajin tjetër,

³²se janë zënë gjithkund vatë, kënetave u është dhënë zjarri, luftëtarët frika i pushtoi.

³³Sepse kështu thotë Zoti i Ushtrive, Hyji i Izraelit: “Si lëmë kur për shirje bëhet gati është bija e Babilonisë, edhe pak e erdh koha e korrjes së saj!” Hakmarrja e Zotit

³⁴“Më hëngri, më përpiu Nabuku, mbreti i Babilonisë më la kupë të thatë, më përlau porsi kuçedra, me të mirat e mia e mbushi barkun e mua më treti në mërgim.”

³⁵Padrejtësia bërë kundër meje e mundimet e trupit tim, rënçin, deh, mbi Babiloninë thonë banorët e Sionit; “gjaku im mbi banorët e Kaldesë!”, thonë banorët e Jerusalemit.

³⁶Prandaj, Zoti thotë kështu: “Ja, unë vetë do ta gjykoj çështjen tënde, unë do ta kryej hakmarrjen tënde, do ta thaë thaj detin e saj, do t’i shter burimet e saj.

³⁷Babilonia, po, do të bëhet grumbull gurësh, strofull çakejsh, shenjë çudie e fërshëllimi, vend i shkretë, i pabanueshëm.

³⁸Ulërijnë së bashku si luanët, le të ulërijnë si klyshë luani!

³⁹Kur t’i kapë të nxehtët do t’u jap të pijnë, do t’i deh që të kotullohen, t’i zërë gjumi i përhershëm e askurrë më të mos u dalë - është fjala e Zotit.

⁴⁰do t’i shpie në therje si qengjat, porsi desh e porsi cjep.” Vajtim mbi Babiloninë

⁴¹Si? A u robërua Babeli, u pushtua lavdia e botës mbarë?! Si? A u bë një emnesë në mes të popujve Babilonia?!

⁴²U çua deti kundër Babilonit, valët e shumta të tij e mbuluan!

⁴³Qytetet iu bënë shkretëtirë, vend i shkretë i pabanueshëm, vend, në të cilin askush s’banon, erë njeriu n’për të s’kalon! Ndëshkimi i Zotit kundër idhujve

⁴⁴Do të ndëshkoj Belin në Babiloni, goje do t’i nxjerr ç’përlau. Popujt më tek ai s’do të shkojnë, Babilonisë muret do t’i shemben.

⁴⁵Dil prej tij, o populli im, secili le të shpëtojë jetën e vet nga zemërimi i zjarrtë i Zotit!”

⁴⁶Por mos t’ju ligështohet zemra dhe mos u trembni nga lajmi që do të shpërndahet në vend: një vit vjen ky lajm, vitin tjetër një lajm tjetër. Dhuna është në vend, një tiran kundër një tirani tjetër.

⁴⁷Prandaj, ja po vijnë ditët, do t’i ndëshkoj idhujt e Babilonit; vendin e tij do ta mbulojë turpi, të gjithë të vrarët e tij do të mbesin mbi dhe.

⁴⁸Qielli e toka dhe gjithçka përmbajnë do të galdojnë mbi Babilonin, sepse nga Veriu do të sulmojnë rrëmbyesit - është fjala e Zotit.

⁴⁹Edhe Babiloni do të bjerë për shkak të të vrarëve të Izraelit, sikurse për Babiloninë ranë të vrarët e mbarë botës.

⁵⁰Ju që shpëtuat nga shpata, nisuni e mos u ndalni. Nga ky vend i largët le t’ju bjerë në mend Zoti e kijeni në zemër Jerusalemin.

⁵¹Skuqeshim duke dëgjuar poshtërimin; fytyra na skuqej, sepse të huajt kishin hyrë në Shenjtëroren e Shtëpisë së Zotit”.

⁵²Prandaj, ja, po vijnë ditët - është fjala e Zotit - do t’i ndëshkoj idhujt e tij dhe në mbarë vendin e tij do të gjëmojnë të plagosurit.

⁵³Po edhe nëse ngjitet Babilonia në qiell, po edhe nëse e bën të paafrueshme qytezën e vet, unë do t’i dërgoj shpartalluesit e tij - është fjala e Zotit.

⁵⁴Dëgjoni! Një klithmë nga Babilonia! Një emnesë e madhe në tokën e kaldenjve,

⁵⁵sepse Zoti po e shkreton Babiloninë, e bën të mos dëgjohet britma e saj e madhe. Gjëmojnë valët e tij porsi ujërat e mëdha, ushton zhurma e zërit të tyre.

⁵⁶Sepse po vjen mbi të, d. m. th. mbi Babiloninë, shkatërrimtari. U zunë robër trimat e tij, iu thye harku! Po, Zoti është Hyji shpagues, që shpaguan me përpikëri!

⁵⁷Do t’i deh prijësit e tij, të urtët e tij, udhëheqësit e tij, qeveritarët e tij dhe luftëtarët e tij: do t’i kapë gjumi i përhershëm, më s’do t’u dalë” - thotë Mbreti, që emrin e ka Zoti i Ushtrive. Babilonia e rrafshuar

⁵⁸Kështu thotë Zoti i Ushtrive: “Muret e gjera të Babilonisë do të shemben deri në themele, dyert e tij aq të shkëlqyeshme, flaka e zjarrit do t’i djegë. Për asgjë hoqën keq popujt, për zjarr u lodhën popujt!” Profecia e hedhur në Eufrat

⁵⁹Ja urdhri që profeti Jeremi ia dha Sarajës, birit të Nerisë, të birit të Maasisë, kur ky po udhëtonte bashkë me Sedecinë, mbretin e Judës, për Babiloni në vitin e katërt të mbretërimit të tij. Saraja ishte kryeudhëheqësi i pushimeve të shtegtimit.

⁶⁰Në një libër Jeremia i shënoi të gjitha fatkeqësitë që do t’i binin mbi kokë Babilonisë - të gjitha këto fjalë që kanë qenë shkruar kundër Babilonisë.

⁶¹Jeremia, pra, i tha Sarajës: “Kur të arrish në Babiloni, kërko rastin t’i lexosh botërisht këto fjalë.

⁶²Pastaj thuaj: ‘Ti, o Zot, vetë ke thënë kundër këtij vendi se do ta shpartallosh ashtu që të mos ketë kush të banojë në të as njeri as shtazë shtëpiake dhe se do të bëhet shkretëtirë e përhershme.’

⁶³Pasi ta kesh përfunduar së lexuari këtë libër, lidh për të një gur dhe hidhe në Eufrat

⁶⁴e thuaj: ‘Kështu do të fundoset Babilonia e më s’do të ngrihet nga e keqja që unë do ta sjell mbi të e do të sharrojë. ’“ Këto ishin fjalët e Jeremisë.