Padrejtësi e gjithmbarshme, IV. SHPRESAT, etj.

¹Vaj për mua se jam bërë si kallëzmbledhësi përmbas korrjes, si kokrrambledhësi pas vjeljes së vreshtit! S’gjej një vile për ta ngrënë, as fik të lashtë që e dëshiroj!

²Njeriu i mirë, u zhduk nga vendi, njeri të drejtë më ndër njerëz s’ka! Të gjithë vënë prita gjak për të derdhur, vëllai vëllanë me rrjetë e gjuan!

³Për të bërë keq duart i kanë gati: princi kërkesat i shton, gjykon gjykatësi sipas dhuratës, vetë shkruan e vetë vulos i madhi: vaj për ta që e shtrembërojnë të drejtën!

⁴Më i miri ndër ta është ferrë, më i drejti si ferrëkuqja. Erdhi dita e rojeve të tua, ndëshkimi yt: tash është poshtërimi i tyre!

⁵Mos kini në mikun besim, në të afërmin shpresë mos kini; para asaj që të fle në gji ruaju se e hap gojën!

⁶Sepse biri të atin e shan, bija çohet kundër s’ëmës, reja çohet kundër vjehrrit: armiqtë e njeriut shtëpiakët e tij!

⁷Kurse unë sytë i drejtoj te Zoti, shpresoj në Hyjin Shëlbuesin tim; Hyji im do të ma dëgjojë uratën!

⁸Mos m’u kënaq, armikja ime, pse jam rrëzuar, prapë do të çohem, ndërsa ende rri në errësirë, Zoti është drita ime!

⁹Do ta duroj felgrimin e Zotit sepse kam mëkatuar kundër tij deri të gjykojë çështjen time e të më japë të drejtën. E di se do të më nxjerrë në dritë, do ta shoh drejtësinë e tij!

¹⁰Kur të më shohë armikja ime, turpi atë do ta mbulojë, atë që për mua thotë: ‘Ku është Zoti Hyji yt?’ Sytë e mi do të kënaqen në të. Sepse ajo do të shqelmohet si shqelmohet balta rrugës!

¹¹Po vijnë ditët të rindërtohen muret e tua; kufijtë e tu atë ditë do të zgjerohen!

¹²Po atë ditë te ti do të vijnë prej Asyrisë deri në Egjipt, prej Egjiptit deri në Lumë, prej detit e deri në det, prej malit e deri në mal!

¹³Toka në shkretëtirë do të kthehet për shkak të banorëve të vet, si rrjedhojë e veprave të tyre.

¹⁴Kullote popullin tënd nën kërrabën tënde, grigjën e trashëgimit tënd, banorët e vetmuar pyjeve, në mes të kopshteve. Kullotshin Basan e Galaad si dikur!

¹⁵Porsi në ditët e daljes sate nga Egjipti, na dëfto vepra të mrekullueshme!

¹⁶Do të shohin popujt e do të mbesin të turpëruar sa të pushtetshme që të jenë, gojës së vet do t’ia vënë dorën, veshët do t’u shurdhojnë.

¹⁷Do të lëpijnë pluhurin porsi gjarpri, porsi zvarranikët e tokës. Duke u dridhur do të dalin nga shtëpitë e veta - drejt Zotit Hyjit tonë - do të të druan e prej teje do të tremben.

¹⁸Cili Hyj është porsi ti që shlyen fajin, që fal mëkatin Tepricës së trashëgimit tënd, që hidhërim s’mban për gjithmonë pse kënaqet kur mund të përdëllejë?!

¹⁹Do të kthehet, do të na përdëllejë, fajësitë tona do t’i shklasë, do t’i flakë në fund të detit të gjitha mëkatet tona.

²⁰Do t’ia dhurosh besën Jakobit e Abrahamit hirin tënd si u përbetove etërve tanë që prej ditëve moti të kaluara!