Jezusin e përbuzin në vendin e vet, Dërgimi i të Dymbëdhjetëve, etj.

¹Jezusi u nis prej andej e shkoi në vend ku u rrit. E përcollën edhe nxënësit e tij.

²Kur erdhi e shtuna, filloi të mësojë në sinagogë. Shumica e dëgjuesve çuditeshin e thoshin: »Nga i vijnë këtij këto? Ç’është kjo dije që iu dhurua? Po këto mrekulli të mëdha që bëhen nga duart e tija?

³Po a nuk është ky zdrukthëtar, i biri i Marisë, vëllai i Jakobit, i Jozetit, i Judës, i Simonit? Po a nuk janë këtu ndër ne motrat e tija?« Kështu u bë për ta arsye e mosbesimit në të.

⁴Jezusi u tha: »Profeti ndahet pa nder vetëm në vendin e vet, në farefisin e vet dhe në shtëpinë e vet.«

⁵Dhe nuk mundi aty të bëjë asnjë mrekulli, përveç se shëroi disa të sëmurë duke vënë mbi ta duart.

⁶E çuditej për mosbesimin e tyre.

⁷Atëherë i thirri të Dymbëdhjetët e nisi t’i dërgojë dy nga dy dhe u dha pushtet mbi shpirtrat e ndytë.

⁸U urdhëroi të mos marrin në udhëtim asgjë tjetër, përveç shkopit: as bukë, as strajcë, as para bakri në brez,

⁹por të mbathnin vetëm sandalet e të mos veshin dy palë petka.

¹⁰Dhe u thoshte: »Kudo që të hyni në ndonjë shtëpi, rrini aty derisa të mos largoheni nga ai vend.

¹¹Po qe se ndokund nuk ju pranojnë dhe nuk ju dëgjojnë, dilni dhe shkundni pluhurin nga këmbët tuaja si dëshmi kundër tyre.«

¹²Ata shkuan dhe u predikuan njerëzve kthimin kah Hyji.

¹³Dëbonin shumë djaj, lyenin me vaj shumë të sëmurë dhe i shëronin.

¹⁴Edhe mbreti Herod dëgjoi për Jezusin, sepse emri i tij u bë i njohur. Thuhej: »Gjon Pagëzuesi u ngjall prej të vdekurish, prandaj në të po veprojnë fuqitë mrekullbërëse«.

¹⁵Disa tjerë thoshin: »Është Elia!« Prapë do tjerë: »Është profet si çdo profet tjetër!«

¹⁶Kur dëgjoi, Herodi tha: »U ngjall Gjoni, ai, të cilit ia pata shkurtuar kryet!«

¹⁷Dhe njëmend, vet Herodi kishte dhënë urdhër të kapej Gjoni, të ngujohej në pranga e të burgosej. Shkaku ishte Herodiada, gruaja e Filipit, të vëllait të tij, të cilën e kishte marrë për grua.

¹⁸E pasi Gjoni i kishte thënë Herodit: »S’guxon ta mbash gruan e vëllait tënd!«,

¹⁹Herodiada e urrente dhe donte ta vrasë, por nuk mundte,

²⁰sepse Herodi e dronte Gjonin. E dinte mirë se është njeri i drejtë e i shenjtë e prandaj edhe e mbronte. Kur e dëgjonte, trazohej fort në shpirt, por prapëseprapë e dëgjonte me ëndje.

²¹Por erdhi dita e volitshme, kur Herodi, me rastin e ditëlindjes së vet, u përgatiti një gosti bujarëve të vet, oficerëve të lartë dhe krerëve të Galilesë.

²²Hyri vajza e Herodiadës e kërceu. I pëlqeu shumë Herodit dhe të grishurve. Atëherë mbreti i tha vajzës. »Lyp prej meje çka të duash dhe unë do ta jap.«

²³Dhe iu përbetua (shumë): »Do të jap gjithçka të më lypësh, qoftë edhe gjysma e mbretërisë sime!«

²⁴Ajo doli dhe i tha s’ëmës: »Çka të kërkoj? »Kryet e Gjon Pagëzuesit!« - i tha ajo.

²⁵Vajza u kthye vrik te mbreti e i tha: »Dua të ma japësh tani në pjatë kryet e Gjon Pagëzuesit.«

²⁶Mbreti u trishtua, por për shkak të premtimit dhënë me përbetim e për shkak të të grishurvet, nuk deshi t’ia mohojë kërkesën.

²⁷Mbreti menjëherë dërgoi një vrasës dhe urdhëroi t’ia sjellë kryet e Gjonit. Ky shkoi, ia shkurtoi kryet në burg,

²⁸e solli në pjatë, ia dha vajzës, kjo ia dha s’ëmës.

²⁹Kur dëgjuan nxënësit e Gjonit, erdhën, morën trupin e tij dhe e shtinë në dhe.

³⁰Apostujt u bashkuan prapë te Jezusi dhe i treguan gjithçka kishin bërë dhe kishin mësuar.

³¹Atëherë ai u tha: »Ejani dhe ju në një vend të pabanuar e pushoni pak në vetmi.« Sepse aty aq shumë njerëz vinin e shkonin sa që s’kishin kohë as të hanin.

³²Ata u nisën me barkë për në një vend të pabanuar, në vetmi.

³³Porse njerëzit i panë në ç’drejtim u nisën e shumica e morën me mend vendin ku do të shkonin dhe, këmbë, prej të gjitha qyteteve, shkuan atje e arritën para tyre.

³⁴Kur Jezusi doli nga barka, pa një turmë të madhe të popullit, iu dhimbtën, sepse ishin porsi ‘dhentë pa bari’, e filloi t’u mësojë shumë gjëra.

³⁵Pasi kaloi shumë kohë e po bëhej vonë, iu afruan nxënësit e tij dhe i thanë: »U bë vonë e ky vend është i shkretë,

³⁶thuaju të shkojnë në fshatra e katunde të rrethinës e të blejnë diç për të ngrënë.«

³⁷»Jepnu ju të hanë« - u përgjigji. Ata i thanë: »Të shkojmë e të blejmë dyqind denarë bukë e t’u japim të hanë?«

³⁸Ai vazhdoi: »Sa bukë keni? Shkoni e shihni!« Pasi shikuan, i përgjigjën: »Pesë bukë e dy peshq«.

³⁹Atëherë u urdhëroi t’i ulin të gjithë në bar të njomë.

⁴⁰Të gjithë u ulën grupe-grupe nga njëqind e nga pesëdhjetë vetë.

⁴¹Jezusi, si i mori pesë bukët e dy peshqit, i lartësoi sytë kah qielli, e bekoi Hyjin, i ndau bukët dhe ua dha nxënësve të vet t’ua vënë para njerëzve. Po ashtu edhe dy peshqit ua ndau të gjithëve.

⁴²Të gjithë hëngrën e u nginë.

⁴³Çuan dymbëdhjetë shporta plot me copa edhe sa teproi prej peshqve.

⁴⁴Ata që hëngrën ishin pesë mijë burra.

⁴⁵Dhe menjëherë i nguti nxënësit e vet të hyjnë në barkë e të kalojnë në anën e kundërt drejt Betsaidës, derisa ai ta përcillte popullin.

⁴⁶Kur e përcolli popullin, u ngjit në mal për t’u lutur.

⁴⁷Kur u bë natë, barka ishte në midis të detit, kurse Jezusi vetëm në tokë.

⁴⁸Kur i pa se si hiqnin keq duke rremuar - sepse era fryente nga ana e kundërt - diku rreth rojës së katërt, Jezusi erdhi tek ata duke ecur përmbi det. Deshi t’i kalojë,

⁴⁹por ata, posa e panë duke ecur përmbi det, menduan se është fantasmë e bërtitën:

⁵⁰sepse e panë të gjithë e u trembën. Por Jezusi menjëherë filloi të flasë me ta e u tha: »Zemër, he burra! Unë jam! Mos druani!«

⁵¹Dhe hypi tek ata në barkë e era pushoi. E mbetën krejtësisht të habitur,

⁵²sepse ende nuk e kishin kuptuar vështrimin e mrekullisë së bukëve: mendja e tyre ishte e paaftë të kuptojë.

⁵³Pasi lundruan deri në breg, arritën në Gjenezaret e aty e lidhën barkën.

⁵⁴Posa dolën nga barka, njerëzit që e njohën

⁵⁵menjëherë shpejtuan të shkojnë nëpër mbarë krahinën e filluan të sjellin të sëmurit në vigje atje ku dëgjonin se ishte.

⁵⁶E kudo që hynte: në fshatra, në qytete apo në katunde, i vendosnin të sëmurit në sheshe dhe e lutnin t’ia preknin së paku kindin e petkut. Të gjithë ata që e preknin, shëroheshin.