IV. BISEDAT E ZOTIT, Biseda e Parë, etj. (2)

¹A e di ti si në qeta pjellin dhitë e egra, a i ke vrojtur shytat se si shtohen?

²A u numrove muajt e barrës e ua di kohën e pjelljes?

³Ulen, shtrihen, nga fryti lirohen edhe dhimbat fund u marrin

⁴e kur pjella u forcohet, e lënë në mal, te ta më s’kthehen.

⁵Gomarit të egër lirinë kush ia dha? Kush ia hoqi kresë ullarin?

⁶Për banesë i dhashë shkretëtirën, vendbanim dheun e kripur.

⁷E përbuz zhurm’n e qytetit, s’u vë vesh britmave të ndjekësve.

⁸Endet maleve në kullota të veta, kërkon të gjejë çdo lloj blerimi.

⁹A dëgjon të shërbejë bizoni? Në vathën tënde e kalon natën?

¹⁰E heq për laku që të lërojë me kaun, vjen pas teje për të lëruar tokat?

¹¹A pse fort besim ti ke në të e ia besuake punët e tua?

¹²A beson se ai do të kthehet për t’i sjellë në lëmë prodhimet?

¹³Fleta e strucit gëzueshëm rreh, fletët e puplat t’lejlekut flut’rojnë!

¹⁴Vezët e veta në tokë i lëshon, t’ia ngrohë pluhurit ia beson,

¹⁵s’ka kujdes me këmbë të mos shkelen, egërsira se mundet t’i thyejë.

¹⁶Me zogj të vet si me zogj të huaj sillet, s’e di se kot së koti lodhet.

¹⁷Hyji atë e la të pamend, s’i dhuroi kuptim as dije.

¹⁸Kur është koha krahët i rreh, përqesh kalë edhe kalorës!

¹⁹A thua kalit ti ia dhe fuqinë, jelet në qafë ti ia dhurove?

²⁰A e bën ti të kërcejë si karkaleci, me hingëllimë gjithkënd të tmerrojë?

²¹Kënaqshëm dheun gropon me thundër, pa farë frike sulet në trima.

²²Përbuz frikën, gjë s’e tremb, syri çap prej shpatës s’i bën.

²³Kukurra në vithe i troket, fishkëllon heshta e sh’gjeta vrastare!

²⁴Me tërbim përpin hapësirën, gjë s’e ndal kur bie trumbeta!

²⁵Në zë të burisë ai felgron: ‘Ha!’, shumë larg luftës ia nuhat erën, të prijësve thirrjen, të ushtarëve urranë!

²⁶Dija jote i rrit puplat skifterit, e bën që fletët t’i kthejë kah jugu?

²⁷Ti urdhëron në qiell të prekë shqiponja, në kreshta të larta çerdhen të endë?

²⁸Në shkëmbinj ngul, në qeta banon, në moje të larta e përmbi kreshta.

²⁹Prej andej vëren prenë e vet, sytë prej së largu hollë ia ndajnë!

³⁰Zogjtë e saj me gjak ushqehen. Ku ka të vrarë, aty e ke!«