Shërimi i të paralizuarit, Thirrja e Mateut, etj.

¹Jezusi hypi në barkë, kaloi matanë dhe shkoi në qytetin e vet.

²Kur qe, ia sollën para një të pikuar, të shtrirë në vig. Jezusi, kur e pa fenë e tyre, i tha të paralizuarit: »Zemër, biro! Të janë falur mëkatet!«

³Dhe ja, disa prej skribëve menduan në vete: »Ky po blasfemon!«

⁴Jezusi, duke i ditur mendimet e tyre, tha: »Pse mendoni keq në zemrat tuaja?

⁵Çka është më lehtë të thuhet: ‘Të janë falur mëkatet’ apo të thuhet: ‘Ngritu e ec!?’

⁶‘Por që ta dini se Biri i njeriut ka pushtet të falë mëkatet mbi tokë - i tha atëherë të paralizuarit - Çohu në këmbë, merre vigun tënd dhe shko në shtëpinë tënde!«

⁷I paralizuari u ngrit e shkoi në shtëpi të vet.

⁸Kur pa turma, e kapi frika e i dha lavd Hyjit që u dha njerëzve pushtet kaq të madh.

⁹Jezusi, si shkoi prej andej, pa një njeri që quhej Maté, ndenjur në doganë. Jezusi i tha: »Eja mbas meje!« Ai u ngrit dhe shkoi pas tij.

¹⁰Dhe, kur më vonë, Jezusi u ul në tryezë në shtëpi, qe se ia behën shumë tagrambledhës e mëkatarë e u ulën në tryezë bashkë me Jezusin e me nxënësit e tij.

¹¹Farisenjtë kur e panë këtë, i pyetën nxënësit e tij: »Pse mësuesi juaj ha bukë me tagrambledhës e me mëkatarë?«

¹²Jezusi, kur i dëgjoi, përgjigji: »Mjeku nuk u duhet të shëndoshëve, por të sëmurëve!

¹³Shkoni e mësoni çka do të thotë: ‘Më pëlqen mëshira e jo flia!’ Sepse unë nuk erdha të ftoj të drejtët, por mëkatarët.«

¹⁴Atëherë iu afruan nxënësit e Gjonit e i thanë: »Përse ne dhe farisenjtë agjërojmë shpesh, kurse nxënësit e tu nuk agjërojnë?«

¹⁵Jezusi u përgjigji: »A është e mundur të mbajnë zi dasmorët derisa të jetë me ta dhëndri? Por, do të vijë koha, kur do t’ua rrëmbejnë dhëndrin. Atëherë edhe ata do të agjërojnë.

¹⁶Askush nuk vë arnë pëlhure të re në petk të vjetër, sepse arna e shtrin petkun dhe grisja bëhet më e madhe.

¹⁷As nuk shtihet vera e re në rrëshiqa të vjetër: përndryshe rrëshiqat shpohen, vera derdhet edhe rrëshiqat shkojnë dëm. Vera e re qitet në rrëshiqa të rinj e kështu ruhen të dy.

¹⁸Ndërsa Jezusi po ua mësonte këto, qe se iu afrua një kryetar, ra përmbys para tij dhe i tha: »Posa më vdiq vajza. Megjithatë eja, vëre dorën mbi të dhe ajo do të ngjallet.«

¹⁹Jezusi u ngrit dhe bashkë me nxënësit e vet shkoi pas tij.

²⁰Kur qe, një grua e cila vuante nga derdhja e gjakut tash dymbëdhjetë vjet, iu afrua mbas shpine e ia preku kindin e petkut të tij,

²¹sepse thoshte në vete: »Do të shërohem nëse ia preku vetëm petkun e tij!«

²²Jezusi u soll, e pa dhe i tha: »Ki besim, o bijë! Feja jote të shpëtoi!« Dhe gruaja u shërua në atë moment.

²³Kur Jezusi arriti në shtëpinë e kryetarit, dhe si i pa ata që u binin fyejve dhe njerëzit që po bënin zhurmë,

²⁴u tha: »Largohuni se vajza nuk ka vdekur, por po fle.« Ata e përqeshën.

²⁵Dhe, pasi u qitën njerëzit përjashta, hyri Jezusi, e mori për dore vajzën dhe ajo u ngrit.

²⁶Lajmi i kësaj mrekullie u përhap anembanë asaj krahine.

²⁷Kur Jezusi u nis prej andej, shkonin pas tij dy të verbër duke bërtitur e thoshin: »Ki mëshirë për ne, Biri i Davidit!«

²⁸Kur arriti në shtëpi, të verbërit iu afruan e Jezusi u tha: »A besoni se mund ta bëj këtë gjë?« Ata i përgjigjën: »Po, Zotëri!«

²⁹Atëherë ua preku sytë e tha: »U bëftë sipas besimit tuaj!«

³⁰Dhe atyre u çelën sytë. Atëherë Jezusi u urdhëroi: »Kini kujdes! Askush mos ta dijë!«

³¹Por ata, posa dolën, e shtrinë zërin për të nëpër mbarë krahinën.

³²Posa dolën këta, qe, se ia sollën një memec të djallosur.

³³Pasi e nxori djallin, memeci foli. Njerëzit të mrekulluar, thoshin: »Kurrë s’u pa një gjë e tillë në Izrael!«

³⁴Ndërsa farisenjtë thoshin: »Ai i nxjerr djajtë me fuqinë e kryetarit të djajve.«

³⁵Kështu Jezusi qarkullonte nëpër të gjitha qytetet e fshatrat. Mësonte në sinagogat e tyre: predikonte Ungjillin e Mbretërisë dhe shëronte çdo sëmundje e lëngatë.

³⁶Kur e pa turmën e popullit, ndjeu dhembshuri për të, sepse ishte e nëpërkëmbur dhe e lënë pasdore si delet pa bari.

³⁷Atëherë u tha nxënësve të vet: »Të korrat janë të mëdha, kurse punëtorë ka pak.

³⁸Lutuni, pra Zotërisë të të korrave, të dërgojë korrtarë në të korrat e veta.«