Hyrja kremtore në Jerusalem, Jezusi e mallkon fikun e pafrytshëm, etj.

¹Kur iu afruan Jerusalemit - te Betfaga e te Betania, afër Malit të Ullinjve, Jezusi i dërgoi dy prej nxënësve të vet

²dhe u tha: »Shkoni në fshat që është para jush. Posa të hyni, do ta gjeni një gomar të lidhur, të cilit askush ende nuk i hypi në shpinë. Zgjidheni e ma bini.

³Po qe se ndokush ju pyet: ‘Çka po bëni ashtu?’ përgjigjuni: ‘Po i duhet Zotërisë, dhe ai menjëherë do ta kthejë prapë këtu.«

⁴Ata shkuan, e gjetën gomarin e lidhur përjashta te dera në rrugë dhe e zgjidhën.

⁵Disa që ndodhën aty i pyetën: »Çka po bëni? Pse po e zgjidhni gomarin?«

⁶Nxënësit përgjigjën si u kishte thënë Jezusi. Nuk i penguan.

⁷Ata ia çuan gomarin Jezusit, qitën mbi të petkat e veta dhe Jezusi hypi në të.

⁸Shumë njerëz i shtrinë petkat e veta udhës e disa tjerë gemat që këputnin nëpër ara.

⁹Si ata që shkonin para Jezusit, si ata që i shkonin pas, klithnin: »Hosana! Qoftë bekuar ai që vjen në Emër të Zotit!«

¹⁰Qoftë bekuar Mbretëria që po vjen e atit tonë Davidit! Hosana në qiejt më të lartat!«

¹¹Jezusi hyri në Jerusalem, në Tempull, shikoi çdo gjë dhe, pasi dita ishte në të sosur, shkoi me të Dymbëdhjetët në Betani.

¹²Të nesërmen, kur dolën prej Betanisë, Jezusi ishte urëtuar.

¹³Prej së largu pa një fik me gjethe, shkoi për të gjetur ndonjë kokërr në të. Por, kur iu afrua, nuk gjeti në të asgjë përveç gjethesh, sepse nuk ishte koha e fiqve.

¹⁴Atëherë i tha: »Askush mos ngrëntë kurrë e për këtë jetë më fryt prej teje!« Nxënësit e tij i dëgjuan këto fjalë.

¹⁵Dhe arritën në Jerusalem. Kur hyri në Tempull, filloi t’i dëbojë ata që shitnin e blenin në Tempull. Ndërruesve të të hollave ua përmbysi tavolinat e shitësve të pëllumbave ua rrëzoi bankat.

¹⁶Askënd s’la të mbartë ndonjë send nëpër Tempull.

¹⁷I mësonte dhe u thoshte: »Po, a nuk thotë Shkrimi shenjt: ‘Shtëpia ime duhet të jetë shtëpi urate për të gjithë popujt?’ e ju e bëtë shpellë cubash!«

¹⁸Kur dëgjuan kryepriftërinjtë e skribët, kërkonin mënyrën si ta vrasin; por e dronin, sepse populli mbarë ishte i ngazëlluar me mësimin e tij.

¹⁹Kur u bë natë, Jezusi e nxënësit po dilnin jashtë qytetit.

²⁰Kur, në mëngjes, kaluan andej, panë se fiku ishte tharë me gjithë rrënjë.

²¹Atëherë Pjetrit i ra ndër mend e i tha: »Rabbi, shiko! Qenka tharë fiku që ti nëme!«

²²Jezusi mori fjalën e u tha: »Kini besim në Hyjin!

²³Përnjëmend po ju them: nëse ndokush i thotë këtij mali: ‘Çohu dhe hidhu në det!’ - e nuk dyshon në zemrën e vet, por beson se do të ndodhë siç thotë, po se ashtu do t’i ngjajë!

²⁴Prandaj po ju them: çkado që të kërkoni me uratë, besoni se e morët, e dota fitoni me siguri.

²⁵E, kurdo të ngriteni për t’u lutur, falni nëse keni ndonjësend kundër ndokujt, që Ati juaj që është në qiell, t’jua falë edhe juve fajet.«

²⁷Prapë erdhën në Jerusalem. Ndërsa Jezusi po ecte nëpër Tempull, iu afruan kryepriftërinjtë, skribët e pleqtë

²⁸e i thanë: »Me ç’pushtet i bën ti këto? Ose kush ta dha ty pushtetin të veprosh kështu?«

²⁹Jezusi u përgjigj: »Edhe unë po ju bëj një pyetje të vetme. Më përgjigjni ju e atëherë do t’ju përgjigji me ç’pushtet i bëj këto.

³⁰Më përgjigjni: Pagëzimi i Gjonit a ishte prej ‘Qiellit’ apo prej ‘njerëzve’?«

³¹Ata filluan të pleqërojnë në vetvete: ‘Po thamë ‘Prej Qiellit’, ai do të na thotë: ‘Pse atëherë nuk i besuat?’

³²E po përgjigjëm: ‘Prej njerëzve…’ Dronin popullin sepse të gjithë e mbanin Gjonin profet të vërtetë.

³³Këndej i përgjigjën Jezusit: »Nuk dimë.« Edhe Jezusi u përgjigji: »As unë, pra, s’po ju tregoj se me ç’pushtet i bëj këto!«