Të gjithë kapitujt

Siracidi · Kapitulli 16

Shpërblimi është i sigurt, Njeriu në krijim

31 vargje

1Mos iu gëzo fëmijëve të patenzonë; sado shumë që të jenë, mos ju gëzo nëse nuk e kanë druajtje e Hyjit.

2Mos llogarit mbi jetën e tyre as mos u mbështet mbi punën e tyre.

3Vërtet, më i mirë është vetëm një që e druan Hyjin se një mijë djem të patenzonë.

4Madje, më mirë është të vdesësh pa fëmijë se të lësh pas djem të patenzonë.

5Prej vetëm një njeriu të arsyeshëm popullohet atdheu, kurse fara e keqbërësve do të shuhet.

6Shumë nga këto gjëra ka parë syri im edhe më të mëdha se këto ka dëgjuar veshi im.

7Në mbledhjen e mëkatarëve flakë do të ndizet zjarri e kundër popullit të pabesë do të shpërthejë zemërimi.

8Sgjetën falje viganët e motshëm që iu çuan kundër pse i besonin fuqisë së vet.

9Nuk i fali bashkëqytetarët e Lotit, që i kishte inat për shkak të krenarisë së tyre.

10Nuk e mëshiroi as popullin e mallkuar, që qenë shuar në mëkatet e tyre.

11Kështu veproi me gjashtëqind mijë këmbësorë që u bënë tok në ngurtësinë e zemrës së tyre, e, të kishte qenë edhe vetëm një zverrktrashë, çudi do të ishte të kishte shpëtuar pa ndëshkim,

12sepse mëshira dhe hidhërimi janë me Hyjin, pret e fal, por edhe shpërthen në hidhërim.

13Sa e madhe është mëshira e tij aq i madh është edhe ndëshkimi i tij: e gjykon njeriun sipas veprave të tij.

14S’do të shpëtojë mëkatari me rrëmbimet e tija as s’do të shkojë hupës qëndresa e të mirit.

15Çdo vepër mëshire do të ketë shpërblimin: gjithkush do të shpaguhet sipas meritës së veprave të veta e sipas dijes së shtegtimit të vet. Zoti e nguroi zemrën e faraonit që të mos e njohë, që veprat e tija të bëheshin të njohura nën qiell. Mëshira e tij iu dëftua të gjitha krijesave të tija, dritën e vet dhe errësirën e shpërndau ndër njerëz.

Shpërblimi është i sigurt

16Mos thuaj: “Do të fshihem prej Hyjit! Kush do të mendojë për mua atje lart?

17Nuk do të njihem në mes të Popullit të madh, sepse, kush jam unë në mes të një mizërie krijesash?”

18Ja, qielli dhe qiejt e qiejve, humnera e toka mbarë, me çka është në to, dridhen kur ai i shikon!

19Malet, bashkë me kodra, e themelet e tokës, së bashku dridhen kur Hyji i shikon!

20Por për këto shpirti spërsiat, e pra çdo zemër kuptohet prej tij.

21Udhët e tija kush mund ti kuptojë edhe stuhinë që askush s’e vëren?

22Vërtet veprat e shumta të tijat janë në fshehtësi e veprat e drejtësisë së tij kush i shpall e kush i pret? Sepse larg është Besëlidhja e hetimi i të gjithave duket se mori fund.

23Kështu mendon njeriu mendshkurtër, njeriu i paarsyeshëm, pse është gabim, mendon marrëzira.

Njeriu në krijim

24Më dëgjo, o bir, e mësoje dijen,

25pa dredhi do ta tregoj mësimin e do të shqyrtoj ta tregoj urtinë: me gjithë mend vështroj fjalët e mia. Do t’i dëftoj me saktësi fuqitë që Hyji që në fillim i futi në veprën e vet dhe në të vërtetë do ta shpall dijen e tij.

26Që në fillim kur Hyji i krijoi veprat e veta, që prej krijimit të tyre ua ndau pjesët,

27i rregulloi përpikërisht e përgjithmonë veprat e veta dhe drejtimin e tyre gjatë breznive të ardhshme. As s’u urtësuan dhe as s’u munduan dhe nuk pushuan prej veprimtarisë së vet.

28Asnjëra ndër to të afërmin e vet se ndesh

29e kurrë s’ia prishin urdhrin e tij.

30Pas kësaj Hyji shikoi mbi tokë dhe e mbushi me të mirat e veta.

31Me gjallesa të çdo lloji ia mbuloi fytyrën e të gjitha në të përsëri do të kthehen.