Dymbëdhjetë apostujt, Dërgimi i të Dymbëdhjetëve, etj.

¹Pastaj Jezusi i mblodhi rreth vetes dymbëdhjetë nxënësit e vet e u dha pushtetin të mund t’i dëbojnë shpirtrat e ndytë dhe të mund të shërojnë çdo sëmundje e lëngatë.

²Emrat e Dymbëdhjetë apostujve janë këta: i pari Simoni, që quhet Pjetër e vëllai i tij Andreu; Jakobi i Zebedeut dhe Gjoni, i vëllai;

³Filipi dhe Bartolomeu; Toma e Mateu - tagrambledhësi; Jakobi i Alfeut dhe Tadeu;

⁴Simon Kananeu dhe Judë Iskarioti - ai që e tradhtoi.

⁵Shi këta të Dymbëdhjetët Jezusi i dërgoi dhe u urdhëroi: »Mos shkoni ndër paganë as mos hyni në asnjë qytet të samaritanëve!

⁶Por shkoni më mirë te delet e humbura të shtëpisë së Izraelit.

⁷Gjatë udhëtimit predikoni: ‘Mbretëria e qiellit është ngjat!’

⁸Shëroni të sëmurit, ngjallni të vdekurit, pastroni të gërbulurit, dëboni djajtë! Falas morët, falas edhe jepni!

⁹Mos bashkoni në breza tuaj as ar, as argjend, as të holla bakri;

¹⁰as strajcë udhëtimi, as dy palë petka, as sandale, as shkop, sepse punëtori ka të drejtë në ushqimin e vet.

¹¹Në çdo qytet apo fshat që të hyni, pyetni a është aty ndonjë njeri i ndershëm e banoni tek ai deri të shkoni më tej.

¹²Kur të hyni në shtëpi, uroni paqe.

¹³Nëse shtëpia është e ndershme, le të zbresë mbi të paqja juaj; po nuk qe e denjë, paqja juaj le të kthehet tek ju.

¹⁴Por, po qe se ndokund nuk ju pranojnë ose nuk i dëgjojnë fjalët tuaja, dilni prej asaj shtëpie e prej atij qyteti dhe shkundëni edhe pluhurin prej këmbëve tuaja.

¹⁵Për të vërtetë po ju them: Ditën e Gjyqit do ta ketë më lehtë Sodoma e Gomorra se ai qytet.«

¹⁶»Ja, unë po ju dërgoj porsi dele midis ujqish! Jini, prandaj të mençur porsi gjarpërinjtë dhe të thjeshtë porsi pëllumbat!

¹⁷Ruajuni prej njerëzve: sepse do t’ju pandehin në gjyqe, do t’ju frushkullojnë në sinagoga të tyre.

¹⁸Për shkak timin do t’ju qesin para sundimtarëve e mbretërve, që të dëshmoni para tyre dhe para paganëve.

¹⁹E kur t’ju dorëzojnë, mos u shqetësoni se çka dhe si do të flisni, sepse në atë moment do t’ju jepet çka duhet të thoni,

²⁰sepse nuk do të jeni ju që do të flisni, por Shpirti i Atit tuaj do të flasë nëpër ju.

²¹Vëllai vëllanë dhe babai fëmijën do ta dorëzojë në vdekje; edhe fëmijët do të ngriten kundër prindërve të vet dhe do t’i vrasin.

²²Edhe ju do t’ju urrejnë të gjithë për shkak të Emrit tim, porse, kush të qëndrojë deri në fund, ai do të shëlbohet.

²³Kur t’ju salvojnë në njërin qytet, ikni në tjetrin! Përnjëmend, po ju them: nuk do t’i përshkoni qytetet e Izraelit para se të vijë Biri i njeriut.

²⁴Nuk është nxënësi më i madh se mësuesi as shërbëtori më i madh se zotëria i tij.

²⁵Mjaft është për nxënësin të bëhet si mësuesi i tij edhe për shërbëtorin si zotëria i tij. Në qoftë se të zotin e shtëpisë e quajtën Beelzebul, aq më tepër do të thonë për shtëpiakët e tij!«

²⁶»Mos ua kini, pra, frikën! Sepse nuk ka gjë të mbuluar që nuk do të zbulohet, as të fshehtë që s’do të dihet.

²⁷Çka ju them në errësirë, thoni në dritë, e çka dëgjoni të thënë në vesh, predikoni nga pullazet!

²⁸Mos i droni ata që vrasin trupin e nuk mund ta vrasin shpirtin. Kini frikë më tepër nga Ai, që mund t’jua humbë në ferr shpirtin edhe trupin.

²⁹A nuk shiten dy trumcakë për një aspër? E, megjithatë, asnjë prej tyre nuk bie në tokë pa lejen e Atit tuaj.

³⁰E ju? Madje edhe të gjitha fijet e flokëve të kresë suaj janë të njehura!

³¹Pra, mos droni! Ju vleni më tepër se shumë trumcakë!«

³²»Kushdo, pra, pranon para njerëzve se është imi, edhe unë do të pranoj para Atit tim që është në qiell, se jam i tij.

³³E atij që më bie mohit para njerëzve, edhe unë do t’i bie mohit para Atit tim qiellor.«

³⁴»Mos mendoni se erdha ta bie paqen mbi tokë. Nuk erdha ta bie paqen, po shpatën.

³⁵Sepse erdha të ndaj djalin prej t’et, vajzën prej s’ëmës, të renë prej së vjehrrës,

³⁶Njeriu do t’i ketë armiq shtëpiakët e vet.

³⁷Kush e do të atin e t’ëmën më shumë se mua, nuk është i denjë për mua. Kush e do djalin apo vajzën më shumë se mua, nuk është i denjë për mua!

³⁸Kush nuk e merr kryqin e vet e nuk vjen mbas meje, nuk është i denjë për mua!

³⁹Kush do ta ruajë jetën e vet, do ta humbë, e kush do ta bjerrë jetën e vet për shkak tim, do ta rifitojë.«

⁴⁰»Kush ju pranon ju, më pranon mua; e kush më pranon mua, pranon Atë që më dërgoi mua.

⁴¹Kush pranon profetin pse është profet, do të marrë shpërblimin që i takon profetit; kush pranon të drejtin, pse është i drejtë, do të marrë shpërblimin që i takon të drejtit.

⁴²Kush ia jep ndonjërit prej këtyre të vegjëlve, madje edhe një gotë uji të freskët, pse është nxënësi im, për të vërtetë po ju them: nuk do t’i humbë shpërblimi!«