Kallëzit e shkokluar të shtunën, Njeriu me dorë të thatë, etj.

¹Në atë kohë - në një të shtunë - Jezusi kaloi nëpër të mbjella. Nxënësit e tij të uritur, filluan të këpusin kallëz e të hanë.

²Kur i panë farisenjtë, i thanë: »Ja, nxënësit e tu po bëjnë çka s’është e lejueshme të bëhet të shtunën!«

³Jezusi u përgjigj: »Vallë a nuk keni lexuar ç’bëri Davidi kur u urit ai dhe përcjellësit e tij?

⁴Si hyri në Shtëpinë e Hyjit dhe i hëngrën bukët e kushtuara, që nuk ishte e lejueshme t’i hajë as ai as përcjellësit e tij, por vetëm priftërinjtë?

⁵Apo nuk keni lexuar në Ligj se priftërinjtë e prishin të shtunën në Tempull në ditë të shtuna e nuk bëjnë mëkat?

⁶E unë po ju them: është këtu diç më e madhe se Tempulli!

⁷Ta kishit kuptuar se ç’do të thotë fjala: ‘Dua mëshirën e jo flinë’, nuk i kishit dënuar këta njerëz që s’po bëjnë faj.

⁸Biri i njeriut është me të vërtetë i zoti i të shtunës!«

⁹Jezusi u çua prej andej e shkoi në sinagogën e tyre.

¹⁰Dhe, ja, aty ishte një njeri që e kishte dorën e thatë. E pyetën me qëllim që të mund ta paditnin: »A është e lejueshme që ndokush të shërojë ditën e shtunë?«

¹¹Jezusi u përgjigj: »A ka ndër ju njeri të tillë që, po i ra e vetmja dele që ka në gropë të shtunën, nuk shkon e nuk e nxjerr?

¹²E njeriu sa është më i vlefshëm se delja? Prandaj, kush thotë se nuk është e lejueshme të bësh mirë të shtunën?«

¹³Atëherë i tha njeriut: »Shtrije dorën tënde!« Ai e shtriu dorën - e dora iu bë shëndosh si tjetra.

¹⁴Farisenjtë, si dolën jashtë, mbajtën këshillim kundër tij si ta vrasin.

¹⁵Kur Jezusi e mori vesh, u largua prej andej. Pas tij shkuan shumë vetë dhe ai i shëroi të gjithë.

¹⁶U urdhëroi që të mos e shpallnin,

¹⁷për të shkuar në vend fjala e Isaisë profet:

¹⁸»Ja shërbëtori im, të cilin e zgjodha, i Dashuri im, që e ka për zemër shpirti im. Në të do ta vë Shpirtin tim. Ai do t’u lajmërojë paganëve fenë e vërtetë.

¹⁹Nuk do të kërcënohet as nuk do të bërtasë, askush s’do ta dëgjojë zërin e tij në sheshe.

²⁰As kallamin e shkelur s’do ta thyejë, as fitilin që veçsa tymon nuk do ta ndalë deri që të mos ta ketë çuar të drejtën në fitore.

²¹Në Emrin e tij do të shpresojnë popujt.«

²²Atëherë ia sollën një të djallosur që ishte i verbër e memec. Jezusi e shëroi, kështu që memeci mundi të flasë e të shohë.

²³Mbarë populli mbeti i habitur e thoshte: »A mos është ky Biri i Davidit?«

²⁴Por farisenjtë, kur dëgjuan, thanë: »Ky nuk i dëbon djajtë vetë, por i ndihmon Beelzebuli, kryetari i djajve.«

²⁵Jezusi, duke i ditur mendimet e tyre, u tha: »Çdo mbretëri, e ndarë në vetvete, do të mbarojë dhe, s’ka qytet as shtëpi, të ndarë në vetvete, që mund të qëndrojë.

²⁶Nëse, pra, djalli e dëbon djallin ai është i ndarë në vetvete. E si atëherë do të mund të qëndrojë mbretëria e tij?

²⁷Nëse unë po i nxjerrkam djajtë me ndihmën e Beelzebulit, me ndihmën e kujt i dëbojnë bijtë tuaj? Prandaj, ata do të jenë gjykatësit tuaj!

²⁸Por, në qoftë se unë i dëboj djajtë me ndihmën e Shpirtit të Hyjit, do të thotë se arriti ndër ju Mbretëria e Hyjit.

²⁹Ose prapë: si mund të hyjë ndokush në shtëpinë e të fortit e t’ia rrëmbejë orenditë, në qoftë se më parë nuk e lidh të fortin? Vetëm atëherë mund t’ia plaçkisë shtëpinë.

³⁰Kush nuk është me mua, është kundër meje e kush nuk mbledh me mua, ai shkapërderdh.

³¹Prandaj po ju them: çdo faj e blasfemi do t’u falet njerëzve, kurse blasfemia kundër Shpirtit Shenjt, nuk do të falet.

³²E nëse ndokush thotë ndonjë fjalë kundër Birit të njeriut, mund t’i falet faji, por nëse ndokush thotë ndonjë gjësend kundër Shpirtit Shenjt, nuk do t’i falet as në këtë as në botën e ardhshme.«

³³Për të pasur fryt të mirë, duhet të keni pemën e mirë; në paçit pemë të keqe, ju do të keni frytë të këqija, sepse pema njihet prej frytit.

³⁴Gjarpërinj gjarpërinjsh! Si mund të flisni mirë, kur jeni të këqij? Sepse ç’ka zemra qet goja!

³⁵Njeriu i mirë, prej visarit të mirë, nxjerr gjëra të mira, njeriu i keq, prej visarit të keq nxjerr të këqija.

³⁶Unë po ju them: njerëzit do të përgjigjen në Ditën e Gjyqit për secilën fjalë të kotë që do ta kenë thënë:

³⁷Sepse, në saje të fjalëve të tua do të shfajësohesh ose në saje të fjalëve të tua do të dënohesh.

³⁸Një herë disa skribë e disa farisenj morën fjalën e i thanë: »Mësues, prej teje duam të shohim një shenjë.«

³⁹Ai u përgjigj: »Breznia e prapë dhe lavire shenjë kërkon! Shenjë tjetër s’do t’i jepet përveç shenjës së Jonës profet!

⁴⁰Sikurse ‘Jona qe në barkun e përbindëshit të detit tri ditë e tri net’, ashtu edhe Biri i njeriut do të jetë në zemrën e tokës tri ditë e tri net.

⁴¹Njerëzit e Ninivës do të ngriten Ditën e Gjyqit bashkë me këtë brezni dhe do ta dënojnë, sepse ata u kthyen në predikimin e Jonës. E ja, këtu diç më shumë se Jona!

⁴²Mbretëresha e Jugut do të ngritet Ditën e Gjyqit bashkë me këtë brezni dhe do ta dënojë, sepse ajo erdhi nga skaji i botës për të dëgjuar urtinë e Salomonit, dhe ja, diç këtu më shumë se Salomoni!«

⁴³»Kur qoftëlargu të ketë dalë nga njeriu, endet nëpër vende të shkretuara duke kërkuar pushim. Por nuk e gjen.

⁴⁴Atëherë thotë: ‘Po kthehem në shtëpinë time, prej së cilës dola.’ Kur arrin, e gjen shtëpinë të zbrazët, të fshirë e të rregulluar.

⁴⁵Atëherë shkon, merr me vete shtatë shpirtra më të këqij se vetë, hyjnë e vendosen aty. Kështu gjendja e fundit e këtij njeriu bëhet më e keqe se e para. Kështu do t’i ngjajë edhe kësaj breznie së prapë.«

⁴⁶Ndërsa ai ende po i predikonte popullit, përjashta prisnin nëna e tij e vëllezërit dhe po e kërkonin të flisnin me të.

⁴⁷Dikush i tha: [»Shih! Nëna jote dhe vëllezërit e tu presin jashtë dhe dëshirojnë të flasin me ty.«]

⁴⁸Ai i përgjigji atij që e lajmëroi: »Kush është nëna ime dhe kush janë vëllezërit e mi?«

⁴⁹E shtriu dorën e vet drejt nxënësve të vet e tha: »Ja, nëna ime e vëllezërit e mi!

⁵⁰Sepse vëllai im, motra ime e nëna ime është ai që kryen vullnetin e Atit tim që është në qiell.«