Ahiorin ua dorëzojnë izraelitëve

¹Kur u qetësua zhurma e atyre që ishin mbledhur në kuvend, Oloferni, kryekomandanti i ushtrisë së Asirisë, i tha Ahiorit, në sy të të gjithë popujve të ndryshëm e të gjithë të bijve të Moabit:

²»Kush je ti, o Ahior, e kush janë luftëtarët e blerë të Efraimit, që të bëhesh profet ndër ne si sot e po na thua se s’mposhtet raca e bijve të Izraelit, se po i mbrojtka Hyji i tyre? E cili është ai Hyji tjetër përveç Nabukodonozorit, mbretit të tërë botës? Ky do ta dërgojë ushtrinë e vet e do t’i çrrënjosë nga faqja e dheut dhe nuk do t’i shpëtojë Hyji i tyre!

³Ne, shërbëtorët e tij, do t’i godasim si të ishin një njeri i vetëm dhe nuk do të mund ta përballojnë fuqinë e kuajve tanë.

⁴Me kuaj do t’i mbulojmë! Bjeshkët do të zhyten në gjak, e me kufomat e tyre do të mbushen fushat. Këmba e tyre s’do të mund të qëndrojë para nesh, por do të shfarosen të gjithë si një! Kështu thotë Nabukodonozori, mbreti i mbarë tokës: ai tha dhe s’do të shkojnë huq fjalët e gojës së tij!

⁵Kurse ti, o Ahior, mercenar i amonëve, që i the këto fjalë në ditën e të keqes sate, nga dita e sotme s’do ta shikosh më fytyrën time deri sa t’i hakmerrem racës së atyre që dolën nga Egjipti.

⁶Atëherë ijët e tua do t’i përshkojë hekuri i ushtrisë sime dhe shpata e shërbëtorëve të mi e do të biesh me të plagosurit e tyre kur unë të kem ardhur.

⁷Sepse shërbëtorët e mi do të çojnë në malësi dhe do të lënë në njërin ndër qytetet e shpateve.

⁸S’do të vdesësh deri sa ta tres farën bashkë me ta!

⁹E në qoftë se ke farë shprese në zemrën tënde se ata nuk do të pushtohen, atëherë të mos vrahet fytyra jote! Thashë dhe fjala ime s’do të shkojë huq!«

¹⁰Atëherë Oloferni u urdhëroi shërbëtorëve të vet, që ishin pranë në tendën e tij, ta kapin Ahiorin e ta çojnë në Betuli e t’ua dorëzojnë bijve të Izraelit.

¹¹Shërbëtorët e tij e kapën, e qitën jashtë fushimit, kaluan nëpër fushë e andej morën drejtimin kah malësia dhe arritën te krojet nën Betulinë.

¹²Kur njerëzit e qytetit të ndërtuar në majë të malit i panë, i morën armët dhe dolën nga qyteti në majë të malit, e zunë rrugën në grykën e tij dhe filluan t’i gjuanin me pesha.

¹³Ata u strukën nën mal, e lidhën Ahiorin dhe e lanë lëmuq në rrëzë të malit e u kthyen te zotëria i tyre.

¹⁴Atëherë izraelitët zbritën nga qyteti i vet, zunë vend pranë tij, e zgjidhën, e çuan në Betuli dhe e paraqitën te prijësit e qytetit të vet,

¹⁵që aso kohe ishin Ozia, biri i Mikës, nga fisi i Simonit, dhe Kabrisi, biri i Gotonielit dhe Harmisi, biri i Melkielit.

¹⁶I thirrën në mbledhje të gjithë krerët e qytetit, por u mblodhën dhe të gjithë të rinjtë e tyre, gratë dhe fëmijët. Ahiorin e vunë në mes të popullit dhe Ozia e pyeti se çfarë kishte ndodhur.

¹⁷Ahiori e mori fjalën dhe u tregoi krejt çka ishte thënë në këshillimin e Olofernit, si dhe të gjitha fjalët që i kishte thënë para të gjithë prijësve të Asirisë dhe fjalët e mëdha që i kishte thënë Oloferni kundër shtëpisë së Izraelit.

¹⁸Mbarë populli ra me fytyrë përdhe, e adhuroi Hyjin dhe tha:

¹⁹»O Zot, Hyji i qiellit, shikoje kreninë e tyre dhe ki mëshirë për përvujtërinë e popullit tonë dhe ktheje sot fytyrën tënde kah ata që të janë kushtuar ty!«

²⁰Pastaj e ngushëlluan Ahiorin dhe i dhanë nder.

²¹Oziu e mori nga tubimi, e çoi në shtëpinë e vet dhe e përgatiti një darkë të mirë për pleqtë. Gjithë natën e thirrën në ndihmë Hyjin e Izraelit.