Të gjithë kapitujt

Ligji i Përtërirë · Kapitulli 32

Kënga e Moisiut, Ligji, burim jete, etj.

52 vargje

Kënga e Moisiut

1»Dëgjo, qiell, se dua të flas, dëgjo, tokë, fjalët e gojës sime!

2Mësimi im le të rrjedhë si shiu, si vesa t’m’ rigojë biseda: si pikërrina përmbi bar, si shtrëngata mbi livadh!

3T’ Zotit Emrin do t’lëvdoj: lartësoni Hyjin tonë!

4I qetë është Ai, n’vepra i përsosur, udhët e tij janë drejtësi: Hyj besnik, pa asnjë t’keqe, krejt i drejtë e i patëmetë.«

5Kundër Tij mëkatuan t’poshtrit, bami i mbrapshtë e plot marrëzirë.

6A kështu po ia kthen Zotit, komb i marrë e i pakripë? A s’është Ai, vallë, baba yt, që të dha jetë e n’jetë të mban?

7Të t’bien në mend kohërat e lashta, të t’bien në mend breznitë e shkuara! Pyete t’atë e do të t’ tregojë, t’parët e tu e do të t’kallëzojnë!

8Kur Zoti popujt i ndau, kur i ndau bijtë e Adamit: kufijtë popujve ua caktoi sipas numrit t’ izraelitëve:

9pronë e Zotit u bë populli i tij, pjesë për vete mor Zoti Jakobin.

10Gjetur e kish në një vend t’shkretë, n’vend tmerrimi, ulërimi bishash. E rrethoi, e përkujdesi, e ruajti si beb’n e syrit.

11Si shqiponja që bën gjira kur do zogjtë t’i mësojë t’fluturojnë, mbi ta i hap e i palon krahët: ashtu e mori Izraelin, e mbarti mbi flatrat e veta.

12Zoti vetëm e udhëhoqi, tjetër zot nuk qe me Të.

13E vendosi mbi bjeshkë t’larta, t’ushqehej me fryte t’tokës: që të thithte mjaltë prej qete, edhe vaj prej shkëmbi të gjallë;

14tëlyen prej gjedhi, qumësht dhensh, e dhjamë qengjash edhe deshësh, cjepsh të rritur prej basanëve, maje mielli drithi të zgjedhur e gjak rrushi të kulluar.

15U majm Jakobi, qiti shqelma! I majmë, plot dhjamë e rënë n’grazhd t’mirë: harroi Zotin që e krijoi, e la Qetën që e shëlbon!

16E ngucën me hyjni të huaja, e hidhëruan me poshtërsi:

17flijuan idhujve e jo Hyjit, zotave që nuk i njihnin. Dolën n’shesh hyjni të reja që s’i njihnin etërit tuaj.

18E le Qetën që të lindi, harrove Krijuesin tënd!

19Pa Zoti dhe i përbuzi, sepse e nguci bami i vet.

20»F’tyrën - tha - do t’fsheh prej tyre, do t’shikoj se ç’fund do të kenë! Vërtet janë pjellë shumë e keqe, bij, në të cilët besë nuk ka.

21Më ngucën me zota të rremë, më hidhëruan me idhuj t’kotë. Do t’i nguc dhe vetë me ‘i popull, që s’është popull askund, fare.

22U ndez n’mua flakë felgrimi, flakë do t’digjet der’ n’fund t’nëndheut! Shkrumb do t’bëj tokë e prodhime, do t’djeg malet der’ n’themel!

23Do t’i mbloj me t’gjitha t’ligat, n’ta shigjetat do t’harxhoj!

24Uria, ethe edhe murtaja do t’i zhbijë, do t’u tresë farën; do t’u çoj dhëmbë egërsirash, helm gjarprinjsh që pluhurit zvarren!

25Përjashta do t’i presë shpata, përbrenda do t’i shkrijë frika djaloshin s’bashku me vajzën, bashkë me foshnjën edhe t’rriturin.

26Thashë, vendosa: Do t’i zhbij: s’do t’përmenden më ndër njerëz!

27Por m’vjen keq se do t’krenohen, me madhështi do t’thonë armiqtë: ‘I mundëm ne, jo dora e Hyjit!’

28Është një popull i paarsyeshëm, urti në të aspak nuk ka!

29Oh, t’kuptonin, vesh t’merrnin e për të ardhmen të kujdeseshin!

30Si do t’mundte një mijë, t’i vënë në ikje dy dy mijë, po t’mos i kishte shitur Qeta, l’shuar t’mos i kishte Zoti?!

31Qeta e tyre s’është si jona: armiqtë tanë e kanë provuar!

32Hardhia e tyre, hardhi Sodome, hardhi vreshtash të Gomorrës. Rrushi i tyre helm i gjallë, vilja e rrushit e thartë si uthull!

33Vera e tyre helm dragonjsh, farmak shlligash që s’shërohet!

34A s’janë k’to n’roje tek unë, t’kyçura n’visare t’mia?

35T’hakmerrem e të shpërblej, mua m’takon n’kohën e duhur n’momentin kur t’ketë marrë n’thua. Nuk është larg dita e shfarosjes, fati i tyre vrap po afrohet!

36T’drejtë do t’i japë pop’llit t’vet Zoti, përdëllim shërbëtorëve t’vet, kur t’ketë parë se e la fuqia, dhe se e pati skllavi e i liri.

37E do t’thotë: ‘Ku i kanë tash zotat, ku e kanë qetën që i shpresonin?

38Ku janë tash ato hyjni që flive ua hanin dhjamin e të njomjeve u pinin verën? Le të ngrihen e t’ju ndihmojnë, t’ju mbrojnë tash që jeni ngushtë!

39E shihni tash se jam i Vetmi, unë jam Zot e tjetër s’ka! Unë vras e unë kthej në jetë; unë godas e unë shëroj: s’shpëton kush prej dorës sime!

40Deri në qiell e lart’soj dorën them: Për jetë që t’sosur s’ m’ka,

41kur ta mprehi shpatë rrufenë e t’vendosem të bëj gjyq: do t’u hakmerrem armiqve t’mi e atyre që më urrejnë.

42Me gjak do t’i deh shigjetat, me mish shpata do t’më ngopet: me gjak të t’vrarëve e t’robëruarve, me kokë prijësish të armikut!’

43Lëvdojeni, o popuj, popullin e tij, sepse do t’ua marrë gjakun shërbëtorëve të vet, e do t’u hakmerret armiqve të vet, kurse do të ketë dhimbë për tokën e popullit të vet.«

44Moisiu, pra, i përcjellë prej Jozuehut, birit të Nunit, erdhi dhe e tha krejt këtë këngë që e dëgjoi mbarë populli.

Ligji, burim jete

45Kur i kreu Moisiu të gjitha këto fjalë që i drejtoheshin mbarë Izraelit,

46u tha: »Thadroni mirë në zemrat tuaja të gjitha fjalët që unë sot po i marr si dëshmi kundër jush. Urdhëroni fëmijët tuaj t’i ruajnë, t’i zbatojnë e t’i shtien në veprim të gjitha urdhrat e këtij Ligji.

47Sepse s’është kjo një fjalë e parëndësishme për ju, por është jeta juaj. Në saje të kësaj fjale do të jetoni jetë të gjatë në tokën që, me të kaluar të Jordanit, do ta merrni në trashëgim.«

Lajmërimi i vdekjes së Moisiut

48Po këtë ditë Zoti foli me Moisiun e i tha:

49»Ngjitu në malin Nebo, në malet e Abarimit, që është në tokën Moab, kundruall Jerikut, dhe vëre tokën e Kanaanit, që unë do t’ua jap bijve të Izraelit për pronë.

50Atëherë vdis në malin ku do të ngjitesh e bashkohu me të parët e tu siç vdiq edhe yt vëlla Aroni në malin Hor dhe qe bashkuar me të parët e vet,

51sepse bëtë kundër meje një pabesënikëri në mes të bijve të Izraelit tek ujët e Meribatkadesit të shkretëtirës Sin: nuk e dëftuat shenjtërinë time para bijve të Izraelit.

52Shikoje së kundrualli vendin, por këmba jote s’do të shkelë në tokën që unë do t’ua jap bijve të Izraelit.«