II. RRETHIMI I BETULISË, Fushata kundër izraelitëve

¹Të nesërmen Oloferni i dha urdhër ushtrisë së vet dhe të gjithë popullit të vet që ishte mbledhur në ndihmën e tij të bëheshin gati për ta sulmuar Betulinë, t’i pushtojnë grykat malore dhe ta nisin luftën kundër bijve të Izraelit.

²Menjëherë po atë ditë u nisën të gjithë luftëtarët e tij. Ushtria e tij kishte njëqind e shtatëdhjetë mijë këmbësorë e dymbëdhjetë mijë kalorës, pa e numëruar pajisjen e madhe dhe njerëzit që ecnin këmbë nëpër ta: një shumicë tejet e madhe!

³Ngulën fushimin në luginën afër Betulisë, përgjatë burimit. U hapën në gjerësi në drejtim të Dotainit deri në Abelmain e në gjatësi nga Betulia deri në Hiamon që është kundruall Esdrelonit.

⁴Kur izraelitët e panë gjithë këtë shumicë, u turbulluan për së forti dhe i thanë njëri-tjetrit: »Këta tash do ta përlajnë mbarë faqen e dheut: as malet as luginat as kodrat s’do të mund ta bajnë peshën e tyre.«

⁵Secili kapën armët e veta, i ndezën dritat nëpër kullat e veta, atë natë ndenjën në roje gjithë natën.

⁶Të nesërmen Oloferni e nxori jashtë krejt kalorësinë e vet që ta shohin bijtë e Izraelit që ishin në Betuli,

⁷i shqyrtoi udhët që shpienin në qytetin e tyre, i kërkoi burimet e ujërave dhe i pushtoi ato, i vuri roje ushtarët e pastaj u kthye tek ushtria e vet.

⁸Atëherë erdhën te ai të gjithë kryeparët e bijve të Ezahut, prijësit e popullit moab dhe udhëheqësit ushtarakë të Bregut të detit e i thanë:

⁹»Le ta ketë mirësinë Imzoti të na i dëgjojë disa fjalë në mënyrë që ushtria e tij të mos pësojë humbje.

¹⁰Ky popull i bijve të Izraelit nuk u ka besuar heshtave të veta, por lartësisë së maleve, në të cilat banon, sepse nuk është lehtë të ngjitesh në majët e thepisura të bjeshkëve të tyre.

¹¹Prandaj o Zotëri, mos lufto me ta si në betejë të hapur, nëse dëshiron që të mos bjerë i vrarë asnjë ushtar yti.

¹²Qëndro në fushimin tënd dhe ruaje çdo ushtar të ushtrisë sate, ndërsa në ndërkohë ushtarët e tu le ta pushtojnë burimin e ujit që del në rrëzë të malit,

¹³sepse nga andej e marrin ujin të gjithë banorët e Betulisë. Ata do të vdesin nga etja dhe vetë do ta dorëzojnë qytetin e vet. Ndërkaq ne dhe regjimentet e tua do të ngjitemi mbi majët e këtyre maleve të afërta dhe do të vendosim roje që të mos dalë asnjë njeri nga qyteti.

¹⁴Kështu do të meken nga uria dhe etja ata, gratë dhe fëmijët e tyre dhe, para se të vijë shpata mbi ta, do të mbeten shtrirë shesheve të banesave të tyre.

¹⁵Atëherë do t’i shpaguash me shpagim të tmerrshëm që u çuan kundër e nuk deshën të dalin përpara paqësisht.«

¹⁶Parashtrimi i tyre i pëlqeu Olofernit dhe shërbëtorëve të tij dhe vendosi të bënte ashtu si thanë ata.

¹⁷U nisën pra, bijtë e Moabit e me ta edhe pesë mijë asirianë, e ngulitën në luginë dhe i pushtuan ujësjellësit dhe burimet e ujërave të izraelitëve.

¹⁸U nisën në drejtim të maleve dhe bijtë e Ezaut dhe bijtë e Amonit, dhe e ngulën fushimin në malësi kundruall Dotainit. Prej tyre disa i dërguan në juglindje përballë Egrebelit, që është afër Kusit, në brigjet e Mohmurit. Ushtria tjetër e asirëve e nguli fushimin e vet në fushë dhe kështu e mbuluan krejt sipërfaqen e dheut. Çadrat e tyre dhe pajisjet formuan një fushim tejet të madh, sepse vërtet ishte një mori e madhe njerëzish.

¹⁹Atëherë bijtë e Izraelit klithën drejt Zotit, Hyjit të vet, sepse po u pakësohej guximi ndërsa armiqtë i kishin rrethuar nga çdo anë dhe nuk kishin rrugë shpëtimi prej tyre.

²⁰Për tridhjetë e katër ditë mbarë ushtria e asirëve: këmbësorët, karrocat dhe kalorësit i mbajtën në rrethim. Atëherë banorëve të Betulisë u mungoi ujët në të gjitha enët.

²¹Edhe cisternat i kishin të zbrazëta e nuk kishin ujë të pishëm as edhe vetëm për një ditë, sepse u jepnin të pinë me masë.

²²Kështu u dobësuan fëmijët e tyre, gratë dhe të rinjtë, nga etja rrëzoheshin nëpër sheshet e qytetit dhe kalimet e dyerve sepse s’u kishte mbetur më fare fuqi.

²³Atëherë mbarë populli, të rinj, gra e fëmijë u mblodhën te Ozia e te të parët e qytetit dhe me zë të madh bërtitën e thanë para të gjithë pleqve:

²⁴»Hyji gjykoftë ndërmjet jush e nesh që na morët në qafë për të keqen tonë e nuk u morët vesh paqësisht me asirët.

²⁵Tash s’ka kush që mund të na ndihmojë, e Hyji na shiti në dorë të tyre që të biem rrah nga etja e të mbarojmë krejtësisht.

²⁶Tash thirrni ata e dorëzojeni krejt qytetin në robëri popullit të Olofernit dhe ushtrisë së tij.

²⁷Më mirë është për ne të bëhemi preja e tyre; do të bëhemi skllevër e skllave të tyre, por do të na lënë gjallë dhe nuk do ta shohim me sytë tanë vdekjen e fëmijëve tanë dhe nuk do t’i shohim gratë e fëmijët tanë si u del shpirti.

²⁸Ju përbejmë në qiell e në dhe me Hyjin e tyre me Zotin e etërve tanë, që po na hakmerret për fajet tona dhe për fajet e etërve tanë, ju përbetojmë që qysh sot ta zbatoni këtë që ju thamë.«

²⁹I tërë tubimi ia plasi vajit me zë të lartë dhe të gjithë së bashku klithën drejt Zotit Hyj me zë të lartë.

³⁰Atëherë Ozia u tha: »Merrni guxim, o vëllezër, e të qëndrojmë edhe pesë ditë kur Zoti, Hyji ynë, do të kthehet nga ne me mëshirë: sepse ai nuk do të na harrojë plotësisht.

³¹Nëse do të kalojnë këto pesë ditë e nuk do të na vijë farë ndihmë, do të bëj sikurse kërkoni ju.«

³²Atëherë e liroi popullin të shkonte secili në vendin e vet, burrat shkuan në muret dhe në pirgjet, kurse gratë e fëmijët i çuan në shtëpi. Mbarë qyteti ishte ngushtuar sa s’ka më.