Hyji dhe populli i zgjedhur, Zemërimi dhe mëshira e Hyjit, etj.

¹Them të vërtetën në Krishtin - nuk rrej - dëshmitare e kam ndërgjegjën time bashkë me Shpirtin Shenjt:

²ndiej në zemër një trishtim të madh dhe dhimbje të vazhdueshme.

³Po, do të dëshiroja unë vetë të isha i mallkuar, i ndarë prej Krishtit, në vend të vëllezërve të mi, në vend të bashkëkombëtarëve të mi për kah gjaku.

⁴Këta janë izraelitët! Atyre u përket adoptimi, Lavdia, Besëlidhjet, Ligji, kulti, premtimet;

⁵të tyre janë edhe patriarkët, prej tyre, si njeri, është edhe Krishti, i cili është mbi çdo gjë, Hyji i bekuar në shekuj. Amen.

⁶Por kjo s’do të thotë se fjala e Hyjit shkoi hupës: sepse nuk janë izraelitë të vërtetë të gjithë ata që rrjedhin prej Izraelit.

⁷Po as nuk janë të gjithë fëmijë të Abrahamit vetëm pse rrjedhin prej tij. Pse u tha: ‘Pasardhësit e tu të vërtetë do të jenë ata që rrjedhin prej Izakut.’

⁸Që do të thotë: nuk janë bijtë e Hyjit ata që lejnë me lindje natyrore, por - vetëm bijtë e premtimit numërohen për trashëgimtarë.

⁹Dhe njëmend, ja, fjala e premtimit: ‘Në këtë kohë do të vij dhe Sara do të ketë djalin.’

¹⁰Madje jo vetëm kaq! Edhe Rebeka mbeti shtatëzënë me një njeri të vetëm - me Izakun, atin tonë,

¹¹e binjakët ende nuk ishin lindur - pra, nuk kishin pasur kur të bëjnë as mirë as keq - por, që i pashlyeshëm të mbetej vendimi i zgjedhjes së lirë i Hyjit, jo në bazë të veprave, por të vullnetit të Atij që thërret -

¹²i qe thënë: ‘Djali i madh do t’i shërbejë të voglit’,

¹³sikurse shkruan: ‘Jakobin e desha, Ezaun e urreva.’

¹⁴Çka të themi atëherë? A mos ka padrejtësi te Hyji? Mos o Zot!

¹⁵Sepse ai i thotë Moisiut: ‘Do të kem mëshirë për atë që dua të kem mëshirë, do të kem dhimbje për atë që dua të kem dhimbje.’

¹⁶Kështu, pra, nuk është puna e atij që do ose e atij që sulet, por e Hyjit që bën mëshirë.

¹⁷Sepse Shkrimi shenjt i thotë faraonit: ‘Pikërisht për këtë gjë të ngrita që ta dëftoj në ty fuqinë time dhe që të shpallet Emri im gjithkund mbi mbarë dheun.’

¹⁸Kështu, pra, Hyji ka mëshirë për atë që do, e bën kokëfortë atë që do.

¹⁹Por atëherë do të më thuash: Pse [atëherë] ankohet? Kush është ai që mund t’i kundërshtojë vullnetit të tij?

²⁰O njeri, e kush je ti që do të hysh në rragatje me Hyjin? A thua se ena ka të drejtë t’i thotë mjeshtrit: ‘Përse më bëre të tillë?’

²¹Po a thua s’ka të drejtë vorbëtari mbi argjil, që prej të njëjtës baltë të punojë një enë për përdorim bujar e një tjetër për përdorim jo bujar?

²²Po çka, nëse Hyji, duke dashur të dëftojë zemërimin dhe të shpallë pushtetin e vet i mbarti me duresë të patregueshme enët e zemërimit, të gatshme për t’i zhdukur,

²³me qëllim që ta bënte të njihej pasuria e lavdisë së tij kundrejt enëve të mëshirës, të cilat qysh më parë i bëri gati për lumturi,

²⁴kundrejt nesh, të cilëve na grishi jo vetëm nga hebrenjtë, por edhe nga paganët?

²⁵Kështu edhe në librin e Ozesë, thotë: ‘Një popull që s’ka qenë imi, do ta quaj,

²⁶Po edhe në vend ku u qe thënë: ‘Ju nuk jeni populli im’, do të quhen bijtë e Hyjit të gjallë.’

²⁷Edhe Isaia shprehet lidhur me Izraelin: »Edhe pse, bijtë e Izraelit do të jenë shumë si rëra e detit - Teprica do të shëlbohet;

²⁸sepse Zoti do ta plotësojë krejtësisht e me gatishmëri fjalën e vet mbi tokë.’

²⁹Isaia ka parafolur edhe kështu: »Po të mos na e kishte ruajtur Zoti i Gjithësisë farën, do të ishim bërë si Sodoma, Gomorrës do t’i kishim përngjarë.«

³⁰Çka të themi atëherë? Paganët që nuk e kërkuan drejtësinë, e fituan drejtësinë - mendoj drejtësinë që vjen prej fesë-;

³¹ndërsa Izraeli, që kërkon një farë Ligji që mund të japë drejtësinë, i kaloi përbri.

³²Përse? Sepse drejtësinë nuk e priti prej fesë, por mendonte se do të rridhte nga veprat.

³³Zunë në thua në gurin e pengesës, sikurse është në Shkrim shenjt: ‘Ja po vë në Sion gurin e pengesës dhe qetën në të cilën thyhet qafa. Porse ai që të besojë në të, nuk do të turpërohet.’