Shërimi i të djellosurit nga Geraza, Vajza e Jairit dhe gruaja që i preku Jezusit petkun

¹Arritën matanë të detit në krahinën e gerazenëve.

²Posa Jezusi doli prej lundrës (menjëherë) nga varrezat i doli përpara një njeri që kishte djallin në trup.

³Ky banonte në varreza. Askush nuk mundte më as ta lidhë në hekura.

⁴Shpesh e kishin lidhur në pranga e zinxhirë, por ai i copëtonte prangat e i këpuste zinxhirët. Askush s’ishte më i zoti ta zotërojë.

⁵Gjithë natën e ditën nëpër varre e nëpër male bërtiste e rrahte veten me gurë.

⁶Kur prej së largu e pa Jezusin, u lëshua vrap, ra para tij përmbys përdhe,

⁷e atëherë, me sa zë pati, bërtiti: »Çka do prej meje, Jezus, Biri i Hyjit tejet të Lartë? Po të përbej në Hyjin mos më mundo!«

⁸Sepse Jezusi i kishte thënë: »Shpirti i ndytë, dil prej këtij njeriu!«

⁹Atëherë Jezusi e pyeti: »Si quhesh?« »Quhem Legjion - përgjigji ai - sepse jemi shumë.«

¹⁰Ai i lutej shumë Jezusit që të mos i dëbonte prej aso krahine.

¹¹Tashti, aty në rrëzë të malit po kulloste një tufë e madhe thish.

¹²Shpirtrat e ndytë e përbenin: »Na dërgo ndër thi të hyjmë në ta.«

¹³Ai u lejoi. Shpirtrat e ndytë, pasi dolën, hynë në thi dhe tufa, afërsisht dy mijë copë - u lëshua turr nga gremina, kërceu në det dhe u mbyt.

¹⁴Barinjtë ndërkaq ikën dhe e përhapën lajmin nëpër qytet e fshatra. Njerëzit shkuan të shohin ç’kishte ndodhur.

¹⁵Erdhën te Jezusi dhe, kur e panë të djallosurin, që kishte pasur në trup një legjion të tërë, ndenjur, të veshur dhe shëndosh në mend, i kapi frika.

¹⁶Ata që kishin parë me sy të vet u treguan si ndodhi puna me të djallosurin dhe me thitë.

¹⁷Atëherë ata filluan t’i luten Jezusit të largohet prej krahinës së tyre.

¹⁸Kur Jezusi hyri në barkë, ai që kishte qenë i djallosur zuri t’i lutej ta merrte me vete.

¹⁹Jezusi nuk e lejoi, por i tha: »Shko në shtëpinë tënde te familja jote e tregoju ç’nder të bëri Zoti dhe si pati mëshirë për ty.«

²⁰Ai shkoi dhe filloi të tregojë nëpër Dekapolis gjithçka Jezusi bëri për të. Gjithkush mrekullohej.

²¹Kur Jezusi përsëri kaloi me barkë në anën tjetër, ngarendi tek ai turmë e madhe populli. Ai zuri vend në breg të detit.

²²Erdhi një nga kryetarët e sinagogës, që quhej Jair, e, kur e pa, ra në gjunjë para tij

²³dhe i lutej shumë: »E kam vajzën në fill të mordes! Eja, vëri duart mbi të që të shërohet e të jetojë!«

²⁴Jezusi shkoi me të. I shkonte pas një turmë e madhe dhe furej rreth tij nga çdo anë.

²⁵Një grua ishte e sëmurë dymbëdhjetë vjet nga derdhja e gjakut.

²⁶Hoqi shumë keq ndër mjekë të ndryshëm e shpenzoi gjithçka pati pa farë dobie - mu, ishte edhe më keq.

²⁷Ajo kishte dëgjuar për Jezusin, hyri në turmë e, pas shpinës, ia preku petkun Jezusit.

²⁸I thoshte mendja: »Nëse ia prek vetëm petkat, do të shërohem.«

²⁹Aty për aty iu ndal gjaku e në trupin e vet ndjeu se u shërua nga sëmundja.

³⁰Jezusi përnjëherë e ndjeu në vete fuqinë që shpërtheu prej tij, u soll në midis të turmës e tha: »Kush m’i preku petkat?«

³¹Nxënësit e tij i përgjigjën: »Po a s’e sheh popullin si të furet në katër anët e thua: ‘Kush më preku’«

³²Ai i rrethoi me sy për të parë atë që e kishte prekur.

³³Gruaja, plot frikë e tmerr, sepse e dinte se ç’i ngjau, u afrua, ra me fytyrë përdhe para tij dhe tregoi tërë të vërtetën.

³⁴Ai i tha: »Bijë, feja jote të shpëtoi! Shko në paqe! Dhe ji e shëruar nga sëmundja jote!«

³⁵Ndërsa Jezusi ende po fliste, erdhën prej të shtëpisë së kryetarit të sinagogës dhe i thanë: »Vajza jote vdiq. Pse ta trazosh më Mësuesin?«

³⁶Kur Jezusi dëgjoi ç’thanë, i tha kryetarit të sinagogës: »Mos ki frikë! Vetëm ti beso!«

³⁷Jezusi nuk lejoi ta përcjellë askush tjetër, përveç Pjetrit, Jakobit e Gjonit, vëllait të Jakobit.

³⁸Arritën te shtëpia e kryetarit të sinagogës. Jezusi vuri re një pështjellim të madh e njerëz që qanin e vajtonin me zë të madh.

³⁹Hyri dhe u tha: »Pse bërtitni e vajtoni? Fëmija nuk ka vdekur, por fle.« Ata e përqeshën.

⁴⁰Jezusi atëherë i qiti përjashta të gjithë. Me vete mori të atin e t’ëmën e fëmijës e përcjellësit e vet dhe hyri atje, ku ishte fëmija.

⁴¹E kapi fëmijën për dore e i tha: »Talitha kum!« që do të thotë: »Vajzë, unë po të them: çohu!«

⁴²Vajza aty për aty u ngrit e nisi të ecë. Ishte dymbëdhjetë vjeç. Të gjithë mbetën pa masë të habitur.

⁴³Jezusi u urdhëroi rreptësisht të mos ia tregojnë askujt ngjarjen dhe u tha t’i japin vajzës të hajë.