Falënderje ndaj Juditës

¹Kur dëgjuan ata që ende ishin në tendat e veta, mbetën shtang nga habia.

²I pushtoi një frikë e një tmerr, nuk mbeti asnjë që të mund të qëndronte përbri shokut të vet, por të pështjelluar, të gjithë së bashku morën rrugën e ikjes nëpër fushë e nëpër mal.

³Po edhe ata që e kishin ngulur fushimin në male përballë Betulisë, u lëshuan në ikje. Atëherë bijtë e Izraelit, kush ishte i armëve, u lëshuan në ta.

⁴Ozia dërgoi njerëzit në Betomestaim, Bemen, Kobë, në Kolë dhe në çdo vend të Izraelit për t’i njoftuar me gjërat që kishin ndodhur dhe që të gjithë të lëshoheshin kundër armiqve për t’i shfarosur.

⁵Kur bijtë e Izraelit dëgjuan, të gjithë së bashku u sulën në ta dhe i përzunë deri në Kobë. Po ashtu edhe ata që ishin në Jerusalem, erdhën nga të gjitha pjesët e malësisë - sepse i kishin lajmëruar se çfarë kishte ndodhur në fushimin e armiqve. Po edhe ata që ishin në Galaad e në Galile, i përndoqën dhe i vranë me shumicë deri sa e kaluan Damaskun dhe dolën në tokat e tyre.

⁶Të tjerët, ata që jetonin në Betuli, u turrën në fushimin e asirianëve, i bënë pre dhe u pasuruan mirë.

⁷Bijtë e Izraelit, si u kthyen nga shfarosja, pushtuan çka kishte mbetur. Edhe fshatrat e qytetet malore e fushore morën pre të madhe; me të vërtetë kishte me shumicë të madhe.

⁸Kryeprifti Joakim dhe pleqtë e bijve të Izraelit që banonin në Jerusalem, erdhën t’i shohin të mirat që ia bëri Hyji Izraelit, për ta parë Juditën e për ta përgëzuar.

⁹Kur Judita doli para tyre, të gjithë e bekuan dhe i thanë: »Ti je nderi i Jerusalemit! Ti je lavdia e madhe e Izraelit, ti je mburrja e popullit tonë!

¹⁰Me dorë tënde i bëre të gjitha këto, Izraelit i solle të mira, dhe Hyji vulosi ç’bëre! Qofsh bekuar prej Hyjit të gjithpushtetshëm, o fisnike! Në shekuj të shekujve!« E mbarë populli përgjigji: »Ashtu qoftë! Ashtu qoftë!«

¹¹Populli tridhjetë ditë zgjati duke e plaçkitur fushimin, Juditës i dhanë tendën e Olofernit, të gjitha enët e argjendta, shtratin dhe mbarë orenditë. Ajo mori gjithçka, i ngarkoi në mushkat e veta, e solli edhe qerren dhe i ngarkoi në të.

¹²Të gjitha gratë e Izraelit vraponin ta shihnin. E bekonin dhe luanin valle për nder të saj. Judita mori në dorë urth dhe u dhuronte grave që ishin me të.

¹³Atëherë ajo dhe përcjellësit e saja punuan kurorë degësh të ullirit dhe i vunë në kokë. Ajo doli në ballë të popullit dhe u prini grave në valle. Pas vinin izraelitët e armatosur, të stolisur me kurorë dhe me këngë lavdie në gojë.

¹⁴Atëherë Judita, në midis të popullit, ia mori kësaj kënge falënderjeje, ndërsa i tërë populli e përcillte me zë të lartë këngën në nder të Zotit.