Këshillimi luftarak në fushimin e Olofernit

¹E lajmëruan Olofernin, kryekomandantin e ushtrisë së Asirisë, se bijtë e Izraelit ishin bërë gati për luftë: i kishin zënë shtigjet e kalimit të bjeshkëve, i kishin rrethuar me mure majat e larta të maleve dhe në fushë kishin vënë pengesa.

²Oloferni u hidhërua tmerrsisht. I bashkoi kryetarët e moabëve, prijësit e amonëve dhe të gjithë udhëheqësit e bregdetit

³dhe u tha: »Djemtë e Kanaanit, më tregoni: Cili është ky popull që banon në male? Cilat janë qytetet, në të cilat banojnë? Sa është e madhe ushtria e tyre? Ku qëndron fuqia dhe forca e tyre? Kush është mbreti i tyre dhe kush prijësi i ushtrisë së tyre?

⁴Pse vetëm ata prej të gjithë banorëve të Perëndimit ma kthyen shpinën dhe nuk pranuan të më dalin përpara në mënyrë paqësore?«

⁵I përgjigji Ahiori, prijësi i amonëve: »Imzot kini mirësinë ta dëgjoni fjalën e shërbëtorit tënd. Unë do ta tregoj të vërtetën mbi këtë popull që banon në këto bjeshkë përballë teje. S’do të dalë rrenë nga goja e shërbëtorit tënd.

⁶Ky popull është me prejardhje nga kaldenjtë.

⁷Më së pari banuan në Mesopotami, sepse nuk deshën t’i ndjekin zotat e etërve të vet që jetonin në tokën e përmendur të kaldenjve.

⁸E lanë udhën e të parëve të vet dhe adhuruan Hyjin qiellor, atë Hyj që ata e njohën. Prandaj të dëbuar nga prania e zotave të tyre, u strehuan në Mesopotami dhe banuan aty për një kohë të gjatë.

⁹Por Hyji i tyre u urdhëroi ta lëshojnë këtë vendstrehim dhe të shkojnë në dheun e Kanaanit. Ngulën aty dhe u bënë të pasur me ar, argjend e bagëti të panumërta.

¹⁰Atëherë zbritën në Egjipt - sepse uria e pushtoi tokën e Kanaanit - dhe qëndruan atje deri sa gjetën ushqim. Atje u shumuan fort sa që nuk mund të numërohej popullsia e tyre.

¹¹Atëherë u çuan kundër tyre egjiptianët dhe i shfrytëzuan me punim tullash, i poshtëruan dhe i bënë skllevër.

¹²Atëherë ata britën drejt Hyjit të tyre e Hyji e goditi mbarë Egjiptin me varrë të pashërueshme. Prandaj egjiptianët i dëbuan larg vetes.

¹³Hyji para tyre e teri Detin e Kuq

¹⁴dhe u priu udhës drejt Sinait dhe drejt Kadesbarnes. Pasi i dëbuan banorët e shkretëtirës,

¹⁵u ngulitën në tokën e amorrenjve dhe me fuqinë e vet shfarosën të gjithë hesbonasit. Kaluan Jordanin dhe e pushtuan tërë malësinë;

¹⁶e dëbuan Kananeun, Ferezeun, Jebuseun, sikemët dhe të gjithë girgesenjtë, dhe aty banuan për kohë të gjatë.

¹⁷Deri sa nuk mëkatuan kundër Hyjit të vet, kishin mirëqenie, sepse me ta ishte Hyji që e urren të keqen.

¹⁸Por, kur u larguan nga udha që ai ua kishte shënuar, atëherë shumica e tyre qe shfarosur në lufta të ndryshme, kurse të tjerët qenë tretur në dhe të huaj. Tempulli i Hyjit të tyre qe rrafshuar për tokë dhe qytetet e tyre qenë pushtuar nga kundërshtarët.

¹⁹Atëherë u kthyen kah Hyji i tyre dhe u riatdhesuan nga vendet ku kishin qenë tretur, e morën Jerusalemin, ku është Shenjtërorja e tyre dhe e ripopullzuan malësinë që kishte mbetur shkretë.

²⁰E tani, Imzot i madhërishëm, të shikojmë me kujdes a mos ka ndonjë marrëzi në këtë popull dhe mëkaton kundër Hyjit të vet dhe, nëse po, atëherë shkojmë t’i sulmojmë e t’i shpartallojmë.

²¹Por, nëse populli nuk ka faj, atëherë Imzot, hiq dorë, se ndoshta i mbron Zoti dhe Hyji i tyre e mos të bëhemi gazi i dheut.«

²²Kur Ahiori i kreu së thëni këto fjalë, mbarë gjindja, e bashkuar përreth tendës, nisi të nynykatë. Atëherë oficerët e Olofernit, bregdetarët dhe moabët kërkuan ta shigjetojnë.

²³»Pse duhet t’u kemi frikën bijve të Izraelit? Ai është një popull që nuk ka ushtri e i dobët dhe s’është i aftë ta përballojë një luftë të fortë.

²⁴Prandaj të sulemi se kanë për të qenë sa një kafshore e ushtrisë sate, o zotëri Olofern!«