Shëmbëlltyra e vreshtarëve vrastarë, Pagimi i tatimit Cezarit, etj.

¹Atëherë Jezusi filloi t’u flasë në shëmbëlltyra: »Një njeri mbolli një vresht, e thuri me gardh, e punoi shtrydhësin, ndërtoi kullën, ua dha për gjysmë vreshtarëve dhe shkoi në dhe të huaj.

²Në kohë të duhur dërgoi shërbëtorin e vet te vreshtarët për të marrë prej tyre pjesën e vet të fryteve të vreshtit.

³Ata e kapën, e rrahën dhe e nisën duarthatë.

⁴Ai prapë dërgoi tek ata një tjetër shërbëtor, por edhe këtij t’i hoqën dru kresë dhe e poshtëruan.

⁵Pastaj dërgoi edhe të tretin: këtë e vranë. Çoi edhe shumë tjerë. Edhe këta disa i rrahën e disa i vranë.

⁶Kishte vetëm edhe një: djalin e vet të dishirit. Të sprasmin ua dërgoi atë. Mendonte. ‘Do të ma nderojnë djalin.’

⁷Por ata, vreshtarët, i thanë njëri-tjetrit: ‘Ky është trashëgimtari! Ejani ta vrasim e neve do të na mbesë trashëgimi!’

⁸E kapën, e vranë dhe e hodhën jashtë vreshtit.

⁹Ç’do t’u bëjë (tani) zotëria i vreshtit? Do të vijë e do t’i vrasë ata vreshtarë e vreshtin do t’ua japë të tjerëve.

¹⁰Po a nuk i keni lexuar këto fjalë në Shkrimin shenjt: ‘Guri që ndërtuesit e qitën jashtë përdorimit u bë guri i këndit;

¹¹kjo është vepër e Zotit, se ç’mrekulli në sytë tanë!’«

¹²Mendonin ta kapnin, por dronin popullin. Mirë e morën vesh se Jezusi e kishte drejtuar këtë shëmbëlltyrë kundër tyre. E lanë e shkuan.

¹³Mandej ia dërguan disa prej farisenjsh e herodianësh me qëllim që ta zënë në fjalë.

¹⁴Këta erdhën e i thanë: »Mësues, e dimë se je njeri që flet të vërtetën. Nuk je në kujdes për askënd, se ti nuk e merr parasysh pozitën që kanë njerëzit kur është puna të mësosh të vërtetën ashtu si kërkon Hyji të jetojmë. A është e lejueshme t’ia paguajmë Cezarit tatimin apo jo? A t’ia japim apo të mos ia japim.«

¹⁵Ai e hetoi dredhinë e tyre dhe u tha: »Pse po më sprovoni? Ma bini ta shoh një denar!«

¹⁶Ata ia sollën. Ai i pyeti: »E kujt është kjo fytyrë e ky mbishkrim?« »Të Cezarit.« - i përgjigjën ata.

¹⁷Jezusi u përgjigj: »Çka i përket Cezarit, jepjani Cezarit e çka i përket Hyjit, jepjani Hyjit!« I la me gojë hapët.

¹⁸Saducenjtë që mësojnë se nuk ka ringjallje, erdhën dhe e pyetën:

¹⁹»Mësues, Moisiu shkroi për ne: ‘Po vdiq vëllai i ndokujt dhe e lë gruan pa fëmijë, vëllai i tij të martohet me gruan e tij e t’i lindë fëmijë vëllait të vet’.

²⁰Tashti, ishin shtatë vëllezër. I pari u martua dhe vdiq, por nuk la pasardhës.

²¹I dyti e mori atë e vdiq, por nuk la trashëgimtar. Po ashtu edhe i treti.

²²Asnjëri prej të shtatëve nuk la trashëgimtar. Pas të gjithëve vdiq edhe gruaja.

²³Pas ringjalljes (kur të ngjallen) gruaja e cilit do të jetë? Sepse, të shtatë e patën grua.«

²⁴Jezusi u përgjigji: »Po a nuk jeni në gabim shi pse nuk e kuptoni Shkrimin shenjt e pushtetin e Hyjit?

²⁵Sepse, kur njerëzit të ngjallen prej së vdekuri, as burrat s’do të marrin gra, as gratë burra, por do të jenë porsi engjëjt në qiell.

²⁶Përsa mandej i përket çështjes së ringjalljes të të vdekurve, a nuk keni lexuar në librin e Moisiut, në fragmentin mbi dukurinë e ‘Kaçubës’, se si i tha Hyji: ‘Unë jam Hyji i Abrahimit, Hyji i Izakut dhe Hyji i Jakobit?’

²⁷Hyji nuk është Hyji i të vdekurve, por i të gjallëve. Jeni shumë gabim!«

²⁸Një nga skribët që kishte dëgjuar rragatjen e tyre, duke parë se Jezusi u përgjigji mirë, iu afrua dhe e pyeti: »Cili urdhërim është i pari i të gjitha urdhërimeve?«

²⁹Jezusi i përgjigji: »I pari është: ‘Dëgjo, Izrael! Zoti Hyji ynë, është një Zot i vetëm.

³⁰Duaje Zotin, Hyjin tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë mendjen tënde e me gjithë fuqinë tënde!’

³¹Urdhri i dytë është: ‘Duaje të afërmin tënd porsi vetveten!’ Tjetër urdhër më të madh se këta nuk ka.«

³²Skribi përgjigji: »Mirë fort, Mësues! Përgjigje ashtu siç është e vërteta! Ai është i Vetmi, e pos tij s’ka tjetër.

³³Të duash Atë me gjithë zemër, me gjithë mendje, me gjithë fuqi e të duash të afërmin tënd porsi vetveten,’ vlen më shumë se të gjitha flitë e shkrumbimit e theroret.«

³⁴Jezusi, duke parë se përgjigji me urti, i tha: »Nuk je larg prej Mbretërisë së Hyjit.« Dhe askush s’pati më guxim të hyjë me të në rragatje.

³⁵Kurse Jezusi, duke mësuar në Tempull, bëri këtë pyetje: »Si mund të thonë skribët se Mesia është biri i Davidit,

³⁶kur vetë Davidi, i shndritur prej Shpirtit Shenjt, tha: ‘I tha Zoti Zotit tim: rri në të djathtën time, deri t’i vë armiqtë e tu shtrojë të këmbëve të tua?’

³⁷Vetë Davidi e quan atë Zot! Si është atëherë i biri?« Masat e popullit e dëgjonin me kënaqësi.

³⁸Mandej në mësimin e vet u thoshte: »Ruajuni prej skribëve, të cilëve u pëlqen të shëtisin në petka të gjata, t’i përshëndesin tjerët në sheshe,

³⁹të zënë selitë e para në sinagoga e kryet e vendit në gosti.

⁴⁰Ata i përlajnë shtëpitë e vejushave, e këndej kinse thonë uratë të gjata! Këta do të gjykohen veçanërisht rreptë!«

⁴¹Pastaj u ul kundruall arkës e vërente si populli qitte para në arkë. Shumë pasanikë qitnin shumë.

⁴²Erdhi gjithashtu një vejushë skamnore. Ajo qiti dy lepta, d.m.th. një të katërt të asit.

⁴³Atëherë Jezusi i grishi nxënësit e vet dhe u tha: »Për të vërtetë po ju them: kjo vejushë skamnore qiti më shumë se të gjithë të tjerët që qitën para në arkë.

⁴⁴Sepse të gjithë qitën prej tepricës, kurse kjo prej skamjes së vet qiti gjithçka pati: gjithë sa pati për jetesën e vet.«